Ηταν τέλη του περασμένου Νοεμβρίου και άλλη μια προπόνηση είχε τελειώσει στο προπονητικό κέντρο της Κοπεγχάγης «10’eren». Το κλίμα βαρύ όπως και ο βαρύς σκανδιναβικός καιρός που συμπλήρωνε το σκηνικό. Τρεις ημέρες πριν, η πρωταθλήτρια Δανίας είχε ηττηθεί με 4-0 στο Λονδίνο από την Τότεναμ για την League Phase του Champions League και ήταν σαφές πως τίποτα πλέον δεν έμοιαζε με ανάλογες ημέρες του παρελθόντος.
Τότε που οι Δανοί κοιτούσαν στα μάτια αντιπάλους όπως η Γιουνάιτεντ, η Μπάγερν και η Γαλατά. Ο Γιάκομπ Νέστρουπ εκτός από τις σύντομες συνεντεύξεις που έδωσε αμέσως μετά τον αγώνα στο Λονδίνο, που είχε γίνει Τρίτη, απέφευγε να μιλήσει στον Τύπο κι ενώ είχε φτάσει Παρασκευή, δύο 24ωρα πριν από το ματς της Δανικής Superliga στο Βέιλε. Ηταν σίγουρο πως η κρίση είχε αγγίξει το κλαμπ αλλά και τον ίδιο τον 38χρονο ανερχόμενο προπονητή. Υστερα από ένα καλό ξεκίνημα στη σεζόν, η ομάδα δυσκολευόταν όλο και περισσότερο να έχει τα χαρακτηριστικά που της είχε προσδώσει ο νεαρός τεχνικός: Μια ομάδα δηλαδή με υψηλό επίπεδο απόδοσης στην οποία θα μπορείς να βασιστείς και θα ξέρεις πως ακόμη κι αν χάσει, αυτό δεν θα γίνει αμαχητί. Αυτή είναι η βασική φιλοσοφία του εκ των υποψηφίων για τον πάγκο του Παναθηναϊκού, Δανού προπονητή και αυτό που θέλουν και στο «τριφύλλι» για την ομάδα της νέας εποχής.
Οταν τελικά ο Νέστρουπ αναγκαστικά στάθηκε ενώπιον των ΜΜΕ, το πρώτο που έκανε ήταν να υπερασπιστεί σαν «λιοντάρι» τον τερματοφύλακά του και πρώην του ΠΑΟΚ, Ντόμινικ Κοτάρσκι επειδή ο τελευταίος χρεώθηκε δύο γκολ από την Τότεναμ με λάθος εκτιμήσεις που έκανε.
«Για μένα αυτό που έχει σημασία είναι πως υπάρχει ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται την εστία με πάθος για την Κοπεγχάγη. Ολοι κάνουμε λάθη και θα κάνουμε. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αποφύγουμε».
Υστερα από λίγα λεπτά και αφού ο κόουτς έκανε τις καθιερωμένες δηλώσεις, έφυγε για το ραντεβού του με ένα από τα κορυφαία μέλη του μεγαλύτερου συνδέσμου οπαδών της Κοπεγχάγης. Είχαν κανονίσει μια συνέντευξη για το τεύχος Ιανουαρίου, του μηναίου περιοδικού που εκδίδει ο σύνδεσμος.
Η αυτοπεποίθηση στην επικοινωνία που έδειξε λίγο νωρίτερα, ήρθε σε αντίθεση με ένα σχόλιο που έκανε μία ώρα αργότερα.
«Πότε είπες ότι θα κυκλοφορήσει το περιοδικό; Αν είναι περισσότερο από ένα μήνα, τότε μπορεί να με έχουν απολύσει», του είπε με ένα σαρκαστικό χαμόγελο.
Ηταν από μέρους του μια απόλυτη κατανόηση των συνθηκών που επικρατούσαν τόσο σε ό,τι αφορά τον ίδιο και την ομάδα του, η οποία έπειτα από δύο συνεχόμενα νταμπλ δεν τα πήγαινε καλά αγωνιστικά αλλά και διοικητικά, όσο και για τον χρόνο που απαιτείται μέχρι την έκδοση.
Το βίντεο της «έκρηξης»
Ο Νέστρουπ αισθανόταν πίεση. Η Κοπεγχάγη βρισκόταν στην 4η θέση της βαθμολογίας, πίσω από την Ααρχους, τη Μίντιλαντ και την Μπρόντμπι ενώ η πρόκριση στα πλέι οφ του Champions League ξεμάκραινε. Ομως σε μια τέτοια κατάσταση και ύστερα από μια βαριά ήττα, όπως αυτή με την Τότεναμ αν βγεις έξω και δείξεις παραιτημένος, ηττοπαθής ή κατηγορώντας τους παίκτες, τότε η ήττα μπορεί να γίνει ακόμη χειρότερη.
Στο Λονδίνο όχι μόνο είδε την ομάδα του να παραδίδεται αλλά έπρεπε επίσης να υπομείνει την ταπείνωση να βιντεοσκοπείται κατά τη διάρκεια του αγώνα, εν μέσω μιας έκρηξης οργής, από κάποιον στο VIP τμήμα της Τότεναμ, που καθόταν ακριβώς πίσω από τον πάγκο. Το βίντεο, διάρκειας ενός λεπτού, αργότερα έγινε viral στους κύκλους της Κοπεγχάγης.
Τελικά το διαζύγιο της Κοπεγχάγης και του Νέστρουπ εκδόθηκε τον Μάρτιο, η συνέντευξή του δημοσιεύτηκε και ένα από τα αποφθέγματά της ήταν πως «ο τρόπος που ξεπερνάς μια ήττα, ή η γλυκύτητα της νίκης, βοηθά όλους να προχωρήσουν μπροστά, ή να πάνε πιο πίσω. Και δεν πρόκειται μόνο για τους παίκτες, αλλά και τους χιλιάδες οπαδούς που υποστηρίζουν την Κοπεγχάγη.
»Πρέπει πρώτα να πονέσεις για να το αποδεχθείς, μετά να το αναλύσεις και να ανασυνταχθείς. Να βώσεις μια διαδικασία πένθους δηλαδή». Το βίντεο τον είχε πειράξει. Είχε παρατηρήσει πως κάποιος από την εξέδρα τον βιντεοσκοπούσε:
«Δύο πράγματα πρέπει να καταλάβετε για αυτό το βίντεο. Ετσι είμαι πάντα, ακόμα και όταν κερδίζουμε. Αλλά το πιο τρομακτικό είναι, ότι αυτό που κάποτε ήταν ένας χώρος όπου οι προπονητές μπορούσαν να βρίσκονται χωρίς όλος ο κόσμος να πλησιάζει πολύ κοντά μας, αυτός ο χώρος έχει εξαφανιστεί».
Ο Δανός αποκάλυψε πως ύστερα από εκείνο το παιχνίδι και λίγο πριν η αποστολή της ομάδας του πετάξει, ο συμπατριώτης του τεχνικός της Τότεναμ Τόμας Φρανκ, ο οποίος έφυγε νωρίτερα από τα «Σπιρούνια», τον πήρε να πιούνε μια μπίρα στο εστιατόριο του «Tottenham Hotspur Stadium».
«Μιλήσαμε για τη ζωή ενός προπονητού υψηλού επιπέδου στην Αγγλία και την Premier League. Και μιλήσαμε για το πώς το ποδόσφαιρο έχει τα πάνω και τα κάτω του. Και για τον Νέστρουπ και για τον Φρανκ. Εχει για τον σύλλογό μας, και έχει για κάθε άλλο σύλλογο. Αλλά η ζωή συνεχίζεται. Απλά, κάτι τέτοιες στιγμές δεν έχεις όρεξη να κάθεσαι στο αεροπλάνο με το διοικητικό συμβούλιο, τους χορηγούς και τους παίκτες. Θέλεις απλώς να είσαι μόνος σου. Δεν μπορώ να κοιμηθώ σε τέτοιου είδους πτήσεις, οπότε ξαναβλέπω τον αγώνα.
»Είμαι αναλυτικός, αλλά είμαι και σκλάβος των συναισθημάτων μου. Κάθισα και έβλεπα μερικά πλάνα. Κοίταζα και ξανακοίταζα τα γκολ. Ο Κοτάρσκι προφανώς δεν έπρεπε να κάνει αυτό το λάθος στο πρώτο γκολ. Αλλά σκέφτομαι περισσότερο την αρχή μας ”μη χάνεις το κέντρο”. Πάρα πολλοί από τους παίκτες μας απομακρύνονται από το κεντρικό τμήμα του γηπέδου λόγω της ταχύτητας των αντιπάλων και τότε το παιχνίδι γίνεται πολύ ανοιχτό. Ετοιμάζω αυτές τις εικόνες μαζί με τον βοηθό προπονητή μου και τον αναλυτή μου για την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε με τους παίκτες».
«Μην μπαίνεις στο διαδίκτυο»
Ο Δανός αποκάλυψε επίσης πως με το που επέστρεψε από το Λονδίνο πρωί πρωί της Τετάρτης, πήγε την 7χρονη κόρη του στο σχολείο και μετά κοιμήθηκε. «Και μετά προσπαθώ να τα απομονώσω όλα. Μη διαβάζεις εφημερίδες, μην μπαίνεις στο διαδίκτυο. Οταν βρίσκεσαι σε μια περίοδο με κακά αποτελέσματα, πολλούς τραυματισμούς, πολλές αρνητικές ιστορίες, αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να αναζητάς».
Μια τέλεια μέρα άδειας χωρίς ποδόσφαιρο είναι για αυτόν, «ένα ήρεμο πρωινό όπου είναι εύκολο να ντύσω την κόρη μου και να την πάω στο σχολείο στην ώρα της. Σπάνια έχω ρεπό τα Σαββατοκύριακα – πιο συχνά στα μέσα της εβδομάδας — αλλά την ιδανική μέρα, τρώω πρωινό με τη γυναίκα μου. Περνάω μέρος της ημέρας με την οικογένεια ή τους φίλους μου. Ισως μια γρήγορη συνάντηση για καφέ και μετά λίγο χρόνο μόνος μου. Η κόρη μου κάνει γυμναστική και μας αρέσει να συμμετέχουμε σε αυτήν. Η γυναίκα μου και εγώ απολαμβάνουμε πολύ να πηγαίνουμε σε εστιατόρια, αλλά δεν είναι πάντα ό,τι θέλεις εκείνη την ημέρα. Κατά βάθος, απλώς απολαμβάνουμε να είμαστε σπίτι μαζί. Γι αυτό και το πιθανότερο είναι πως θα ετοιμάσουμε δείπνο μαζί».
«Δεν θα έκανα καριέρα ως παίκτης»
Ο 37χρονος Γιάκομπ Νέστρουπ μεγάλωσε στο νησί Αμαγκερ λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Κοπεγχάγη και εντάχθηκε στην ομάδα από πολύ μικρός, όπου έπαιξε όλα τα νεανικά του χρόνια, περνώντας επίσης τρία χρόνια στην πρώτη ομάδα.
Υστερα από μερικές θητείες στη Νορβηγία και την Ισλανδία, η καριέρα του είχε ήδη διακοπεί απότομα στην ηλικία των 23 ετών λόγω του τραυματισμού στον αστράγαλο που είχε υποστεί σε ηλικία 18 ετών στο ντεμπούτο του με την Κοπεγχάγη.
«Ποτέ δεν είχα την ιδέα ότι έπρεπε να γίνω προπονητής ποδοσφαίρου. Οταν σταμάτησα να παίζω, νόμιζα ότι μου άρεσε να παρουσιάζω πράγματα, να διδάσκω, να μιλάω σε ανθρώπους – είτε ήταν μεγαλύτεροι από εμένα, στην ηλικία μου, είτε παιδιά, είτε είχαν άλλα ενδιαφέροντα από εμένα είτε όχι. Πήρα την πρώτη μου δουλειά ως προπονητής, ως βοηθός του Μπράιαν Ρίμερ στην U19. Αυτό ήταν την άνοιξη του 2011. Ακόμα κι αν δεν είχα τραυματιστεί σε τόσο νεαρή ηλικία, δεν νομίζω ότι θα είχα μια ολοκληρωμένη καριέρα ως παίκτης. Πιθανότατα θα είχα σκεφτεί αρκετά νωρίς: ”Τι θα κάνω όταν γίνω 35;” Απλώς δεν είχα τόσο μεγάλη επιθυμία να παίξω. Το συναίσθημα που έχω ως προπονητής – από τότε που εργάστηκα με νεαρά ταλέντα – είναι καλύτερο από αυτό που είχα ως παίκτης. Από την πρώτη μέρα ένιωσα ότι είμαι καλύτερος προπονητής από ό,τι ήμουν παίκτης».
«Να λένε, έκανε το καλύτερο»
Πολλοί οπαδοί της Κοπεγχάχης θυμούνται τη δεκαετία του 2000, όταν ο σύλλογος κυριάρχησε στη Superliga υπό την καθοδήγηση του Στόλε Σόλμπακεν. Τη σεζόν 2006-2007, ο σύλλογος κατέκτησε το πρωτάθλημα Δανίας με διαφορά 24 βαθμών έναντι της δεύτερης Ααρχους.
Βέβαια ο Νέστρουπ έδωσε πράγματα στην Κοπεγχάγη, όπως και έλαβε. Κατέκτησε δύο νταμπλ και στην πορεία του στο κλαμπ ανέδειξε ποδοσφαιριστές που έφεραν εκατομμύρια στην ομάδα, όπως ο Φρόχολντ (Πόρτο, 20 εκατ. ευρώ), Οσκαρσον (Σοσιεδάδ, 20 εκατ. ευρώ), Γκραμπάρα (Βόλφσμπουργκ, 14 εκατ. ευρώ), Γέλερτ (9 εκατ. ευρώ , Γαλατασαράι), Χάραλντσον (Λιλ, 15 εκατ. ευρώ). Επίσης, οδήγησε την ομάδα των Χατζηδιάκου και Κοτάρσκι τρεις φορές στο Champions League και μάλιστα μέχρι τους «16» του θεσμού. «Το δανέζικο ποδόσφαιρο βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κατάσταση.
»Ισως να μην ξανασυμβεί ποτέ να προκριθούμε στο Champions League τρεις φορές σε τέσσερα χρόνια, όπως κάνουμε από το 2022. Αυτού του είδους η κυριαρχία – όπου κερδίζεις με διαφορά 20 πόντων – απλά δεν νομίζω ότι θα ξανασυμβεί. Η Μίντιλαντ είναι τώρα στο επίπεδό μας. Η Ααρχους υποβιβάστηκε τρεις φορές σε οκτώ χρόνια και σύντομα θα έχει ένα νέο στάδιο, το οποίο θα της δώσει τεράστια ώθηση. Το ανταγωνιστικό τοπίο είναι απλώς διαφορετικό τώρα από ό,τι ήταν παλιά. Το πλεονέκτημά μας είναι ότι όταν μιλάμε με παίκτες που θέλουμε να αποκτήσουμε, όλοι ξέρουν τι είναι η Κοπεγχάγη και τι αντιπροσωπεύει. Ολα τα πρωταθλήματά μας και τις διακρίσεις μας στην Ευρώπη. Από αυτή την άποψη, η Κοπεγχάγη έχει κάνει τεράστια υπεραπόδοση με τρία πρωταθλήματα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, δύο νταμπλ και τρεις ομίλους του Champions League».
Ποιο είναι όμως το μεγαλύτερο όνειρο του Νέστρουπ ως προπονητή; Να προπονήσει τη Ρεάλ Μαδρίτης ή μήπως τον Αγιαξ που εκείνη την εποχή τον «φλέρταρε» επίμονα; «Οτι μια μέρα θα φύγω από την Κοπεγχάγη με μια καλή κληρονομιά. Οχι μόνο από πλευράς αποτελεσμάτων αλλά για το ότι οι άνθρωποι θα λένε: ”Έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε για την Κοπεγχάγη”. Δεν ονειρεύομαι κάποια μεγάλη έδρα στο εξωτερικό. Η Κοπεγχάγη είναι μια πραγματικά μεγάλη ομάδα, που βρίσκεται σε μια πρωτεύουσα. Συνήθως υπάρχουν 25.000 έως 30.000 άνθρωποι στο γήπεδο, και αν το σκορ είναι 0-0 στο ημίχρονο, σε αποδοκιμάζουν. Ακόμη και αυτό αποδεικνύει πως είσαι όντως σε μια μεγάλη ομάδα».
Ο Δανός ανήκει στη γενιά των προπονητών που μπήκαν νωρίς στο επάγγελμα. Είναι μόλις 38 αλλά πλέον νιώθει και είναι μπαρουτοκαπνισμένος σε δύσκολες καταστάσεις. Στην περίπτωση που έρθει στην Ελλάδα και γίνει ο επόμενος προπονητής του Παναθηναϊκού, αναμφίβολα ολα τα παραπάνω θα τα βιώσει στον μέγιστο βαθμό. Στο χέρι του θα είναι να δικαιώσει το επίπονο σκληρό σκανδιναβικό στυλ ποδοσφαίρου που εκπροσωπεί.
