Οταν συνομιλούσες μαζί του κι αυτός μισόκλεινε τα μάτια του, «τραβώντας» την ίδια στιγμή μια μεγάλη τζούρα από το άφιλτρο τσιγάρο του, ήταν δείγμα ότι τον είχες «κερδίσει». Σε είχε «ζυγίσει» και είχε βρει κάτι ουσιαστικό στα λεγόμενά σου. Κι αυτό ήταν ένα παράσημο για εμάς τους μικρούς φίλους του κυρ Λευτέρη. Ενός ανθρώπου για τον οποίο ο πολιτισμός –είτε ως πνευματική αξία είτε ως συμπεριφορά– ήταν προαπαιτούμενο σε κάθε συναναστροφή του.
Στον τόπο όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του –αν και δεν καταγόταν από αυτόν– έδωσε πολλές μάχες. Παλιός λινοτύπης, ήξερε να μετράει τα λόγια του. Ελεγε λίγα, έπραττε πολλά. Δημιούργησε ένα σύλλογο, τη Στέγη Πολιτισμού, και κατάφερε να διανοίξει καινούργιους δρόμους για δεκάδες παιδιά και νέους σε δύσκολες εποχές. Κάποια από αυτά, με τον καιρό, έπιασαν στα χέρια τους μια κιθάρα, ένα μαντολίνο, μια μπάλα μπάσκετ, μια σκυτάλη στίβου. Αλλα κάθισαν με δέος μπροστά σε κάποιο πιάνο και στην πορεία ανακάλυψαν ταλέντα, τα οποία ίσως να μην έβγαιναν ποτέ στην επιφάνεια.
Κι αυτός μαζί με τη σύζυγό του, την κυρία Ντίνα, ακούραστοι και αεικίνητοι, σπαταλώντας προσωπικό χρόνο και χρήματα επί πολλά χρόνια, έβλεπαν με ικανοποίηση τους καρπούς τους να ευδοκιμούν πετυχαίνοντας πρωτόγνωρες διακρίσεις και «άλματα», κι ένα πολύ μεγάλο μέρος της νεολαίας της μικρής κοινωνίας τους, ταυτόχρονα με τα δύο παιδιά τους, να ανθεί.
Ο Λευτέρης Μαυράκης έφυγε από τη ζωή την περασμένη Τρίτη στα 86 χρόνια του, αφήνοντας ένα βαθύ αποτύπωμα πολιτισμού και αξιών – μιας σπάνιας κουλτούρας. Ηταν ένας από τους αφανείς ήρωες των μικρών κοινωνιών, που προσέφερε πολλά και ουσιαστικά. Δημιούργησε ορίζοντες εισπράττοντας ως «βραβείο» την ηθική ανταμοιβή και αγάπη από αυτούς που σήμερα ως ενήλικοι, πλέον, πορεύονται στη ζωή κουβαλώντας μαζί τους ένα κομμάτι του.
