Στην τέταρτη ταινία της σειράς «Ρόκι», ο Σταλόνε υποδύεται έναν μποξέρ που τα έχει όλα: χρήμα, δόξα, αναγνωρισιμότητα, φίλους, θαυμαστές. Απέναντί του, στέκεται ένας πεινασμένος Σοβιετικός, ο Ιβάν Ντράγκο, ένα θαύμα της φύσης, πεινασμένος, αποφασισμένος, τεράστιος, αδυσώπητος. Στην ταινία, σε έναν αγώνα επίδειξης –που μόνο επίδειξη δεν είναι– ο Ιβάν Ντράγκο σκοτώνει στο ρινγκ τον Απόλο Κριντ, αμολάει μια από τις πιο εμβληματικές ατάκες στην ιστορία του σινεμά («If he dies, he dies») και ουσιαστικά προ(σ)καλεί τον Ρόκι στην έδρα του, τη Σοβιετική Ενωση, για έναν αγώνα ζωής και θανάτου.
Στη σειρά αγώνων του Παναθηναϊκού με τη Βαλένθια, δεν υπάρχει μυθοπλασία, δεν υπάρχει κάποια δραματική εσάνς τύπου Απόλο Κριντ, δεν υπάρχει ένας τεράστιος Σοβιετικός, αλλά υπάρχουν όλα τα άλλα: ένας «καλομαθημένος» Παναθηναϊκός, με πανάκριβο ρόστερ, επτά ευρωπαϊκά, πολλούς αστέρες και αναρίθμητους φανς από τη μια, μια πεινασμένη και αποφασισμένη Βαλένθια από την άλλη. Στο διπλό break του Παναθηναϊκού στην Ισπανία, η Βαλένθια απάντησε με διπλό break στην Αθήνα κι έκανε αυτό που υποσχέθηκε ο Μπαντιό μετά το Game 2, όταν έκανε νόημα στους φίλους της ομάδας του λέγοντας «θα επιστρέψουμε». Το «I’ll be back» βέβαια είναι από άλλο κινηματογραφικό franchise, αυτό του «Εξολοθρευτή», οπότε ας μην το μπλέξουμε άλλο.
Ολη αυτή η σινε-παραβολή, έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό: να δείξει με έναν τρόπο ότι ο Παναθηναϊκός, που ήταν το απόλυτο, αδιαφιλονίκητο φαβορί μετά το 0-2 για να τελειώσει τη σειρά στην Αθήνα και να μείνει εδώ για το Final-4 που γίνεται στο σπίτι του, πρέπει να υποφέρει, να ματώσει, να φάει «μπουνιές», ενδεχομένως να πέσει στο καναβάτσο κατά τη διάρκεια του πέμπτου αγώνα, αλλά να σηκωθεί, να αντέξει, να ανταποδώσει και να φανεί πιο ανθεκτικός από τον αντίπαλό του, αν δεν θέλει να δει «μουσαφίρηδες» στο σπίτι του, στο Telecom Center στη διάρκεια του Final-4, με τον ίδιο να απουσιάζει.
Μόνος εναντίον «πολλών»
Οι συνθήκες, αναμένονται ανάλογες με το Ρόκι 4: ο κόσμος θα αλαλάζει, οι σεκιουριτάδες της γηπεδούχου ομάδας θα «γαβγίζουν», πιθανότατα και οι τρεις διαιτητές θα συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τον Παναθηναϊκό ως «ρούκι» και τη Βαλένθια ως «κραταιά δύναμη» της διοργάνωσης, όπως έχουν κάνει και στους τέσσερις αγώνες. Δεν είναι κάποια φτηνή δικαιολογία, ούτε κάποιο επικοινωνιακό άλλοθι: όλα τα κραυγαλέα λάθη, σε Βαλένθια και Αθήνα, έχουν γίνει υπέρ των «πορτοκαλί», ο Ναν έχει να βαρέσει βολές από την προθέρμανση, ο Μοντέρο για κάθε δυο ανάσες που παίρνει εκτελεί μια βολή, η υπερ-ευαισθησία που δείχνουν οι διαιτητές στη μια πλευρά, μοιάζει με αναισθησία σε όσα γίνονται στην άλλη ρακέτα.
Και σε μια σειρά όπου και τα τέσσερα παιχνίδια κρίθηκαν ουσιαστικά στο σουτ, τα λάθη, «ανθρώπινα λάθη» ή μη, πάντα παίζουν ρόλο. Αλλά ο Παναθηναϊκός επέλεξε να ζει όλη αυτή τη χρονιά, όπως και τις προηγούμενες, χωρίς κανενός είδους συμπάθεια από τη διαιτησία. Κι όταν δεν κάνεις δημόσιες σχέσεις με την Ευρωλίγκα, αλλά φωνάζεις, βγάζεις βίντεο με τις φάσεις όπου αδικήθηκες και τους κρεμάς στα μανταλάκια, τότε δεν θα πάρεις όχι σφύριγμα από διαιτητή, αλλά ούτε τον πυρετό του.
Αλλά είπαμε, ο Παναθηναϊκός ως νέος Ρόκι, «οφείλει» να υποφέρει για να υπηρετήσει το «σενάριο». Σε εχθρική ατμόσφαιρα και –πιθανότατα– με ασορτί εχθρική διαιτησία. Απέναντι σε μια ομάδα πραγματικά καλή, που επιβεβαιώνει σε αυτή τη σειρά γιατί τερμάτισε δεύτερη στην κανονική περίοδο. Με επιθετικό ταλέντο, με έφεση στο τρίποντο, με «διάβασμα» των αδυναμιών του αντιπάλου και άμυνα στα όρια του φάουλ, που σπάνια σφυρίζονται. Απέναντι σε όλα αυτά, ο Παναθηναϊκός πρέπει να επιστρατεύσει «τσαμπουκά», τσαγανό και θέληση για νίκη.
Απέναντι στην ποσότητα της Βαλένθια, όπου ο κόουτς Μαρτίνεθ βάζει και βγάζει 12 παίκτες, ο Παναθηναϊκός θα αντιπαραθέσει μικρότερη ποσότητα μεν –αφού ο κόουτς Αταμάν έχει πιο κλειστό rotation– αλλά μεγαλύτερη ατομική ποιότητα.
Απέναντι στην απειρία της Βαλένθια, που δεν έχει αντιμετωπίσει ξανά do or die παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός έχει το know how: πρόπερσι το πλεονέκτημα έδρας στη σειρά με τη Μακάμπι πήγε και ήρθε, πέρυσι στη σειρά με την Εφές επίσης και στο τέλος και των δυο σειρών ο Παναθηναϊκός έμεινε όρθιος. Πρόπερσι, στον τελικό με τη Ρεάλ, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε 15 πόντους πίσω και τελικά επικράτησε εκείνος με 15 στο τέλος.
Ψάχνοντας ένα νέο έπος
Παναθηναϊκός λοιπόν στο Game 5, όπως Ρόκι Μπαλμπόα στο Ρόκι 4. Διότι όπως τα κατάφεραν οι «πράσινοι», η τελευταία πράξη αξίζει να είναι ένα μπασκετικό έπος, που θα μνημονεύεται για χρόνια. Κι αν μια ομάδα μπορεί να υπογράψει ένα τέτοιο σενάριο, αυτή είναι ο Παναθηναϊκός.
