Το Μουντιάλ του ’82. Με βρήκε τον καιρό που άρχισα να ανακαλύπτω τον κόσμο και, στα εννέα μου χρόνια, να κάνω σύνθετες σκέψεις. Με βρήκε και με την πρώτη μας έγχρωμη τηλεόραση, δηλαδή με μια αδιανόητη ευκαιρία να δω πιο ρεαλιστικές ποδοσφαιρικές εικόνες ως τηλεθεατής. Εκείνο το καλοκαίρι έκανα μια συμφωνία με τον πατέρα μου: κομμένα τα «σακουλάκια» με σνακ από το ψιλικατζίδικο, περιορισμένα και τα παγωτά.
Ολο μου το χαρτζιλίκι σε χαρτάκια, για να προλάβω να «κλείσω» το άλμπουμ της Panini για το España ’82 προτού αρχίσουν οι αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Το κυνήγι του «σπάνιου» ποδοσφαιριστή
Τα άλμπουμ της Panini ήταν, στα παιδικά μου μάτια, η εγκυκλοπαίδεια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ο τρόπος μου για να ανακαλύψω ποδοσφαιριστές των οποίων την ύπαρξη αγνοούσα, και να προλάβω να τους γνωρίσω προτού αρχίσω να τους βλέπω στους αγώνες. Ηταν όμως κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Έγινε ο τρόπος μου για να ψυχαγωγηθώ, με τους φίλους μου στην πλατεία που μαζευόμασταν. Και τελικά ένα εργαλείο κοινωνικοποίησης, αν κανείς λογαριάσει ότι γνώρισα ένα σωρό παιδιά από άλλες πλατείες και άλλες γειτονιές, όταν καβαλούσαμε τα ποδήλατα και ξεκινούσαμε την περιοδεία με στόχο να ανταλλάξουμε τα «διπλά» μας με πελάτες άλλων ψιλικατζίδικων και όραμα να πετύχουμε επιτέλους τα «σπάνια» χαρτάκια που μας έλειπαν.
Κομμάτι της παιδικής κουλτούρας
Μέχρι τότε τα άλμπουμ της Panini είχαν ήδη γίνει παγκόσμιο φαινόμενο. Από τα Μουντιάλ του 1970, του 1974 και του 1978, η συλλογή αυτοκόλλητων είχε μετατραπεί σε κομμάτι της ποδοσφαιρικής παιδικής κουλτούρας σε όλο τον κόσμο. Και στα δικά μου παιδικά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, η Panini βρισκόταν ήδη στη «χρυσή» της εποχή και όδευε προς το αποκορύφωμα του Μουντιάλ του ’86, χάρη και στην παγκόσμια τηλεοπτική έκρηξη του ποδοσφαίρου και τη μυθοποίηση του Μαραντόνα.
«Αυτοκόλλητες» φιλίες
Στο δικό μου μυαλό αυτές οι συλλογές είναι μέρος της παράδοσης. Κι είναι ένα από τα έθιμα που εξακολουθώ να τηρώ ακόμη και σήμερα, στα 50 και κάτι μου, σαν μια ιεροτελεστία που με ετοιμάζει για τη γιορτή του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Γι’ αυτό και κάθε φορά με συγκινεί να βλέπω έναν 10χρονο να ανοίγει με ενθουσιασμό τα φακελάκια. Και χαίρομαι πολύ για εκείνον. Οχι επειδή «κολλάει» με το ποδόσφαιρο, αλλά με την επίγνωση ότι αυτή η συνήθεια του αυξάνει τις πιθανότητες να βρει φίλους με κοινό ενδιαφέρον, να επικοινωνήσει, να δεθεί, και φυσικά να ψυχαγωγηθεί μέσα από την φυσική συναναστροφή.
Κι ίσως αυτό να ήταν τελικά το μεγαλύτερο δώρο των αυτοκόλλητων: όχι οι συλλογές που ολοκληρώσαμε, αλλά οι φιλίες και οι αναμνήσεις που κόλλησαν μαζί τους. Γιατί τελικά δεν θυμόμαστε μόνο τα χαρτάκια που μας έλειπαν. Θυμόμαστε κυρίως με ποιους τα ψάχναμε.
