Η Τουν είναι μια μικρή πόλη 26 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Βέρνης, με περίπου 45 χιλ. κατοίκους, αρκετά λιγότερους απ’ αυτούς που ζουν στη Νέα Μάκρη τους ζεστούς μήνες του ελληνικού καλοκαιριού. Δεν συγκαταλέγεται καν στις 10 πιο μεγάλες πόλεις της Ελβετίας και έχει μια ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα με ιστορία 128 χρόνων, αλλά με μια τροπαιοθήκη που θα παραμείνει εντελώς άδεια για λίγες ακόμη ημέρες, μέχρι να υπογραφεί και τυπικά η μεγαλύτερη έκπληξη σε όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα της φετινής περιόδου.
Προς γενική κατάπληξη, ακόμα και των ανθρώπων που την υπηρετούν πιστά πολλά χρόνια τώρα χωρίς να έχουν απόλυτα επαγγελματική προσέγγιση, η Τουν κατέκτησε το πρωτάθλημα στην Ελβετία, ακριβώς τη χρονιά που επέστρεψε στην Α΄ κατηγορία ύστερα από μια πενταετία απουσίας, όπου πλησίασε επικίνδυνα κοντά στα γρανάζια της πτώχευσης.
Το πρωτάθλημα στην Ελβετία είναι ακόμα σε εξέλιξη αλλά το περασμένο Σαββατοκύριακο σφραγίστηκε οριστικά ο τίτλος, 3 αγωνιστικές πριν από το φινάλε. Η Τουν ηττήθηκε με 3-1 από τη Βασιλεία το Σάββατο και έζησε για σχεδόν 24 ώρες μέσα στην αβεβαιότητα περιμένοντας τον εντός έδρας αγώνα της 2ης στη βαθμολογία Σεν Γκάλεν, με αντίπαλο τη Σιόν.
Το απροσδόκητο 0-3 για τους φιλοξενούμενους αφόπλισε άμεσα τη βόμβα που πήγε να βάλει την προηγούμενη ημέρα η ήττα της πρωτοπόρου από τη Βασιλεία. Στο τέλος αυτής της αγωνιστικής, η Τουν έμεινε στο +10 μπροστά από τη Σεν Γκάλεν και πανηγύρισε τον πρώτο σημαντικό τίτλο της υπεραιωνόβιας ιστορίας της, ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη που έχει γίνει τουλάχιστον στη σύγχρονη ιστορία του ποδοσφαίρου. Πολλοί την εξισώνουν με το θαύμα της Λέστερ του Κλαούντιο Ρανιέρι όταν κατέκτησε πριν από 10 χρόνια την Premier League με απόδοση στο ξεκίνημα της σεζόν… 5.000/1, με την κατάκτηση της Μπουντεσλίγκα από τη νεοφώτιστη Καϊζερσλάουτερν του δικού μας Oτο Ρεχάγκελ το 1998 ή με το πρόσφατο θαύμα της Μιάλμπι στη Σουηδία, με τη διαφορά ότι εκεί το πρωτάθλημα δεν έχει καθαρά επαγγελματικό χαρακτήρα, ενώ στην Ελβετία υπάρχουν αρκετές ομάδες με προϋπολογισμό μερικών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Μια απ’ αυτές είναι η Γιουγκ Μπόις, την οποία αντιμετώπισε φέτος ο Παναθηναϊκός στην πρεμιέρα του στη League Phase του Europa League και τη νίκησε μέσα στη Βέρνη με το εμφατικό 1-4. Λόγω της πολύ μικρής απόστασης μεταξύ των δύο γειτονικών πόλεων, οι δύο ομάδες έχουν παραδοσιακά εξαιρετικές σχέσεις σε σημείο η Τουν να θεωρείται η «μικρή αδελφή» της Γιουνγκ Μπόις. Η πολύ μεγάλη διαφορά τους σε αγωνιστικό και οικονομικό επίπεδο σπάνια επέτρεπε τον ανταγωνισμό μεταξύ τους, με χαρακτηριστικό ότι η ομάδα της Βέρνης πολύ συχνά δάνειζε στην Τουν παίκτες της που δεν ήταν πρώτες επιλογές του προπονητή της.
Αυτή η σχέση διαταράχθηκε κατά κάποιο τρόπο τη φετινή περίοδο. Η Τουν είχε μόλις επιστρέψει στην ελβετική Super League, έχοντας κάνει μια εξαιρετική πορεία στη Β΄ κατηγορία όπου τερμάτισε στην 1η θέση, με αέρα 11 ολόκληρων βαθμών από τον δεύτερο. Εχοντας ένα από τα χαμηλότερα μπάτζετ της κατηγορίας, οι πιο αιθεροβάμονες από τους οπαδούς της ήλπιζαν σε μια τιμητική θέση στην πρώτη εξάδα του πρωταθλήματος, ενώ οι πιο ρεαλιστές δήλωναν πολύ ευχαριστημένοι από το σενάριο της παραμονής της ομάδας τους στη μεγάλη κατηγορία, χωρίς να επιστρέψει στην ταλαιπωρία της τελευταίας πενταετίας με τα τόσα σημαντικά προβλήματα.
Με την άνοδο στην Α΄ κατηγορία, η χρηματιστηριακή αξία της Τουν εκτινάχθηκε (θεωρητικά) στα 22 εκατ. ευρώ, όταν αυτή της Γιουνγκ Μπόις ήταν 66 εκατ. ευρώ και της Βασιλείας 59 εκατ. Παρά την άνοδο των μετοχών της, ήταν 8η (σε χρηματιστηριακή αξία) ανάμεσα στις 12 ομάδες του πρωταθλήματος και το περασμένο καλοκαίρι ξεκίνησε την προετοιμασία χωρίς κανέναν νέο παίκτη ύστερα από 17 ολόκληρα χρόνια.
Η αρχή ήταν εντυπωσιακά καλή, με 4 νίκες στα πρώτα 4 παιχνίδια του πρωταθλήματος. Η πρώτη σκέψη των ανθρώπων της ομάδας ήταν πως αυτή η ανέλπιστη βαθμολογική συγκομιδή ήταν μια πολύ καλή βάση στην προσπάθεια παραμονής της στην κατηγορία. «Ο,τι έχεις, έχεις» λέει μια ελβετική παροιμία και έτσι κανείς δεν αντέδρασε αρνητικά στις 5 ήττες που είχε η Τουν μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου. Περιέργως, εξακολουθούσε να είναι πρώτη στη βαθμολογία και «πρωταθλήτρια χειμώνα», αλλά αυτό έμοιαζε να οφείλεται περισσότερο στις γκάφες των ομάδων που παραδοσιακά διεκδικούν το πρωτάθλημα παρά στη δική της εντυπωσιακή πορεία.
Αυτή η εικόνα άλλαξε στα επόμενα παιχνίδια, όταν η Τουν ξεκίνησε ένα σπουδαίο σερί, με απαρχή μια μεγάλη νίκη με ανατροπή μέσα στη Ζυρίχη όπου έχανε στο ημίχρονο 2-0 και νίκησε τελικά 2-4, με δύο γκολ στο τελευταίο πεντάλεπτο του αγώνα. Αυτή ήταν η νίκη που γύρισε το κουμπί και έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι το ωραίο παραμυθάκι του α΄ γύρου, θα έχει και συνέχεια. Η Τουν έμεινε έκτοτε αήττητη για 11 συνεχόμενα παιχνίδια, μετρώντας μία ισοπαλία και 10 νίκες, μία εκ των οποίων ήλθε (και αυτή με ανατροπή) μέσα στη Βέρνη με αντίπαλο τη Γιουγκ Μπόις. Και δεν είναι μόνο ότι κέρδιζε, είναι ότι το έκανε παίζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο, που το απολάμβαναν τόσο οι παίκτες όσο και οι οπαδοί της.
Το ποτάμι τελικά δεν γύρισε πίσω. Αν και όλοι περίμεναν ότι κάποια στιγμή η φούσκα θα σκάσει, η Τουν κρατήθηκε μπροστά σε όλη τη διάρκεια της κούρσας και έκοψε πρώτη το νήμα χωρίς καν να πλησιάσει τη γραμμή του τερματισμού, με τη μαθηματική κατάκτηση του τίτλου 3 αγωνιστικές πριν από το φινάλε. Μέχρι τότε, η μεγαλύτερη επιτυχία της ήταν η συμμετοχή της στους ομίλους του Champions League το μακρινό 2005, με κορωνίδα μια άκρως τιμητική ήττα 2-1 από την Αρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ, ήττα που ήλθε με ένα γκολ στις καθυστερήσεις του αγώνα στο Χάιμπουρι.
Ισως σε εκείνο το παιχνίδι να βρίσκεται το μυστικό της φετινής επιτυχίας. Μερικοί από τους βασικούς πυλώνες της Τουν, με σημαντικά πόστα στην τωρινή ομάδα, ήταν παίκτες της σε εκείνο το παιχνίδι πριν από σχεδόν 21 χρόνια. Ο νυν πρόεδρος, πρώην προπονητής και αθλητικός της διευθυντής, Αντρες Γκέρμπερ, ήταν από τότε μια εμβληματική μορφή του συλλόγου. Ο τωρινός προπονητής, Μάουρο Λουστρινέλι, είναι ο δεύτερος διαχρονικός σκόρερ της με 51 γκολ σε δύο αγωνιστικές περιόδους, ενώ η φετινή είναι η 3η θητεία του στην άκρη του πάγκου. Δίπλα του, ο άμεσος συνεργάτης του και πρώτος βοηθός του είναι ο Νέλσον Φερέιρα, ο παίκτης που είχε σκοράρει εκείνο το ιστορικό γκολ στην πρεμιέρα της στο Champions League κόντρα στην Αντερλεχτ.
Κοντά σ’ αυτούς τους τρεις σωματοφύλακες, υπάρχουν κι άλλα σημαντικά στελέχη με πολύχρονη παρουσία στην ομάδα. Ο Πιερ Τσούρχερ είναι ο γυμναστής της από το 2008, ο προπονητής τερματοφυλάκων, Πάτρικ Μπετόνι, ανέλαβε το 2012 μόλις κρέμασε στ’ αποδυτήριά της τα αγωνιστικά του παπούτσια, ένα χρόνο μετά τον τωρινό αθλητικό διευθυντή της, Ντομινίκ Αλμπρεχτ, ο οποίος βρίσκεται κι αυτός 15 χρόνια στην ομάδα. Κατά καιρούς, όλοι τους είχαν την ευκαιρία να πάνε κάπου αλλού καλύτερα, αλλά όλοι τους έμειναν πιστοί στην Τουν «γιατί τα χρήματα δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα για εμάς» κατά τη δήλωση του Γκέρμπερ στην «Atletic».
Στο ίδιο αφιέρωμα της αμερικάνικης εφημερίδας, ο αρχηγός της Τουν, Μάρκο Μπούρκι, εμφάνισε και ένα άλλο μυστικό της επιτυχίας: «Είχα προβλήματα με το να πάω στη 2η κατηγορία. Αλλά όταν είδα ότι ήταν εκεί οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι που βρήκα στα δύο χρόνια του δανεισμού μου από τη Γιουγκ Μπόις, ήξερα πώς θα ήταν τα πράγματα. Εχουμε ποιότητα, δεν έχουμε όμως τους καλύτερους παίκτες του πρωταθλήματος σε κάθε θέση. Μπορούμε να πετύχουμε μόνο ως ομάδα. Το μεγάλο μας πλεονέκτημα είναι ότι είμαστε όλοι κοντά με όλους και βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο».
Εν ολίγοις, ο 32χρονος Μπούρκι τόνισε ότι με απαρχή τη δική του περίπτωση, η νέα πρωταθλήτρια Ελβετίας σταμάτησε να έχει σχέσεις εξάρτησης από άλλες ομάδες. Επαψε να δανείζεται παίκτες και άρχισε να επενδύει σε δικές της επιλογές, ακόμα κι αν είναι χαμηλότερες ποιοτικά σε σχέση μ’ αυτούς που της έδιναν παλαιότερα από το περίσσευμά τους οι πιο ισχυρές ομάδες της χώρας.
Κάθε αγωνιστική ήταν ένα βήμα προς το θαύμα. Μέχρι να αρχίσει να κτίζεται η σημαντική βαθμολογική διαφορά που έδιωξε το άγχος, ο Ζούρχερ φωτογράφιζε στο τέλος κάθε αγωνιστικής τον βαθμολογικό πίνακα που ήταν κρεμασμένος στ’ αποδυτήρια, για να έχει τη φωτογραφία ως ενθύμιο της τελευταίας φοράς που θα ήταν η Τουν πρώτη στη βαθμολογία! Σταμάτησε να το κάνει μόνο όταν όλοι συνειδητοποίησαν ότι η Νο 1 θέση δεν ήταν μια φωτοβολίδα, αλλά κάτι που θα έμενε για καιρό.
Πηγή έμπνευσης για τον πρόεδρο Γκέρμπερ ήταν η ταινία του 1989 «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών». Πάνω στη φιλοσοφία του «Carpe diem» (άδραξε τη μέρα) που πρεσβεύει αυτή η ταινία ενηλικίωσης βασίστηκε τα τελευταία χρόνια η λειτουργία της ομάδας, γι’ αυτό και οι παίκτες της τύπωσαν μια φωτογραφία τους από ένα ομαδικό δείπνο με τον ίδιο στον ρόλο του καθηγητή Ρόμπιν Ουίλιαμς και λεζάντα τη φράση «Οh captain, my captain» που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή. Κι όπως λέει ο ίδιος, αυτός ο συμβολισμός είναι ένα ισχυρό μήνυμα προς όλους να αρχίσουν μόνο να ονειρεύονται αλλά και να κυνηγούν τα όνειρά τους.
