Η είδηση ότι η Ρεάλ Μαδρίτης εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο επιστροφής του Ζοσέ Μουρίνιο στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου» είναι από εκείνες τις ιστορίες που κάνουν κάποιον να κοιτάζει το ημερολόγιο για να δει αν είναι Πρωταπριλιά και αναρωτιέται πώς μπορεί να συμβαίνει ακόμα αυτό. Η παρουσία του Πορτογάλου στους πάγκους, τουλάχιστον των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων, μοιάζει με την τελευταία συναυλία των Scorpions στην Ελλάδα που επαναλαμβανόταν σχεδόν κάθε καλοκαίρι ή των Πυξ Λαξ που για χρόνια αποχαιρετούσαν το κοινό τους, μέχρι την επόμενη εμφάνισή τους. Κάτι ανάλογο γίνεται και με τον Μουρίνιο, που αντί να τον πάρει η… κάτω βόλτα μετά την Φενερμπαχτσέ, ο πήχυς ανέβηκε πηγαίνοντας στην Μπενφίκα, ενώ τώρα υπάρχει το σενάριο για την «βασίλισσα».
Η καριέρα του Πορτογάλου τεχνικού συνεχίζεται μέσα από ατελείωτα επεισόδια ψευτοδραματισμού και, όπως οι σεναριογράφοι του Χόλιγουντ που έχουν ξεμείνει από ιδέες και βγάζουν άλλο ένα σίκουελ βασισμένο σε παλιό franchise, μετά τη δεύτερη θητεία του στην Τσέλσι και την επιστροφή του στην Μπενφίκα, ένα παρόμοιο σενάριο ξεκινούν να γράφουν τώρα στη Μαδρίτη.
Σίγουρα θα αποτελούσε τεράστια ώθηση για τον Μουρίονο να επιστρέψει στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου σε αυτό το σημείο της καριέρας του, η οποία τα τελευταία χρόνια έμοιαζε περισσότερο με περιοδεία στις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης, Ρώμη, Κωνσταντινούπολη και Λισαβόνα, ενώ είναι παράλληλα και υποψήφιος για να αναλάβει αναπόφευκτα την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας, ίσως μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του φετινού καλοκαιριού. Στην πραγματικότητα, ο Μουρίνιο δεν μοιάζει εδώ και καιρό άξιος για μια τόσο κορυφαία δουλειά, κάτι που κάνει το ενδιαφέρον της Ρεάλ, ή για να είμαστε ακριβείς, του προέδρου της Φλορεντίνο Πέρεθ, ακόμη πιο παράξενο, με δεδομένο ότι έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που κατέκτησε πρωτάθλημα, με την Τσέλσι το 2015.
Από την καταστροφική προσπάθεια υπεράσπισης εκείνου του τίτλου την επόμενη σεζόν (η Τσέλσι ήταν 16η τον Δεκέμβριο όταν απολύθηκε), υπήρξε σχεδόν απόλυτη συσχέτιση ανάμεσα στη φθίνουσα πορεία της λάμψης του Μουρίνιο και στην ολοένα μεγαλύτερη αγωνία του να παραμείνει επίκαιρος.
Βέβαια κανείς δεν πρέπει να παραλείψει ότι οδήγησε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην κατάκτηση του Europa League το 2017 και σε μια αξιοπρεπή δεύτερη θέση την επόμενη σεζόν. Αλλά μετά; Απολύθηκε από τη Γιουνάιτεντ τον Δεκέμβριο του 2018, ακολούθησαν 18 μήνες στην Τότεναμ, δυόμισι σεζόν στη Ρόμα, ένας χρόνος στη Φενέρμπαχτσε και τώρα σχεδόν μια πλήρης σεζόν στην Μπενφίκα. Απολογισμός; Ενα τρόπαιο: το Conference League με τη Ρόμα το 2022.
Η Ρεάλ, με όλη τη δύναμη, τα χρήματα και την επιρροή που διαθέτει, θα μπορούσε πρακτικά να προσλάβει οποιονδήποτε προπονητή. Σίγουρα μπορεί να βρει κάτι καλύτερο από τον Μουρίνιο. Τι είναι λοιπόν αυτό που μπορεί να αρέσει στον Πέρεθ στον 63χρονο Πορτογάλο; Σίγουρα όχι το πρόσφατο βιογραφικό του. Η Μπενφίκα μπορεί να παραμένει εντυπωσιακά αήττητη στην Primeira Liga της Πορτογαλίας, όμως με οκτώ ισοπαλίες στα 27 παιχνίδια πρωταθλήματος υπό τον Μουρίνιο, βρίσκεται επτά βαθμούς πίσω από την πρωτοπόρο Πόρτο, τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος.
Ακόμη πιο σημαντικό, δεδομένου του πιθανού επόμενου σταθμού του, ο Μουρίνιο έχασε έξι από τα εννέα παιχνίδια του στο Champions League φέτος. Μία από τις μόλις τρεις νίκες του ήταν εκείνο το θαυματουργό ματς των ομίλων απέναντι στη Ρεάλ, όταν ο τερματοφύλακας Ανατόλι Τρούμπιν σκόραρε στις καθυστερήσεις και μόνο αφού η Μπενφίκα και ο Μουρίνιο είχαν περάσει τα προηγούμενα δέκα λεπτά χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει ότι χρειάζονταν γκολ.
Στη Φενέρμπαχτσε, η ομάδα του τερμάτισε δεύτερη στο πρωτάθλημα, 11 βαθμούς πίσω από τη Γαλατασαράι, πήρε μόλις έναν βαθμό στα ντέρμπι με «Τσιμπομπόμ» και Μπεσίκτας, ενώ αποκλείστηκε στο Europa League από τη Ρέιντζερς στα πέναλτι, συνεχίζοντας ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο των τελευταίων χρόνων: να αποτυγχάνει στα μεγάλα παιχνίδια. Απολύθηκε από τη Φενέρμπαχτσε μετά την ήττα στα playoffs του Champions League από… την Μπενφίκα, η οποία τον προσέλαβε λίγες εβδομάδες αργότερα.
Δεν προκαλεί έκπληξη ότι στην Κωνσταντινούπολη δεν απόλαυσαν ιδιαίτερα το ποδόσφαιρό του, ενώ οι εξωγηπεδικές του συμπεριφορές ήταν ακόμη πιο αποκρουστικές από το συνηθισμένο. Μεταξύ άλλων, τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από τον πάγκο αφού κατηγόρησε τους προπονητές της Γαλατασαράι ότι «πηδούσαν σαν μαϊμούδες», τιμωρήθηκε ξανά επειδή έπιασε τη μύτη του προπονητή της, Οκάν Μπουρούκ, ενώ βρισκόταν συνεχώς σε πόλεμο με τους διαιτητές.
Οταν ο Μουρίνιο τοποθέτησε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες ένα λάπτοπ που έδειχνε επίμαχη διαιτητική φάση, ήταν ενδεικτικό του πόσο θεατρικά έμοιαζαν πλέον όλα όσα έκανε στην Τουρκία, σαν να προσπαθούσε απεγνωσμένα να παραμείνει κομμάτι της ποδοσφαιρικής επικαιρότητας.
Αυτή η εικόνα έγινε ακόμη πιο έντονη ίσως στο πιο ντροπιαστικό επεισόδιο της καριέρας του, πριν από λίγους μήνες στην Μπενφίκα, όταν υποστήριξε ότι ο Βινίσιους Τζούνιορ προκάλεσε ρατσιστική επίθεση εναντίον του απλώς και μόνο επειδή πανηγύρισε ένα γκολ. Και όταν τόλμησε να επικαλεστεί το γεγονός ότι η ύπαρξη του θρυλικού Πορτογάλου επιθετικού της Μπενφίκα, Εουσέμπιο, αποτελούσε δήθεν απόδειξη πως ο σύλλογος δεν θα μπορούσε να έχει ρατσιστικά στοιχεία στους κόλπους του, τότε ο Μουρίνιο ξεπέρασε τα όρια και έδειξε να είναι εκτός εποχής και σαν μια ξεπερασμένη φιγούρα που δεν έχει πλέον θέση στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Το γεγονός ότι η Ρεάλ θέλει τώρα να φέρει ξανά στον σύλλογο αυτό το «πακέτο», τον Μουρίνιο και όλα όσα τον συνοδεύουν, μοιάζει εξίσου απελπισμένο. Ισως τελικά να είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Από την άλλη, αυτή τη στιγμή η Ρεάλ χρειάζεται κάποιον που να μπορεί να διαχειριστεί αυτά τα αποδυτήρια. Κάποιον που να μπορεί να ελέγξει τα τεράστια «εγώ», ίσως μόνο επειδή το δικό του είναι το μεγαλύτερο μέσα στο δωμάτιο.
Χρειάζεται κάποιον που να μην φοβάται το μέγεθος του συλλόγου, που να διαθέτει αύρα πρωταγωνιστή, που να αντέχει την πίεση της απαιτητικής εξέδρας και να μπορεί να διαχειρίζεται τα αχόρταγα μίντια.
Ο Μουρίνιο εξακολουθεί να καλύπτει μερικά από αυτά τα κουτάκια. Ομως, αφού για λίγο φάνηκε να επιχειρεί μια πιο ενδιαφέρουσα μακροπρόθεσμη κατεύθυνση, βασισμένη στην τακτική ευφυΐα και το προοδευτικό ποδόσφαιρο με τον Τσάμπι Αλόνσο, η Ρεάλ επιστρέφει απογοητευτικά στις παλιές της συνήθειες, σε μια κίνηση που κάνει ακόμη και τη μετάβαση του Κάρλο Αντσελότι από την Εβερτον στη Μαδρίτη να μοιάζει φυσιολογική.
Τίποτα από όλα αυτά δεν βγάζει ιδιαίτερο νόημα. Αλλά αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Αυτός είναι ο Μουρίνιο. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Τη στιγμή που νομίζεις ότι το κορυφαίο επίπεδο του αθλήματος τον έχει ξεπεράσει, επιστρέφουν οι μακρινές επαναφορές και ο Ζοσέ. Αν τελικά συμβεί, ένα πράγμα είναι σίγουρο: δεν θα είναι βαρετό.
