Από τον χαμένο τελικό του 2014 και μετά, ο Μέσι προσπαθούσε μάταια να βγάλει από τα πλευρά του το εθνικό αγκάθι που τον πλήγωνε σε κάθε του βήμα. Σε συλλογικό επίπεδο τα είχε όλα λυμένα. Οκτώ Χρυσές Μπάλες, τέσσερα Champions League, 12 πρωταθλήματα, επτά κύπελλα, τρία Σούπερ Καπ, τρία Διηπειρωτικά και αμέτρητοι ατομικοί τίτλοι αποτελούν άλλωστε επιτεύγματα υπεραρκετά για να επικυρώσουν ότι η καθολική αναγνώριση και ο θρόνος του GOAT είναι δικά του, σωστά;
Λάθος. Γιατί στα καφενεία της Αργεντινής η κουβέντα ήταν πάντα διαφορετική. Φανταστικός ο Μέσι, έλεγαν, αλλά δεν έχει πάρει Μουντιάλ όπως ο Ντιέγκο. Ασε που Κόπα Αμέρικα έχουμε να δούμε από το 1993, συμπλήρωναν. Χώρια που το παλικάρι δεν έχει τον χαρακτήρα του πολεμιστή, δεν είναι ηγέτης, δεν εμπνέει, πέταγε ένας άλλος. Ολοι συμφωνούσαν με ένα νεύμα του κεφαλιού, έπιναν μια γουλιά απ’ το μάτε τους και η κουβέντα έκλεινε εκεί.
Ο Μέσι ζούσε με αυτό το βάρος μέχρι τα 34 του, ηλικία κατά την οποία η λογική λέει ότι τα καλύτερά σου ποδοσφαιρικά χρόνια είναι πίσω σου. Και όμως, τη διετία 2021-22 ο «Λέο» έκλεισε όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς που είχε με την Ιστορία και με τους συμπατριώτες του. Πρώτα κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα εναντίον της Βραζιλίας (το ξαναπήρε το 2024) και έπειτα το πολυπόθητο Παγκόσμιο Κύπελλο, στον μυθικό τελικό με τη Γαλλία.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, έχοντας ενδιαμέσως αγωνιστεί στο αισθητά χαμηλότερο επίπεδο του MLS, ποια ανάγκη τον ωθεί να πολεμήσει ξανά; Τι είδους κίνητρο μπορεί να έχει όταν το όνομά του έχει ήδη μπει στο πάνθεον, δίπλα σε αυτά των τροπαιούχων αρχηγών Πασαρέλα και Μαραντόνα; Μόνον ο ίδιος γνωρίζει. Μπορεί να είναι το όνειρο μιας δεύτερης συνεχόμενης κατάκτησης, η θέληση να δείξει ότι μετράει ακόμη, ότι μαζί με τον Κριστιάνο και τον Οτσόα θα είναι οι μόνοι που θα έχουν συμμετάσχει σε έξι διοργανώσεις, ο παιδικός εγωισμός που δεν κοπάζει, ίσως όλα αυτά μαζί.
Οπως και να ’χει, από τα δικά του κέφια και από την ένταση της φωτιάς που μέσα του καίει ακόμη, εν πολλοίς θα κριθεί και η μακροημέρευση ή όχι της Αργεντινής στο Μουντιάλ. Τα πρωτοπαλίκαρά του (Παρέδες, Ντε Πολ, Φερνάντες) είναι ξανά μαζί του, ο όμιλος με Αλγερία, Αυστρία και Ιορδανία μοιάζει προπόνηση και το πανηγύρι ουσιαστικά θα ξεκινήσει στους «32», όπου υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να βρει μπροστά του την «αιώνια» αντίπαλο Ουρουγουάη. Τώρα μάλιστα, έχουμε παιχνίδι!
