H πιο δημοφιλής διοργάνωση του λαοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο είναι μια ανεξάντλητη πηγή ιστοριών και αναμνήσεων. Που, αντί να ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου, παίρνουν διαστάσεις μυθικές. Γιατί το ποδόσφαιρο έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα: οι νίκες της ομάδας ή της χώρας σου να νιώθεις ότι αντανακλούν κάτι από σένα και άρα σου δίνουν το κίνητρο να τις κοινωνείς όπου μπορείς σαν απόστολος, ενώ οι ήττες να σε βυθίζουν για λίγο, αμέσως μετά όμως να γιγαντώνουν το δέσιμό σου μαζί τους.
Στο επίκεντρο κάθε ιστορίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου βρίσκονται οι ποδοσφαιριστές. Οι ήρωες. Οι ημίθεοι. Οι Ατλαντες που σηκώνουν την πατρίδα στους ώμους τους, οι βασικοί εκφραστές του φαντασιακού ιδεώδους της κυριαρχίας ενός κράτους επί ενός άλλου. Κι ας είναι απλώς ένα παιχνίδι. Ή και όχι.
2010 – Ν. Αφρική
Τσάβι – Mastermind
Ο άνθρωπος-περισκόπιο, ίσως ο πληρέστερος κεντρικός μέσος όλων των εποχών. Σε όλο το Μουντιάλ υπαγόρευε τον ρυθμό της Ισπανίας, οργάνωνε το παιχνίδι και πάσαρε με ακρίβεια χειρουργού. Με τον Ινιέστα στο πλάι του, έμοιαζαν υπεράνθρωποι.
Γουέσλι Σνάιντερ – Η χρονιά του
Ο Ολλανδός μεσοεπιθετικός πήγε στο Μουντιάλ έχοντας κατακτήσει το τρεμπλ με την Ιντερ και εκεί ήταν ο καλύτερος παίκτης και πρώτος σκόρερ των «οράνιε» με πέντε γκολ, στην πορεία τους μέχρι τον τελικό. Η γενική αίσθηση είναι ότι αδικήθηκε που δεν πήρε τη Χρυσή Μπάλα εκείνη τη χρονιά.
Ντιέγκο Φορλάν – Ο γητευτής της Τζαμπουλάνι
Ενας από τους ελάχιστους παίκτες που προπονήθηκαν με την επίσημη μπάλα του Μουντιάλ επί τρεις μήνες πριν από τη διοργάνωση και έμαθε καλά τα τερτίπια της. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ (μαζί με τον Σνάιντερ) με πέντε γκολ και –με τη βοήθεια του αριστερού χεριού του Σουάρες– οδήγησε την Ουρουγουάη μέχρι τα ημιτελικά.
2014 – Βραζιλία
Χάμες Ροντρίγκες – Ενα αστέρι γεννιέται
Ο 23χρονος πλειμέικερ της Μονακό έκανε σαγόνια να «κρέμονται» σε αυτό το τουρνουά. Σκόραρε έξι γκολ και έδωσε δύο ασίστ σε πέντε παιχνίδια για την Κολομβία, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, πέτυχε το γκολ του Μουντιάλ και της χρονιάς με το καταπληκτικό εναέριο κόντρα στην Ουρουγουάη και κέρδισε μια μεγαλοπρεπή μεταγραφή στη Ρεάλ Μαδρίτης. Αυτό που δεν κέρδισε, αν και το δικαιούταν, ήταν το βραβείο του καλύτερου παίκτη του τουρνουά, το οποίο απονεμήθηκε στον Μέσι.
Χαβιέρ Μασκεράνο – No passaran
Μπορεί ο Μέσι να «έραβε» μπροστά, αν όμως ο Μασκεράνο δεν «έκοβε» πίσω, η Αργεντινή δεν θα είχε πάει πουθενά σε αυτή τη διοργάνωση. Ο 30χρονος αμυντικός χαφ της Μπαρτσελόνα ήταν ο de facto αρχηγός-τοίχος της Αργεντινής σ’ αυτό το τουρνουά, με κορυφαία του στιγμή το σωτήριο τάκλιν στον Ρόμπεν στο 90’ του ημιτελικού με την Ολλανδία.
Μίροσλαβ Κλόζε – Ο τίμιος ρέκορντμαν
Στο τελευταίο τουρνουά της καριέρας του, στα 36 του πια, κατάφερε όχι μόνο να πάρει τον τίτλο με τη Γερμανία αλλά να πετύχει ένα ιστορικό ρεκόρ, καθώς με το γκολ που σημείωσε (στο θρυλικό 7-1 του ημιτελικού με τη Βραζιλία) έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του θεσμού με 16 τέρματα σε 24 συμμετοχές.
2018 – Ρωσία
Λούκα Μόντριτς – Ο ηγέτης της χρυσής γενιάς
Στα 33 του ο θαυματουργός μέσος της Ρεάλ ήταν ο άνθρωπος που πήρε από το χέρι την Κροατία και την έφτασε μέχρι τον τελικό. Στον δρόμο μέχρι εκεί πήρε τρία βραβεία MVP και στο τέλος, παρά την ήττα, αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του τουρνουά.
Χάρι Κέιν – Στο πλεχτό να πάει η μπάλα
Ο 25χρονος φορ της Τότεναμ ήταν παρών στην πρώτη πρόκριση που κατάφερε ποτέ η Αγγλία μέσω των πέναλτι σε Παγκόσμιο Κύπελλο (με την Κολομβία στους «16») και με έξι γκολ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του τουρνουά, παρότι η Αγγλία υπέκυψε στην ανωτερότητα των Κροατών στα προημιτελικά.
Αντουάν Γκριεζμάν – Το κρίσιμο γρανάζι
Μπορεί ο Βαράν και ο Εμπαπέ να τράβηξαν πάνω τους τα φώτα με την απόδοσή τους, όμως τα τέσσερα γκολ και οι δύο ασίστ του Γάλλου ήταν αυτά που τον έφεραν στην καλύτερη 11άδα της διοργάνωσης και του χάρισαν τη Χάλκινη Μπάλα του τουρνουά.
2022 – Κατάρ
Εμιλιάνο Μαρτίνεζ – Οι ήρωες δεν φοράνε κάπα
Μπορεί να δέχτηκε οκτώ γκολ σε επτά παιχνίδια, όμως, αν δεν τεντωνόταν όπως χρειαζόταν για να αποκρούσει το σουτ του Κόλο-Μουανί 20 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη των καθυστερήσεων της παράτασης, οι Αργεντινοί θα βίωναν το «δικό τους Μαρακανάσο».
Κιλιάν Εμπαπέ – Παγκόσμια κλάση
Γύρισε μόνος του τελικό με χατ τρικ και έδωσε ελπίδα στη Γαλλία μέχρι τα πέναλτι. Με οκτώ γκολ και δύο ασίστ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης και εδραιώθηκε ως ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιρικούς αστέρες μόλις στα 24 του.
Λιονέλ Μέσι – Επιτέλους, Λέο, τα κατάφερες
Χρειάστηκε να περιμένει οκτώ χρόνια για να ξαναπαίξει σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτή τη φορά, όμως, ήταν έτοιμος απ’ την αρχή. Επτά γκολ, τρεις ασίστ, καλύτερος παίκτης του τουρνουά, κούπα, μα πάνω απ’ όλα αποτίναξε το βάρος της σύγκρισης που κουβαλούσε και πλέον στέκεται ισότιμα πλάι στον Ντιέγκο.
