Μέσα σε λίγες ημέρες οι φίλοι του Ολυμπιακού πανηγύρισαν για την πρόκριση δύο ομάδων του σε Final 4 της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης του κάθε αθλήματος: της Ευρωλίγκας του μπάσκετ και του Champions League της υδατοσφαίρισης.
Πόσο, όμως, πρέπει να πανηγυρίζει για τον ίδιο λόγο και ο κόσμος του ελληνικού μπάσκετ και του εγχώριου πόλο; Και πόσο να λυπούνται οι άνθρωποι του μπάσκετ –μη οπαδοί του Παναθηναϊκού– για τον αποκλεισμό του από το Final 4;
Με παρρησία απαντώ: ο κόσμος του πόλο βεβαίως και μπορεί και πρέπει να πανηγυρίζει. Διότι την πρόκριση κατέκτησαν 13 παίκτες, που δικαιούνται ν’ αγωνίζονται με το εθνικό μας συγκρότημα, και δύο Ούγγροι. Αντιθέτως, για την αναμφισβήτητη επιτυχία της ομάδας μπάσκετ του συλλόγου, μόνο όσοι συνετέλεσαν σε αυτήν και οι οπαδοί του Ολυμπιακού πρέπει να πανηγυρίζουν. Και τούτο διότι από τους παίκτες, που αποτέλεσαν τη βάση της ομάδας στην Ευρωλίγκα, μόλις τρεις δικαιούνται συμμετοχής με τα «γαλανόλευκα»: ο Κώστας Παπανικολάου, ο Ελληνοαμερικανός (αλλά μπασκετικά αναθρεμμένος στις ΗΠΑ) Τάιλερ Ντόρσι και ο ελληνοποιημένος Τόμας Γουόκαπ. Αλλά οι δύο τελευταίοι δεν μπορούν να παίζουν μαζί στην Εθνική.
Αντιστοίχως, γιατί να λυπούνται οι άνθρωποι του μπάσκετ για τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού; Στον τελευταίο αγώνα των πλέι οφ, με τη Βαλένθια, υπήρχαν τρεις Ελληνες. Αγωνίσθηκαν ουσιαστικά οι δύο – ο άλλος έπαιξε 24 δευτερόλεπτα…
Σχόλιο άλλο επ’ αυτών δεν απαιτείται να κάνω. Αψευδείς μάρτυρες είναι οι αριθμοί και τα γεγονότα.
Α, μόνο τούτο: μπορούν να πανηγυρίζουν και οι επιφορτισμένοι για τη δημόσια ασφάλεια. Απεφεύχθη η συνύπαρξη των οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού…
