Η Στρατιωτική Ακαδημία της Νέας Υόρκης, γνωστή παγκοσμίως ως West Point, είναι η παλαιότερη στρατιωτική σχολή της Αμερικής. Ιδρύθηκε το 1802 και βρίσκεται στο Γουέστ Πόιντ της Νέας Υόρκης, περίπου 80 χιλιόμετρα βόρεια του Μανχάταν, στις όχθες του ποταμού Χάντσον. Κάποτε εκατοντάδες μαθητές φοιτούσαν εκεί, όμως ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί δραματικά. Τα περισσότερα από τα περίπου 50 κτίρια της πανεπιστημιούπολης έχουν παραμεληθεί και πολλά μοιάζουν εντελώς εγκαταλελειμμένα.
Λίγο πιο κάτω στον κεντρικό δρόμο, πέρα από τα σφραγισμένα σπίτια όπου ζούσαν παλιά τα μέλη του προσωπικού και οι καθηγητές, υπάρχει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, και αυτό σε κακή κατάσταση. Το σχολείο δεν έχει ομάδα εδώ και χρόνια, όμως αυτό το μέρος έχει κάποια σημασία: ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε μερικά από τα πρώτα του βήματα προς αυτό που ορισμένοι αποκάλεσαν «ποδοσφαιρικός πρόεδρος» των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο τίτλος αυτός αποδόθηκε στον Τραμπ σε μεγάλο βαθμό επειδή ήταν στην εξουσία και το 2018, όταν οι ΗΠΑ, μαζί με τον Καναδά και το Μεξικό, ανέλαβαν τη διοργάνωση του Μουντιάλ του 2026. Επίσης, η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να είναι ξανά στην εξουσία το καλοκαίρι όταν θα ξεκινήσουν οι αγώνες της φετινής διοργάνωσης. Από τη στιγμή που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ φρόντισε να εκμεταλλευθεί κάθε στιγμή που αφορούσε στο Παγκόσμιο Κύπελλο, μετατρέποντας ακόμα και την κλήρωση σε προσωπικό του σόου.
Παράλληλα, έχει υποδεχθεί αρκετές ομάδες στο Οβάλ Γραφείο (είτε εθνικές είτε συλλόγους), ενώ απένειμε ο ίδιος το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων στην Τσέλσι. Οι Κριστιάνο Ρονάλντο, Γουέιν Ρούνεϊ και Λιονέλ Μέσι έχουν όλοι επισκεφθεί τον Τραμπ. Ο τελευταίος μάλιστα είχε μια αρκετά άβολη στιγμή (για την οποία δέχτηκε και έντονη κριτική), όταν ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε έναν μονόλογο για τον πόλεμο στο Ιράν. Τέλος, ο επικεφαλής της FIFA, Τζάνι Ινφαντίνο, είναι ένας από τους πιο στενούς φίλους του Αμερικανού προέδρου.
Ποδοσφαιριστής στην Ακαδημία
Αρκετή συζήτηση σηκώνει το γεγονός για το αν ο Τραμπ πραγματικά ενδιαφέρεται για το ίδιο το άθλημα ή αν απλώς του αρέσει η προσοχή που του προσφέρει. Είναι όμως γεγονός ότι το 1963-64, την τελευταία του χρονιά στο λύκειο στη Στρατιωτική Ακαδημία της Νέας Υόρκης, ο Τραμπ έπαιζε στην ποδοσφαιρική ομάδα της σχολής. Ο Πίτερ Τίκτιν, συμπαίκτης του Τραμπ, ο οποίος μερικές φορές αυτοαποκαλείται «ο καλύτερος φίλος» του νυν προέδρου, όταν ήταν συμμαθητές, περιγράφει τον πρόεδρο ως κορυφαίο παίκτη, πριν προχωρήσει σε έναν ακόμη πιο τολμηρό ισχυρισμό. «Τη χρονιά που ήμασταν μαζί στην ομάδα», λέει ο Τίκτιν, «είχαμε 11 νίκες και καμία ήττα». Αυτό πάντως μοιάζει να απέχει πολύ από την αλήθεια.
Η αναζήτηση στοιχείων σχετικά με την παρουσία του Τραμπ στην ομάδα σκιαγραφεί μια αντιφατική εικόνα της σύντομης πορείας του ως ποδοσφαιριστή στη σχολή. Κάποιες αφηγήσεις τον περιγράφουν ως εξαιρετικό αθλητή, ενώ άλλες είναι εντελώς διαφορετικές. Πολλοί τον παρουσιάζουν ως νταή, χαρακτηριστικό που ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο μέσα στην κουλτούρα καψονιών και αυστηρής πειθαρχίας της σχολής. Οσο για τον ισχυρισμό του Τίκτιν; Η σχολή είχε στην πραγματικότητα 3 νίκες και 8 ήττες.
Εδώ μπορεί να συνδυαστεί και μια ιστορία που είχε φέρει στην επιφάνεια το 2019 η Washington Post, σύμφωνα με την οποία η Ακαδημία έκρυψε τους σχολικούς φακέλους του Τραμπ το 2011, έπειτα από πιεστικά αιτήματα φιλικών του προσώπων για να τους πάρουν στην κατοχή τους.
Καψόνια α λα «Full Metal Jacket»
Η Στρατιωτική Ακαδημία της δεκαετίας του 1960 δεν είχε καμία σχέση με τη σημερινή νωχελική, σχεδόν εγκαταλελειμμένη πανεπιστημιούπολη, αλλά διέθετε μια καλά καταγεγραμμένη κουλτούρα καψονιών παρόμοια με αυτή της ταινίας «Full Metal Jacket».
«Ο άνθρωπος που ήταν διοικητής της κατώτερης σχολής ήταν ένας πραγματικά στενόμυαλος στρατιωτικός τύπος ονόματι Θεόδωρος Ντόμπιας», θυμάται ο Σάντι ΜακΙντός, ένας από τους πρώην συμμαθητές του Τραμπ. «(Οταν ο Τραμπ πρωτοήρθε, ο Ντόμπιας) του είπε να στρώσει το κρεβάτι του, για παράδειγμα, και ο Τραμπ του είπε “άντε παράτα μας”. Ο Ντόμπιας τον γρονθοκόπησε».
Οι περισσότεροι εκπαιδευτές ήταν σκληροτράχηλοι βετεράνοι, πολλοί από τους οποίους είχαν υπηρετήσει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέρα από την ατομική πειθαρχία, έφερναν επίσης τους μαθητές αντιμέτωπους μεταξύ τους, όπως έκανε ο Ντόμπιας με τους δύο φορές την εβδομάδα «αγώνες στο κλουβί», όπου ένας μαθητής ξυλοκοπούσε έναν άλλον μέχρι να υποταχθεί.
Ο Ντόμπιας ήταν επίσης προπονητής των ομάδων αμερικανικού ποδοσφαίρου και μπέιζμπολ της σχολής, και τελικά ο Τραμπ έμαθε απλώς πώς να κερδίσει την εύνοιά του.
«Δεν νομίζω ότι ο Τραμπ έπαιζε ποτέ αθλήματα πριν από τη στρατιωτική σχολή, αλλά το είδε ως τρόπο να τα βρει με αυτόν τον τύπο, κάτι που στην πραγματικότητα σήμαινε την επιβίωσή του», λέει ο ΜακΙντός. «Δεν θεωρούσα ποτέ τον Τραμπ ιδιαίτερα έξυπνο, αλλά πονηρό… Νομίζω ότι κατάλαβε πώς λειτουργούσε αυτός ο άνθρωπος και έτσι, πολύ σύντομα, κατάφερε να τον… διαβάσει».
Χρόνια νωρίτερα, η σχολή είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα υπό την καθοδήγηση ενός Βρετανού προπονητή και του γιου του, ο οποίος ήταν ο σταρ επιθετικός της ομάδας. Οταν έφτασε ο Τραμπ, οι «booters» της σχολής -όπως συχνά τους αποκαλούσε η τοπική εφημερίδα- βρίσκονταν υπό την καθοδήγηση κάποιου με πολύ λιγότερη εμπειρία: του συνταγματάρχη Πολ Κέρτιν.
Ο Κέρτιν ήρθε στη σχολή το 1962 ελπίζοντας να παραμείνει δραστήριος μετά από μια διακεκριμένη στρατιωτική καριέρα. Κατά τη διάρκεια μιας τριετίας τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε διασχίσει εκατοντάδες μίλια μέσα στη ζούγκλα της Βιρμανίας και είχε πετάξει αποστολές ανεφοδιασμού πάνω από τα Ιμαλάια για να στηρίξει κινεζικές δυνάμεις στο μέτωπο Κίνας–Βιρμανίας–Ινδίας. Αργότερα, δίδαξε στρατιωτική στρατηγική και τακτικές πολέμου στο Χάρβαρντ. Ομως από ποδόσφαιρο «δεν ήξερε απολύτως τίποτα», θυμάται ο Αλφρεντ Χάρισον, συμπαίκτης του Τραμπ.
Κοντά στην αποβολή
Πολλοί από τους παίκτες όμως γνώριζαν. Είχαν μεγαλώσει με το άθλημα. Εκείνη την εποχή, η σχολή είχε αποκτήσει τη φήμη ασφαλούς καταφυγίου για εύπορες στρατιωτικές οικογένειες από τη Νότια και Κεντρική Αμερική, και ορισμένοι -όπως ο Κουβανός δικτάτορας Φουλχένσιο Μπατίστα– έστελναν τα παιδιά τους βόρεια, στην κοιλάδα του Χάντσον, για προστασία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Πολλοί πρώην μαθητές θυμούνται φυλετικές εντάσεις στη σχολή και στις αθλητικές ομάδες της, αν και αυτές οι αναμνήσεις συνοδεύονται συχνά από τις συνηθισμένες δικαιολογίες που συνοδεύουν παλιές κοινωνικές αναλγησίες, «ήταν άλλες εποχές» κ.λπ.
Λίγο πριν ενταχθεί στην ποδοσφαιρική ομάδα, ο Τραμπ παραλίγο να αποβληθεί από τη σχολή. Είχε ανέβει από απλός μαθητής σε λοχία και έπειτα σε λοχαγό ολόκληρης μονάδας στην τελευταία του χρονιά, αλλά η θητεία του σε αυτόν τον ρόλο δεν θα κρατούσε πολύ. Κατά τη διάρκεια επιθεώρησης στους κοιτώνες, ο Τραμπ ανακάλυψε ότι ένας άλλος μαθητής δεν είχε στρώσει σωστά το κρεβάτι του.
Ο Τραμπ το διέλυσε, εξοργίζοντας τον μαθητή, και η αντιπαράθεση κορυφώθηκε όταν ο Τραμπ φέρεται να προσπάθησε να πετάξει τον συμμαθητή του από παράθυρο του δεύτερου ορόφου. Δεν ήταν η μοναδική φορά που επέδειξε βίαιη συμπεριφορά και τελικά αυτό τον ακολούθησε. «(Ενα από αυτά τα παιδιά] κατέληξε στο νοσοκομείο», θυμάται ο ΜακΙντός. «Οι γονείς του το έμαθαν και απείλησαν με αγωγή… Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος, θα είχαν υποβιβάσει (τον Τραμπ) ή θα τον είχαν απομακρύνει κάπου όπου να μην τον βλέπει κανείς».
Αντί γι’ αυτό, ο Τραμπ διατήρησε τον βαθμό του και μετατέθηκε, ουσιαστικά λαμβάνοντας τη διοίκηση μιας μονάδας χωρίς πραγματικές εποπτικές αρμοδιότητες.
Τι λένε τα αρχεία
Στα αρχεία της Newburgh Free Library μπορεί κανείς να βρει φύλλα αγώνων περίπου των μισών παιχνιδιών της ομάδας που αποκαλύπτουν κάτι από τη συμβολή του Τραμπ. Σε φθαρμένα ρολά μικροφίλμ, δίπλα σε άρθρα για τη διαστημική κόντρα ΗΠΑ – ΕΣΣΔ και τη δολοφονία του Κένεντι, η αγωνιστική παρουσία της σχολής ζωντανεύει.
Σε αναμετρήσεις που περιλάμβαναν τέσσερα δεκαπεντάλεπτα, η ομάδα κατάφερε να κρατήσει μικρές διαφορές στα περισσότερα παιχνίδια και πέτυχε ακόμη και νίκη απέναντι στο Rhinebeck, που θεωρούνταν από πολλούς η καλύτερη ομάδα της λίγκας εκείνη την εποχή.
Ο Τραμπ αναφέρεται ως full-back ή half-back στα φύλλα αγώνα, αν και φαίνεται ότι μερικές φορές έμενε και εκτός αρχικής ενδεκάδας. Η αμυντική γραμμή της σχολής δεχόταν λίγο πάνω από δύο γκολ ανά παιχνίδι. Ο Κέρτιν, του οποίου ο πατέρας ήταν προπονητής του Τραμπ, θυμάται μια συζήτηση που είχε μαζί του χρόνια μετά την αποφοίτηση του Τραμπ αλλά πολύ πριν γίνει πρόεδρος. «Ο πατέρας μου είπε ότι ήταν καλός αθλητής και δεκτικός στην προπόνηση», λέει ο Κέρτιν. «Και ότι είχε έναν χώρο ευθύνης που κάλυπτε, είχε ευθύνη να προστατεύει την εστία και να απομακρύνει την μπάλα. Δεδομένης της περιορισμένης επαφής του με το ποδόσφαιρο, τα πήγε καλά, απ’ ό,τι φαίνεται».
Ο Τραμπ μπορεί να προσαρμόστηκε καλά στο ποδόσφαιρο, αλλά δεν ήταν αρχηγός της ομάδας, όπως έχουν αναφέρει ορισμένα δημοσιεύματα. Αρχηγός ήταν ο Χαβιέρ Ανχελ Σουσταέτα, ένας Μεξικανός ποδοσφαιριστής με τετραετή παρουσία στην ομάδα.
Ο ΜακΙντός γνώριζε τον Τραμπ και την οικογένειά του από μικρό παιδί. Ηταν αρκετά χρόνια μικρότερος και όταν έφτασε τελικά στη σχολή ο νυν πρόεδρος είχε αναλάβει να προσέχει τον νέο μαθητή. Κάτω από μια πράσινη στρατιωτική σκηνή, ο Τραμπ διασκέδαζε αφηγούμενος στον ΜακΙντός και σε άλλους ιστορίες από τη στρατιωτική σχολή. «Απολάμβανε πραγματικά να μου περιγράφει όλα τα καψόνια που γίνονταν», λέει ο ΜακΙντός, «και όλα όσα μπορούσα να περιμένω – ξυλοδαρμούς και τα λοιπά. Εδειχνε να το ευχαριστιέται πολύ».
Το βάθος του ενδιαφέροντος του Τραμπ για το ποδόσφαιρο είναι εξίσου εύκολο να αναλυθεί. Μετά την αποχώρησή του από τη σχολή, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη. Περίπου μια δεκαετία αργότερα, έδειξε ενδιαφέρον για τον Πελέ και τους New York Cosmos, επιδιώκοντας να περιβάλλεται από τη λάμψη και τη διασημότητα της τότε δημοφιλούς ομάδας.
Τα τελευταία χρόνια συνδέθηκε με αποτυχημένες προσπάθειες αγοράς συλλόγων στη Νότια Αμερική και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακόμη πιο πρόσφατα, η στενή του σχέση με τον Ινφαντίνο οδήγησε στην απονομή του βραβείου ειρήνης της FIFA, μόλις λίγους μήνες πριν διατάξει επιθέσεις στο Ιράν. Αυτόν τον Ιούλιο θα συμμετάσχει στην απονομή του τροπαίου του Παγκοσμίου Κυπέλλου στους νικητές και σχεδόν σίγουρα θα παίξει κάποιον ρόλο στην ειδησεογραφία του τουρνουά και πριν από αυτό.
Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μην… έλαμψε ως ποδοσφαιριστής στη Στρατιωτική Ακαδημία, όμως τώρα κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με το Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ και να γίνει ο «ποδοσφαιρικός πρόεδρος» της Αμερικής.
