Για όσους λατρεύουν το Λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο και είναι διχασμένοι ανάμεσα σε Βραζιλία και Αργεντινή, το Μεξικό ήταν ανέκαθεν η εναλλακτική λύση. Ηταν η ομάδα εκείνη που έφτανε σχεδόν πάντα μέχρι τα προημιτελικά του Μουντιάλ παίζοντας καλύτερο ποδόσφαιρο και από τις δύο αλλά στα νοκ άουτ ματς, κάτι συνέβαινε και η πορεία σταματούσε άδοξα. Την πράσινη φανέλα φόρεσαν μεταξύ άλλων ο θρυλικός Ούγκο Σάντσες, ο απροσπέλαστος Ράφα Μάρκες, ο εκκεντρικός Χόρχε Κάμπος, ο αέρινος Χαβιέρ Ερνάντες «Τσιτσαρίτο», ο «μικρός πρίγκηπας» Αντρές Γκουαρδάδο και ο εμβληματικός Γκιγιέρμο Οτσόα.
Για τους περισσότερους, ο παρελθόντας χρόνος είναι ο πιο δόκιμος για τον σγουρομμάλη τερματοφύλακα. Οχι όμως για τον ίδιο. Ο 41χρονος κίπερ δεν θα μπορούσε να λείψει από το δικό του Μουντιάλ, το Μουντιάλ της χώρας του και ετοιμάζεται να γράψει ιστορία, συμμετέχοντας στο έκτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του.
Για όποιους, δικαίως, έχουν χάσει τον… λογαριασμό, το πρώτο του Μουντιάλ ήταν πριν 20 χρόνια. Το 2006 στην Γερμανία. Ακολούθησε το 2010 στη Νότια Αφρική, το 2014 στην Βραζιλία, το 2018 στην Ρωσία, το 2022 στο Κατάρ.
Κάπως έτσι, ο «Μέμο» είναι ο τρίτος παίκτης που θα έχει την ευκαιρία να σπάσει το ρεκόρ με τις περισσότερες παρουσίες σε Μουντιάλ μαζί με τους Μέσι και Ρονάλντο, μπαίνοντας σε ένα πολύ πολύ κλειστό κλαμπ, με τους άλλους δύο φημισμένους συναδέλφους του. Κι όλα αυτά, σε μια ομάδα ανανεωμένη, που σε πλήρη αντίθεση, θα έχει στο ρόστερ της το νεότερο παίκτη της διοργάνωσης, τον 17χρονο Γκιλμπέρτο Μόρα – ο οποίος δεν είχε καν γεννηθεί όταν ο συμπαίκτης του ήδη συμμετείχε σε Παγκόσμιο κύπελλο- αλλά και τους «έλληνες» Πινέδα και Σάντσες.
Μετά την αποτυχία το 2022, όπου οι «El Tri» αποκλείστηκαν από τη φάση των ομίλων για πρώτη φορά μετά το 1994, η πίεση για μια καλή πορεία είναι τεράστια για τους συνδιοργανωτές.
Το 1986 διοργάνωσαν το πιο σημαδιακό Μουντιάλ στην ιστορία των τουρνουά, με το «χέρι του Θεού». 40 χρόνια μετά, θέλουν να εκμεταλλευτούν το ότι παίζουν στην έδρα τους, να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούν στον θεσμό και ο Οτσόα να κλείσει το ποδοσφαιρικό του βιβλίο με τον πιο ιδανικό τρόπο.
Η Κύπρος πρόκριμα για το Μουντιάλ
Οι μέρες που έρχονται θα είναι οι τελευταίες και πολύ σπουδαίες για αυτή την κλασική φιγούρα των καλοκαιριών μας αφού αμέσως μετά έχει πάρει την απόφαση να κρεμάσει τα γάντια του και να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Είναι πιθανό μάλιστα το ενδεχόμενο, να υπερασπιστεί και την εστία της εθνικής του, από τη στιγμή που ο βασικός τερματοφύλακας, Λουίς Ανχελ Μαλαγόν δεν συμπεριλήφθηκε στην αποστολή λόγω τραυματισμού και θα έχει να συναγωνιστεί τους Ραούλ Ράνχελ και Κάρλος Ασεβέδο. Στο τελευταίο φιλικό με την Αυστραλία, μπήκε αλλαγή στο παιχνίδι στο ημίχρονο αποθεώθηκε από τους Μεξικανούς στην εξέδρα και έδειξε σε πλήρη ετοιμότητα.
Η τελευταία του εμφάνιση με το Μεξικό πριν από αυτή, ήταν τον Νοέμβριο του 2024 απέναντι στην Ονδούρα για το Concacaf Nations League. Ενα λάθος του σε εκείνο το παιχνίδι είχε προκαλέσει έντονη κριτική και αμφιβολίες σχετικά με τη συνέχιση της παρουσίας του στην εθνική. Όμως όπως αποδείχθηκε, ήταν απλά ένα λάθος.
Για όσους έχουν «χαθεί» με την πορεία του Οτσόα, η Κύπρος και η ΑΕ Λεμεσού ήταν ο τελευταίος του συλλογικός σταθμός, την σεζόν που μόλις τελείωσε.
Η παρουσία του στο κυπριακό ποδόσφαιρο αποτέλεσε σημαντικό πρόκριμα στην προσπάθειά του να παραμείνει ενεργός στην Εθνική και να βρίσκεται στις προτιμήσεις του Χαβιέρ Αγκίρε.
Παρ΄ότι η ομάδα του τερμάτισε στην μέση της βαθμολογίας φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου, ο ίδιος μέτρησε 22 συμμετοχές ήταν βασικός και σε κάποια παιχνίδια καθοριστικός με τις επεμβάσεις του.
Το σημάδι του Πουέρτο Ορντάζ
Πριν ο Οτσόα γίνει σύμβολο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, πριν από τις συμβολικές αποκρούσεις στη Φορταλέζα και τη Ντόχα, πριν από την… τρέλα, την κορδέλα στα μαλλιά και τον μύθο του που αναβιώνει κάθε τέσσερα χρόνια, υπήρξε το Πουέρτο Ορντάζ.
Ηταν Ιούνιος του 2007, στα βάθη της Βενεζουέλας και το Μεξικό αντιμετώπιζε τη Βραζιλία για το Copa America. Η Βραζιλία είχε τους Ρομπίνιο, Ντιέγκο, Βάγκνερ Λαβ και Ελάνο. Ο Οτσόα ήταν ακόμα νέος, παλεύοντας για μια θέση στην αρχική 11αδα. Το Μεξικό νίκησε με 2-0, με το Νέρι Καστίγιο να σκοράρει αλλά το αποτέλεσμα λέει μόνο την μισή αλήθεια. Η άλλη μισή ήταν ο τότε 21χρονος τερματοφύλακας, που με τις αποκρούσεις του είχε υψώσει τοίχος αντιστεκόμενος στην πίεση και έδωσε στο Μεξικό μια γεύση για το τι θα ακολουθούσε. Ήταν το πρώτο σαφές σημάδι ενός παίκτη που αρνείται να «ξεθωριάσει» στο πέρασμα των χρόνων.
Δεκαεννέα χρόνια αργότερα, εκείνη η νύχτα μοιάζει πλέον τόσο μακρινή αλλά και τόσο επίκαιρη. Ο Οτσόα κυνηγάει τώρα ένα επίτευγμα που κανένας παίκτης δεν είχε φτάσει πριν από αυτόν τον κύκλο. Ο 41χρονος ξέρει ότι δεν θα είναι εύκολο. «Δεν υπάρχει παίκτης με έξι Παγκόσμια Κύπελλα, οπότε είναι μια μεγάλη πρόκληση για μένα. Το πιο σημαντικό είναι η ψυχολογία, η νοοτροπία να είσαι έτοιμος να παίξεις για τη χώρα σου μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους που παρακολουθούν στην τηλεόραση αλλά και στο γήπεδο».
Ποτέ του δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο. Αποδεχόταν πάντα δύσκολες καταστάσεις. Μπορεί να μην ήξερε κανείς στον κόσμο που αγωνίζεται σε συλλογικό επίπεδο διαλέγοντας ομάδες πολύ κάτω του επιπέδου του, όμως όλοι γνώριζαν πως θα τον δουν να ξεχωρίζει στο Μουντιάλ.
Μια απόκρουση αλλάζει τα πάντα
Το σώμα του Οτσόα έχει αντέξει σε δύο δεκαετίες μεγάλης πίεσης, αλλά η καριέρα του έχει στηριχτεί σε κάτι λιγότερο ορατό: την πεποίθηση ότι μπορεί κανείς να κερδίσει μια ακόμη ευκαιρία και ότι μια ακόμη απόκρουση μπορεί να αλλάξει την εξέλιξη των πραγμάτων.
«Το να κατακτήσει το Μεξικό το Παγκόσμιο κύπελλο είναι κάτι ενάντια στις πιθανότητες. Αλλά στο τέλος, βρίσκεσαι σε έναν διαγωνισμό. Πρέπει να είσαι εκεί για να ανταγωνιστείς και ποτέ δεν ξέρεις» λέει. Αυτό ήταν πάντα το επιχείρημα του Οτσόα: Ποτέ δεν ξέρεις πότε μια απόκρουση μπορεί να αλλάξει έναν αγώνα, πότε ένας τερματοφύλακας μπορεί να μετατρέψει μια ισοπαλία σε λαϊκό έπος ή πότε ένας νεαρός παίκτης στο Πουέρτο Ορντάζ θα ξεκινήσει μια 20χρονη κουβέντα με την ίδια την ιστορία.
Η παρουσία του εξακολουθεί να σημαίνει κάτι, ακόμη και χωρίς εγγυημένο βασικό ρόλο. Είναι ένα σύμβολο ανθεκτικότητας. Το γεγονός ότι εντάσσεται στην εθνική ομάδα σε αυτό το στάδιο λέει πολλά για την υπερηφάνεια του. Δεν κυνηγάει απλώς ένα προσωπικό ρεκόρ. Κουβαλάει ένα κομμάτι της ιστορίας του μεξικάνικου ποδοσφαίρου.
Για τον Οτσόα, το ποδόσφαιρο ήταν πάντα κάτι παραπάνω από μια καριέρα. Ήταν ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο και, κάθε τέσσερα χρόνια, ένας τρόπος να κάνεις τον κόσμο να σταματάει, να παρακολουθεί και να σκέφτεται πως «άλλα τέσσερα χρόνια πέρασαν, ένα Μουντιάλ ήρθε και θα φύγει».
Την ερχόμενη Πέμπτη στο εναρκτήριο παιχνίδι του τουρνουά Μεξικό – Νότια Αφρική θα το καταλάβουμε και πάλι καλά, βλέποντας τον είτε κάτω από τα δοκάρια, είτε να κάθεται στον πάγκο.
