Σαν να είχαμε ξεχάσει κάπως την άγρια χαρά του αθλητισμού. Αυτή που σε κάνει να είσαι 40 λεπτά τσιτωμένος από αγωνία, γιατί ξέρεις ότι στους τελικούς τα προγνωστικά πάνε περίπατο. Και η Ρεάλ το απέδειξε από το «καλησπέρα» μέχρι το «καληνύχτα» με ένα σπουδαίο παιχνίδι, αντάξιο της φανέλας και της φήμης της.
Το 3-15 της αρχής σκόρπισε τρόμο. Αυτή είναι η λαβωμένη ομάδα; Αυτή είναι που θα έπαιζε, λόγω έλλειψης ψηλών, σε όλο το παιχνίδι ζώνη και δεν θα είχε αντίδοτο στην καλύτερη front line της Ευρώπης; Ευτυχώς ο Ολυμπιακός, αν και σπασμωδικά, μάζεψε τη διαφορά στο -7 στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου και μπήκε στο δεύτερο με ένα τελείως διαφορετικό πλάνο. Εξω η αρχική πεντάδα, μέσα η δεύτερη και πάμε με τέρμα ενέργεια. Σκυλίσια άμυνα πάνω στα σουτ των Λάιλς και Αμπάλδε, ο Φουρνιέ να σολάρει στην επίθεση με 11 πόντους κι έτσι το ματς φτάνει στο ημίχρονο στα ίσια.
Κόλπο γκρόσο από Μπαρτζώκα
Ο κόσμος φωνάζει, επευφημεί, βοηθάει. Στο τρίτο δεκάλεπτο πάλι η συνταγή του πρώτου, με αλλαγές και προσαρμογές. Που θα πάει, θα μείνουν από δυνάμεις οι Ισπανοί… Δεν μένουν. Μπες Πίτερς (πραγματικέ MVP του τουρνουά), εσύ ξέρεις. Στην αρχή του τέταρτου δεκάλεπτου ο Γιώργος Μπαρτζώκας κάνει το κόλπο γκρόσο: Βάζει τον Τζόουνς, που μέχρι τότε δεν έχει αγωνιστεί δευτερόλεπτο, με βασική εντολή να παίξει άμυνα στον Καμπάτσο και δευτερεύουσα να πιέσει τους γκαρντ της Ρεάλ.
Ο Ολυμπιακός παίζει ουσιαστικά χωρίς «πεντάρι», όπως δηλαδή περίμενε να παίξει η αντίπαλός του και την απορρυθμίζει. Ο Βεζένκοφ βάζει ένα κρίσιμο τρίποντο, το ίδιο ο Μακ Κίσικ, το ίδιο κι ο Τζόζεφ. Εχουμε πλέον διψήφιο αριθμό εναλλαγών στο σκορ κι ο Ολυμπιακός αδυνατεί να προηγηθεί με περισσότερους από πέντε πόντους. Στο 80-77 ο Χεζόνια βάζει ένα τρίποντο από το Ντουμπρόβνικ. Αλλά δεν φτάνει.
Το τελευταίο δίλεπτο είναι Braveheart και φτου ξελευθερία. Οι ερυθρόλευκοι πάνε να βγάλουν σε κάποια φάση τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια. 88-85, τρίτη βολή του Καμπάτσο στο σίδερο, ριμπάουντ ο Λάιλς, ο Καμπάτσο στον Φελίζ, ελεύθερο τρίποντο στο σίδερο. Τέλος. Οι κραυγές πλέον βγαίνουν άναρθρες, απ’ το βάθος της ύπαρξης. Για τη στέρφα γη που μετά από 13 χρόνια έδωσε καρπούς. Για την κούπα, που ο Κώστας Παπανικολάου σηκώνει ψηλά. Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς.
