Οι εκλογές για ανάδειξη προέδρου σε έναν κολοσσό όπως είναι η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι μια απλή διαδικασία. Ούτε καν μια ποδοσφαιρική διαδικασία. Είναι μάχη μέχρις εσχάτων, έχει προεκλογικές δεσμεύσεις, παροχολογία, ταξίματα, μπόλικα «θα» και παρασκήνιο. Ποιος είναι με ποιον; Ποιον έχει «κλείσει» ο ένας υποψήφιος; Με ποιον θα απαντήσει ο άλλος; Ενα σκηνικό που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μια τυπική προεκλογική περίοδο.
Σύγκρουση δύο «κόσμων»
Από τη μια, έρχεται το φρέσκο, το άφθαρτο, το «νέο αίμα». Ο Ενρίκε Ρικέλμε, ένας 38χρονος πολυεκατομμυριούχος, θεωρεί πως είναι ώρα για αλλαγή σκηνικού. «Τόπος στα νιάτα», «νέοι άνθρωποι στην πολιτική» και άλλα παρόμοια. Αν ήταν Ελληνας πολιτικός, θα ήταν ο Στέφανος Κασσελάκης: ευθυτενής, αυτοδημιούργητος, ευκατάστατος, μακριά από το ποδόσφαιρο και την «πολιτική» του. Εχει ήδη τάξει Ρόδρι, διέρρευσε το όνομα του Χάαλαντ ως «δώρο» στην ομάδα, θα φέρει Ραούλ και Ιέρο στην ομάδα σε ρόλο τεχνικών συμβούλων ή γενικών αρχηγών.
Από την άλλη, ο Φλορεντίνο Πέρεθ, ο επί 26 χρόνια πρόεδρος της ομάδας. Αν ήταν πολιτικός, θα ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου του ποδοσφαίρου: επικοινωνιακός, χαρισματικός, old school παράγοντας, άντρας παλαιάς κοπής – με τα θετικά του και τα αρνητικά του, όπως η «επίθεση» που έκανε πρόσφατα σε γυναίκα δημοσιογράφο, στην οποία είπε στο περίπου να πάει να πλύνει κανένα πιάτο και να αφήσει το ποδόσφαιρο στους άντρες. Στα 78 του, ο Πέρεθ δεν χρειάζεται συστάσεις και δεν νιώθει την ανάγκη να δώσει λογαριασμό σε κανέναν. Δεν «δίνει εξετάσεις», δεν κρίνεται από μία ή δυο κακές χρονιές, δεν «μασάει» από αρνητικά σχόλια.
Με «οδηγό» τον Φίγκο
Ο Πέρεθ, ως άλλος Αντρέας, έταξε κάποτε Φίγκο για να εκλεγεί πρόεδρος. Κι εφόσον βγήκε, κίνησε γη και ουρανό για να τον φέρει, κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες και όλα τα προγνωστικά. Η ιστορία εκείνης της μεταγραφής έχει αποτυπωθεί γλαφυρά στο σχετικό ντοκιμαντέρ, με την πιο υπέροχη πινελιά να είναι ο Πάολο Φούτρε, ο δικός του «Τσοβόλας», αφού το μόνο που δεν του είπε τότε ο Πέρεθ, ήταν «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα για να φέρεις τον Φίγκο στο Μπερναμπέου». Με κάποιον τρόπο τον έφερε, αποδείχθηκε συνεπής στις δεσμεύσεις του και έκτοτε «κυβερνά» τη Ρεάλ γιγαντώνοντας τον μύθο της με απανωτά Champions League, με «Γκαλάκτικος», με μεταγραφές εκατομμυρίων, με αμύθητα εμπορικά έσοδα, με νέο γήπεδο, με καλοκαιρινές τουρνέ σε Ασία και Αμερική.
Ενας «Κατσιφάρας» για τον πάγκο
Ο Πέρεθ πλέον, έχει τον δικό του «Κατσιφάρα»: τον Ζοσέ Μουρίνιο. Εχει ήδη συμφωνήσει με τον Πορτογάλο και θα τον ανακοινώσει όταν (και αν) εκλεγεί, ώστε να συμμαζέψει το μπάχαλο, που ουσιαστικά δημιούργησε ο ίδιος ο Πέρεθ, όταν επέτρεψε στα κακομαθημένα «παιδάκια» της Ρεάλ να αποδομήσουν, να απαξιώσουν και τελικά να «φάνε» τον Τσάμπι Αλόνσο. Η χρονιά κύλησε καταστροφικά, ο ανύπαρκτος Αρμπελόα έκανε μια τρύπα στο νερό και η Ρεάλ έμεινε χωρίς ούτε έναν τίτλο μέσα στη χρονιά. Γι’ αυτό ο Ρικέλμε «μυρίστηκε αίμα» και αυτοαναγορεύτηκε σε σωτήρα της Ρεάλ και γι’ αυτό ο Πέρεθ προκήρυξε πρόωρες εκλογές, ώστε να τελειώνει μια και καλή με τους «δελφίνους». Ακόμα και αυτό για το οποίο ο Ρικέλμε κατηγορεί τον Πέρεθ, ότι δηλαδή δάνεισε χρήματα στην Μπαρσελόνα, ώστε εκείνη να μη χρεοκοπήσει, ήταν μια κίνηση «μεγάλου παίκτου»: ο Ρικέλμε έχει δηλώσει ότι θέλει να δει τη «μισητή αντίπαλο» να διαλύεται, να υποβιβάζεται, να σβήνει από τον χάρτη. Ο Πέρεθ γνωρίζει ότι Ρεάλ χωρίς Μπαρτσελόνα δεν υπάρχει, ότι η αίγλη της La Liga θα θολώσει, ότι η εμπορική αξία του ισπανικού ποδοσφαίρου θα πάρει την κατρακύλα, ότι καμία μάχη για το πρωτάθλημα με την Ατλέτικο, τη Βιγιαρεάλ ή την Μπέτις, δεν έχει την αίγλη του να παλεύεις κόντρα στην Μπάρτσα κάθε χρόνο – κι ας το χάνεις κάποιες φορές το πρωτάθλημα.
Παλιό εναντίον νέου
Στις εκλογές της 6ης Ιουνίου, θα συγκρουστούν το παλιό και το νέο. Η εμπειρία και ο ενθουσιασμός. Ο ρούκι και ο βετεράνος. Κυρίως θα συγκρουστούν δυο διαφορετικές σχολές (του ποδοσφαίρου, της πολιτικής, της κοινωνίας), δυο διαφορετικές φιλοσοφίες, δυο εντελώς διαφορετικοί «μηχανισμοί». Το «μαζί σου “Ανδρέα” για μια ομάδα νέα» θα μπορούσε να είναι το τέλειο σλόγκαν για έναν πρόεδρο, έναν παράγοντα και έναν «πολιτικό» του ποδοσφαίρου, που σε ένα παράλληλο σύμπαν θα ήταν Ελληνας, θα μάγευε τον λαό από τα μπαλκόνια, θα μοίραζε λεφτά και θα είχε τον Μπιρσίμ να πολλαπλασιάζει τον κόσμο στους δρόμους της πόλης, γιγαντώνοντας τον μύθο του.
