«Λευκός καπνός» στο Κορωπί, καθώς ο Γιάκομπ Νίστρουπ ανακοινώθηκε επίσημα και πλέον όλα μπορούν να τρέξουν για τη νέα σεζόν. Το ρήμα «τρέξουν» δεν είναι κάποια μεταφορά: με τις μέρες μέχρι την έναρξη της προετοιμασίας να είναι ελάχιστες και τις μέρες μέχρι τον δεύτερο προκριματικό του Conference League να είναι λίγες, όλα πρέπει να γίνουν με ταχύτητα αστραπής: ο μεταγραφικός σχεδιασμός, οι κρούσεις, οι διαπραγματεύσεις, οι αποδεσμεύσεις, οι πωλήσεις.
Ακόμα και αν έχει γίνει κάποια προετοιμασία από Μπαλντίνι – Κορόνα – Κοτσόλη (που έχει γίνει), ακόμα και αν ο Νίστρουπ μελετά διεξοδικά τον Παναθηναϊκό εδώ και περίπου έναν μήνα (που το έχει κάνει σύμφωνα με τα ρεπορτάζ), τώρα είναι η στιγμή που θα καθίσουν όλοι μαζί, θα συζητήσουν και θα αρχίσουν να κυκλώνουν ονόματα, να σβήνουν ονόματα και να προχωρούν με βάση τα «θέλω» του προπονητή, τα «μπορώ» του κλαμπ και τις ιδιαιτερότητες της αγοράς: μην ξεχνάμε ότι μπαίνουμε σε μουντιαλικό καλοκαίρι και πολλοί παίκτες επιθυμούν να περιμένουν να τελειώσει αυτή η μεγάλη γιορτή, με την προσδοκία ότι μέχρι τότε μπορεί να έχουν εκτοξεύσει την αξία τους. Ο Παναθηναϊκός όμως δεν έχει χρόνο για χάσιμο. Πρέπει να ολοκληρώσει νωρίς το μεγαλύτερο μέρος των μεταγραφών του, αφήνοντας το πολύ πολύ κάποιο «κερασάκι» για αργότερα.
Τρέξιμο και κυριαρχία
Το τι προπονητής είναι ο Νίστρουπ, πώς ακριβώς παίζει, τι διάταξη προτιμάει και τι αγωνιστικό στυλ έχει λανσάρει, λίγο–πολύ τα έχουμε διαβάσει τις προηγούμενες μέρες. Ποντάρει πολλά στο τρέξιμο και την καλή φυσική κατάσταση, θέλει η ομάδα του να παίζει ποδόσφαιρο κατοχής και πρωτοβουλίας στα περισσότερα ματς, ενώ σε εκείνα όπου ο αντίπαλος υπερτερεί ποιοτικά, θέλει η ομάδα του να παίζει έξυπνα αλλά όχι παθητικά, να έχει γρήγορη μετάβαση στην επίθεση όταν κλέβει την μπάλα και γρήγορη επιστροφή στην άμυνα όταν τη χάνει. Ολα αυτά, επί χάρτου, ακούγονται ελκυστικά, σχεδόν ανακουφιστικά για τους φίλους της ομάδας, καθώς μπάλα εδώ και καιρό δεν έχουν δει – ακόμα και στα ντέρμπι όπου ο Παναθηναϊκός κέρδισε ή στις φετινές επιτυχημένες ευρωπαϊκές βραδιές, τα αποτελέσματα ήρθαν με «ανταρτοπόλεμο» και όχι με ποδόσφαιρο που «οφείλει» να παίζει ο Παναθηναϊκός.
Ο Νίστρουπ θέλει να κάνει το βήμα παραπάνω, να κάνει πρωταθλητισμό, να διακριθεί η ομάδα του στην Ευρώπη. Τα θέλει όλα αυτά, διότι είναι νέος, φιλόδοξος και δεν έφυγε από τη Δανία για να κάνει μπάνια και φίλους στην Ελλάδα, ούτε για βόλτες στα υπέροχα νησιά μας, αλλά για να φτιάξει το βιογραφικό του, να πετύχει εκεί που απέτυχαν οι προκάτοχοι του και μια μέρα να πάει κάπου παραπάνω. Ο Παναθηναϊκός θέλει επιτέλους έναν προπονητή που θα οδηγήσει την ομάδα στο πρωτάθλημα, 16 χρόνια μετά το τελευταίο και έναν χρόνο πριν μπει στο νέο του γήπεδο, διότι ό,τι και να έχει δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια, έχει αποτύχει. Γιοβάνοβιτς, Τερίμ, Αλόνσο, Βιτόρια, Μπενίτεθ, για τον έναν ή τον άλλον λόγο δεν κατάφεραν να πάρουν πρωτάθλημα. Και αυτή τη φορά γίνεται μια στροφή, από τις «φίρμες» και τα βαριά βιογραφικά, σε μια άλλη «σχολή», σε έναν προπονητή άλλης ηλικίας, που όμως έχει κάνει πρωταθλητισμό στη Δανία και έχει πάρει δυο πρωταθλήματα, άρα γνωρίζει και από πίεση και από διαχείριση κρίσεων.
Θέλει και τύχη
Το να πετύχει ο νέος προπονητής, προφανώς δεν είναι κάτι απλό. Και θα χρειαστούν πολύ περισσότερα πράγματα από υπομονή, καλές μεταγραφές, στήριξη της διοίκησης και συσπείρωση του κόσμου. Πρώτα απ’ όλα, θα χρειαστεί λίγη τύχη. Οχι με τη μεταφυσική έννοια, αλλά με καλά αποτελέσματα στα πρώτα του παιχνίδια, που μπορούν να φτιάξουν το κέφι ολόκληρου του οργανισμού ή να το χαλάσουν με το «καλημέρα». Ο Νίστρουπ θα πέσει κατευθείαν στα βαθιά, έχοντας ένα μονοπάτι που απαιτεί σίγουρα βήματα και τρεις προκρίσεις για να μπει ο Παναθηναϊκός στη League Phase του Conference. Αν τα καταφέρει, θα δώσει κατευθείαν προοπτική στη χρονιά. Αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό. Χρειάζεται κι ένα ανάλογα καλό ξεκίνημα στο πρωτάθλημα. Και ο Βιτόρια πέρυσι έβαλε τον Παναθηναϊκό στη League Phase του Europa, αλλά χρειάστηκαν λίγα παιχνίδια στη Σούπερ Λίγκα για να απολυθεί, αφήνοντας μια ομάδα που ουσιαστικά δεν συνήλθε ποτέ μέσα στη χρονιά.
Θέλει και πίστη
Το δεύτερο που θα χρειαστεί ο Νίστρουπ είναι απόλυτη και άνευ όρων πίστη από τους παίκτες, σχεδόν «υποταγή». Σε μια ομάδα όπου οι παίκτες συχνά συμπεριφέρονται σαν να τα ξέρουν όλα καλύτερα από τον εκάστοτε προπονητή, που έχουν «φάει» ένα σωρό προπονητές τα τελευταία χρόνια (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο), που μετά τον Γιοβάνοβιτς ουδέποτε «σκίστηκαν» και ουδέποτε έδειξαν έτοιμοι «να πεθάνουν» για τον προπονητή τους, όποιος κι αν ήταν αυτός και ό,τι προσέγγιση και να είχε προς τους παίκτες, αυτή τη φορά οφείλουν να τον στηρίξουν, να τον πιστέψουν και να ακολουθήσουν το πλάνο του χωρίς ερωτήσεις, ενστάσεις, διαφωνίες και «κάτσε να σου πω εγώ που ξέρω, διότι εσύ μόλις ήρθες».
Μπορεί να μην τους αρέσει ο τρόπος προπόνησης. Μπορεί να τους πέσει «βαριά» η προετοιμασία. Μπορούν να διαφωνούν με την έμφαση στη φυσική κατάσταση ή να έχουν «μουτράκια» που παίζει κάποιος άλλος βασικός. Ομάδα είναι, πολλά μπορεί να συμβούν – ειδικά όταν συσσωρεύονται οι αποτυχημένες σεζόν. Αλλά επιτέλους για μια φορά τα τελευταία χρόνια, ας σκύψουν το κεφάλι κι ας ακούσουν, όπως δεν έκαναν με κανέναν εδώ και καιρό. Οπως δεν έκαναν ούτε καν με τον Μπενίτεθ, έναν προπονητή που –είτε τον συμπαθείς, είτε όχι– είναι ο μόνος με τρία ευρωπαϊκά που ήρθε να δουλέψει στη χώρα μας.
