Στη φιέστα της ΑΕΚ για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, πέρα από τα ντρόουν, τα βεγγαλικά, τα παντιλίκια και το τραγούδι του Μάριου Ηλιόπουλου και τη μέθεξη για τη μεγάλη επιτυχία, είχαμε και δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Ολοι είχαν κάποιον να ευχαριστήσουν – τον προπονητή, τους συμπαίκτες τους, τον κόσμο, τη διοίκηση. Μίλησαν για την κοπιαστική χρονιά, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, για την προσωπική τους εξέλιξη, για το μέλλον της ομάδας. Ολοι, εκτός από έναν: τον Λάζαρο Ρότα.
Ο δεξιός οπισθοφύλακας της ΑΕΚ θα μπορούσε να μιλήσει αρκετά για τον εαυτό του και θα είχε κάθε δίκιο: έκανε μια τρομερή χρονιά, τίναξε από πάνω του την αμφισβήτηση και την γκρίνια, ακόμα και τη γιούχα που άκουσε πέρυσι μετά από εκείνο το εφιαλτικό ντέρμπι Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, έπαιξε σχεδόν μόνος του όλη τη χρονιά τη θέση, έκανε μερικά εντυπωσιακά πράγματα και ήταν από τους πρωταγωνιστές της φετινής τρελής πορείας της ΑΕΚ. Αντί όμως να περιαυτολογήσει ή να γίνει αυτοαναφορικός, αντί να αποθεώσει κόσμο – προπονητή – συμπαίκτες – διοίκηση, επέλεξε να χρησιμοποιήσει τα λεπτά δημοσιότητας που του αναλογούσαν για να θίξει κάτι που καθόλου δεν ταιριάζει σε μια φιέστα, σε μια βραδιά χαράς: τις ζωές νέων ανθρώπων που χάνονται τόσο πρόωρα και τόσο τραγικά, με αφορμή το άλμα στο κενό που έκαναν τα δύο 17χρονα κορίτσια πριν από λίγες μέρες.
Οι τραγωδίες γύρω μας
Τα όσα είπε πιθανότατα κάπου τα είδατε ή κάπου τα διαβάσατε – ίσως να μην έγιναν τόσο viral όσο τα διάφορα ενσταντανέ της φιέστας και το «ξεσάλωμα» του Μάριου Ηλιόπουλου, αλλά ευτυχώς τα όσα είπε ο Ρότα δεν πέρασαν στα ψιλά. Διότι αυτό παθαίνουμε συνέχεια στην κοινωνία που ζούμε: ταρακουνιόμαστε από μια τραγωδία, συζητάμε για μια στιγμή κάτι που μας αγγίζει όλους, συγκινούμαστε, προβληματιζόμαστε και το μεταβολίζουμε γρήγορα, περνώντας στην επόμενη τραγωδία ή στην επόμενη είδηση από τον εξωτερικό χώρο, το αστυνομικό δελτίο, την ίδρυση ενός κόμματος ή τις τιμές των καυσίμων. Ανθρώπινο είναι και όχι παράλογο – μόνο που σε κάποια πράγματα πρέπει να στεκόμαστε λίγες στιγμές παραπάνω, να μην τα προσπερνάμε, να μην τα «χωνεύουμε» τόσο εύκολα, διότι θα ξανασυμβούν. Και τότε, δεν θα υπάρχουν αρκετά σύννεφα πάνω από τον ουρανό μας, για να «πέσουμε από τα σύννεφα» στο άκουσμα μιας παρόμοιας είδησης.
Χείρα βοηθείας
Ο Λάζαρος είπε ότι στον κοινωνικό του περίγυρο υπήρξε ένας άνθρωπος που χρειάστηκε βοήθεια, αγκαλιά, ενθάρρυνση ή συμπαράσταση. Ολοι είχαμε ή έχουμε κοντά μας ή λίγο πιο μακριά μας κάποιον άνθρωπο που έχει την ανάγκη από δυο κουβέντες, διότι νιώθει τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια του. Εμείς στο ραδιόφωνο, μαζί με τον Γιάννη Τσαούση, έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση – μας το έχουν πει άνθρωποι που βρήκαν συντροφιά ή παρηγοριά στη ραδιοφωνική παρέα. Είχαμε κάποτε ένα παλικάρι που μας έστελνε «σκοτεινά μηνύματα», που ένιωθε ότι δεν έχει νόημα να προσπαθεί άλλο, που ήταν ολομόναχος και απογοητευμένος από τη ζωή. Τον καλέσαμε στο στούντιο μερικές φορές, του μιλήσαμε, του κάναμε παρέα, προσπαθήσαμε να του δείξουμε ότι μπορεί να υπάρχουν ωραία πράγματα εκεί έξω να ανακαλύψει, πράγματα που αξίζει να ζει κανείς και να προσπαθεί κάθε μέρα.
Χρειαζόμαστε περισσότερους «Λάζαρους»
Αλλά μια ραδιοφωνική εκπομπή, μια ανάρτηση στα social media, ένας ειδικός ψυχικής υγείας, ένα κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης έχουν συγκεκριμένη δύναμη. Ενας προβεβλημένος αθλητής, όμως, έχει μια φωνή που ακούγεται δυνατά. Η φωνή του Λάζαρου Ρότα ακούστηκε, τώρα μένει να βρεθούν και άλλοι, ώστε να παίξουν τον ρόλο του «ενισχυτή», για να ακουστεί ακόμα πιο δυνατά. Σε έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι αθλητές μιλάνε μόνο όταν αυτό βολεύει την τσέπη τους, όταν εξυπηρετεί το επόμενο συμβόλαιό τους και «χαϊδεύει» τους χορηγούς τους και τους ακολούθους τους στα social media -όχι, φυσικά, μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως-, έχουμε ανάγκη από περισσότερους «Λάζαρους», που θα βρουν λίγο χρόνο για να πουν δυο κουβέντες από καρδιάς.
Διότι στο τέλος της ημέρας ή στο τέλος της καριέρας, πέρα από τους τίτλους, τα χρήματα, τα γκολ, τις ασίστ, τις συμμετοχές σε συλλόγους και Εθνική, θα μείνει και το αποτύπωμα από τον καθένα. Τι έκανε για να αφήσει τον κόσμο λίγο καλύτερο απ’ ό,τι τον βρήκε. Αν προσπάθησε να βοηθήσει τους ανθρώπους, όχι μόνο με τις αθλητικές του επιδόσεις αλλά και με τα λόγια και τις πράξεις του. Και αυτό που έκανε ο Λάζαρος Ρότα το βράδυ της φιέστας, τα δυο λεπτά που «δανείστηκε» από μια ποδοσφαιρική γιορτή για να αγγίξει ένα τόσο ευαίσθητο και σημαντικό θέμα, θα είναι ένα κομμάτι της κληρονομιάς που θα αφήσει, η οποία για κάποιους μπορεί να είναι σημαντικότερη και από τα ποδοσφαιρικά του επιτεύγματα.
