Ηταν 24 Φεβρουαρίου του 2024 και ο Αλμπερτ Ελις –διεθνής επιθετικός της Ονδούρας με 64 συμμετοχές και 13 γκολ– ετοιμαζόταν για μια ακόμα μέρα στη… δουλειά. Η –τότε– ομάδα του, η Μπορντό, υποδεχόταν την Γκινγκάμπ για τηνLigue2 στη Γαλλία. Οι γηπεδούχοι εκδήλωσαν την πρώτη τους επίθεση μέσα σε 40 δευτερόλεπτα. Μια σέντρα έγινε προς την περιοχή του πέναλτι, αλλά, καθώς ο Ελις προσπάθησε να διεκδικήσει την μπάλα, το κεφάλι του χτύπησε με αυτό του αμυντικού, Ντονασιέν Γκομίς.
Τα συγκλονιστικά πλάνα από το περιστατικό δείχνουν τον Ελις να πέφτει με το κεφάλι στο χορτάρι πριν κυλήσει δύο φορές, τερματίζοντας λίγα εκατοστά από τη γραμμή του τέρματος. Είναι ακίνητος και δεν κάνει καμία προσπάθεια να σηκωθεί…
🚨 Pat Onstad l’a déclaré au micro de @GlennDavisSoc !
HOUSTON EST OFFICIELLEMENT EN DISCUSSION POUR LE RETOUR D’ALBERTH ELIS AU CLUB !
La décision finale dépendra de l’état de santé du Hondurien. pic.twitter.com/ESe8o2rpAu
— Houston Dynamo FC France (@HoustonDynamoFR) November 13, 2024
Για οκτώ ολόκληρα λεπτά το ιατρικό επιτελείο της ομάδας και διασώστες προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν, ενώ στη συνέχεια διακομίσθηκε στο νοσοκομείο CHU Pellegrin στο Μπορντό, όπου τέθηκε σε τεχνητό κώμα και υποβλήθηκε σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Παρέμεινε αναίσθητος για τέσσερις ημέρες, με τους γονείς του Οσμάν και Γιοχανί Μαρτίνεζ, που από σύμπτωση είχαν ταξιδέψει εκείνη την περίοδο από την Ονδούρα στη Γαλλία για να τον επισκεφτούν να μη φεύγουν ποτέ από το πλευρό του…
Οταν ο Αλμπερτ Ελις ξύπνησε, τίποτα δεν έβγαζε νόημα για αυτόν… Συνειδητοποίησε ότι ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, αλλά δεν ήξερε πού. Το μόνο που μπορούσε να διαπιστώσει ήταν ότι βρισκόταν στο νοσοκομείο, αν και δεν είχε ιδέα γιατί.
Μόνο ένα πράγμα τον καθησύχαζε: η θέα των γονιών του στο πλευρό του κρεβατιού του. Τους ρώτησε πώς είχε καταλήξει εκεί. «Δεν ήξερα τι είχε συμβεί», λέει ο Ελις. «Δεν ήξερα ότι κάτι είχε συμβεί στο κεφάλι μου. Και τότε ήταν που μου το είπαν». Το ότι αναγνώρισε τους γονείς του –και τους αγκάλιασε πολύ σφιχτά– ήταν ένα θετικό σημάδι όταν ο Ελις τελικά ξύπνησε από το κώμα, αλλά η δοκιμασία του μόλις είχε αρχίσει. Για τις επόμενες δέκα ημέρες δεν μπορούσε να θυμηθεί σχεδόν τίποτα άλλο από τη ζωή του πριν από το ατύχημα.
«Οταν συνήλθα δεν θυμόμουν ότι ήμουν ποδοσφαιριστής», λέει. «Δεν θυμόμουν ότι ήμουν στη Γαλλία, δεν θυμόμουν ότι ήμουν από την Ονδούρα. Οι γιατροί πίστευαν ότι θα ήταν δύσκολο για μένα να ξαναγίνω καλά και μου έδιναν ελάχιστες πιθανότητες να παίξω ξανά ποδόσφαιρο. Οι πρώτες δύο εβδομάδες ήταν δύσκολες, γιατί ψυχολογικά δεν ήμουν 100%, αλλά μέρα με τη μέρα άρχισα να γίνομαι καλύτερα».
Από την ομίχλη του μυαλού του άρχισαν να ξεπροβάλλουν λεπτομέρειες για τη ζωή του – ότι ήταν από την Ονδούρα και επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος έπαιζε στη Γαλλία αλλά εκπροσωπούσε και τη χώρα του. Θυμόταν, ουσιαστικά, πώς ήταν ο Αλμπερτ Ελις. «Πρακτικά κάθε μέρα ήταν σαν να κέρδιζα έναν χρόνο και κάθε μέρα γινόμουν καλύτερος και καταλάβαινα καλύτερα τον εαυτό μου», τονίζει. «Από τότε που ξύπνησα, οι γονείς μου μου έλεγαν ότι ήμουν πάντα ευτυχισμένος. Ευτυχισμένος επειδή ήμουν ζωντανός και ευγνώμων στον Θεό επειδή μου έδινε άλλη μια ευκαιρία στη ζωή». Μετά από δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο, ο Ελις μεταφέρθηκε σε μια κλινική αποκατάστασης στο Μπορντό, όπου διδάχθηκε πώς να διαβάζει και να γράφει ξανά.
«Πήγα σε έναν δάσκαλο που με βοήθησε ψυχικά – ο οποίος μου έμαθε πώς να μιλάω και πώς να γράφω, γιατί το είχα χάσει αυτό σε μεγάλο βαθμό», λέει. «Δεν μπορούσα να μιλήσω καλά, δεν μπορούσα να γράψω πολλά πράγματα καλά. Πήγαινα σε μαθήματα ώστε όλα να επανέλθουν λίγο λίγο κάθε φορά, και αυτό έκανα όλη μέρα. Το πρωί πήγαινα στο σχολείο, το απόγευμα πήγαινα στο γυμναστήριο, πήγαινα σε άλλες εξετάσεις. Και έτσι κάθε μέρα ήταν η ίδια, ώστε να μπορώ να αναρρώσω και να επιστρέψω».
Ο Ελις πέρασε ένα μήνα στο νοσοκομείο, ενώ οι γονείς του παρέμειναν μαζί του μέχρι να πάρει εξιτήριο. Μέσα στην μεγάλη ατυχία του, η παρουσία τους εκεί, έστω και από τύχη, τον βοήθησε ώστε να πατήσει πολύ πιο γρήγορα στα πόδια του. «Δόξα τω Θεώ, η μαμά και ο μπαμπάς μου ήταν εκεί», λέει ο Ελις, ο οποίος κατά τα άλλα ζούσε μόνος του στη Γαλλία. «Με φρόντιζαν όλο αυτό το διάστημα και το να τους βλέπω εκεί όταν ξύπνησα… η ευτυχία που ένιωσα ήταν πολύ μεγάλη».
Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα El Heraldo της Ονδούρας, ο πατέρας του Ελις, Οσμάν, δήλωσε: «Φαινόταν ότι κάθε λεπτό σε εκείνο το δωμάτιο δεν τελείωνε ποτέ. Οι σωλήνες, τα φώτα και οι ήχοι των μηχανημάτων… Κοίταζα εκείνα τα φώτα και έλεγα: «Τι θα συμβεί;». Κρατήθηκα στην πίστη ότι όλα θα πάνε καλά γιατί εμπιστευόμαστε και πιστεύουμε ότι ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα και το θαύμα έγινε, αλλά δεν ήταν εύκολο».
Ο καλύτερος φίλος του, Ενρίκε Αμαντόρ, και ο ατζέντης του, Ντάνιελ Σόλις, πέταξαν επίσης στη Γαλλία για να μπορέσουν να είναι στο πλευρό του, ενώ αργότερα τον επισκέφθηκαν στο νοσοκομείο οι συμπαίκτες και οι προπονητές του στην ομάδα της Μπορντό.
Μάλιστα στο επόμενο παιχνίδι με τη Ροντέζ, οι παίκτες της Μπορντό μιμήθηκαν τον πανηγυρισμό σήμα κατατεθέν του Ελίς, το καμάκι του πάνθηρα (το παρατσούκλι του είναι «La Panterita», ο μικρός πάνθηρας), όταν σκόραραν και φορούσαν φανέλες με το όνομά του στην πλάτη. Ο Ελις λέει ότι η χειρονομία τον έκανε για πάντα «ευγνώμονα στον σύλλογο και στην πόλη». Παράλληλα έλαβε ένα ειλικρινές μήνυμα από τον Γκομίς με τον οποίο είχε συγκρουστεί. «Επικοινώνησε μαζί μου και μου είπε ότι ήταν πολύ λυπημένος για ό,τι είχε συμβεί, αλλά ότι μου ευχόταν τα καλύτερα», θυμάται. «Μου έδωσε πολλή δύναμη για να ξανασταθώ στα πόδια μου και να παίξω ξανά ποδόσφαιρο».
Ο Ελις ανέκαμπτε αργά. Είχε επισκεφθεί το προπονητικό κέντρο της Μπορντό περίπου έναν μήνα μετά το ατύχημά του, με ένα βίντεο του συλλόγου να τον δείχνει να αγκαλιάζει τους συμπαίκτες και το προπονητικό επιτελείο. Σύντομα, όμως, υπήρξε άλλη μια οδυνηρή τροπή στην ιστορία. Το καλοκαίρι, η Μπορντό –που ταλαιπωρούνταν από οικονομικά προβλήματα επί μήνες- κατέθεσε αίτηση πτώχευσης και υποβιβάστηκε από τις επαγγελματικές κατηγορίες της Γαλλίας. Ο Ελις, που εξακολουθούσε να βρίσκεται στο στάδιο ανάρρωσης από τον τραυματισμό που του άλλαξε τη ζωή, έμεινε χωρίς σύλλογο. «Ηταν δύσκολο γιατί όλη την ώρα σκεφτόμουν να επιστρέψω στην Μπορντό, να γίνω καλά και να παίξω ξανά γι’ αυτήν, καθώς είχα άλλα δύο χρόνια συμβόλαιο», λέει. «Αυτό ήταν το σχέδιό μου. Αλλά δυστυχώς η ομάδα χρεοκόπησε. Και όταν συνέβη αυτό, πρακτικά όλα τα σχέδια μου ανατράπηκαν και σήμερα είμαι χωρίς ομάδα».
Εκτοτε, ο Ελις ήταν απασχολημένος με το να σχεδιάζει την επιστροφή του στο παιχνίδι. Δημιούργησε μια ερασιτεχνική ομάδα στην πατρίδα του την, Ονδούρα, την Panteras FC, με την οποία προπονείται, με σκοπό κάποια στιγμή να μπορέσει να ενταχθεί σε έναν πιο καθιερωμένο σύλλογο. Επίσης, έχει τη δυνατότητα να κάνει προπονήσεις με την εθνική ομάδα της Ονδούρας, όποτε βέβαια συγκεντρώνονται οι διεθνείς ενόψει κάποιας διοργάνωσης, καθώς και με την Club Deportivo Olimpia, μια από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας που ήταν και η πρώτη του ομάδα. Λέει ότι είχε προτάσεις από συλλόγους για να ενταχθεί σε αυτούς, αλλά θέλει να πάρει το χρόνο του.
Πολλές φορές οι δικοί του άνθρωποι τον ρωτούν αν πιστεύει ότι δεν θα μπορέσει να επιστρέψει ξανά σε υψηλό επίπεδο. «Θέλω να επιστρέψω και να δείξω ότι είμαι 100%», απαντά. «Ιδανικά θα επέστρεφα τον Ιανουάριο. Εχω ήδη κάνει εξετάσεις με τον γιατρό και μου είπαν ότι είμαι καλά, ότι μπορώ να επιστρέψω στο παιχνίδι και τώρα εδώ και πέντε μήνες προπονούμαι με προστατευτικό κεφαλής που θα με βοηθούσε αν δεχόμουν κάποιο χτύπημα».
Εκτός γηπέδου, ο Ελις –ένας από τους πιο αναγνωρισμένους παίκτες της χώρας καθώς είχε επίσης αγωνιστεί στο Μεξικό, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Πορτογαλία πριν μετακομίσει στη Γαλλία το 2021–- ελπίζει ότι η ιστορία του μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για άλλους. Θέλει να βοηθήσει τους εκκολαπτόμενους ποδοσφαιριστές στην Ονδούρα να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, κάτι που τον ώθησε να δημιουργήσει την Panteras FC, καθώς και για την ίδρυση του Ιδρύματος Αλμπερτ Ελις. «Θέλω να βοηθήσω τους ανθρώπους στη χώρα μου επειδή είναι πολύ δύσκολη και περίπλοκη», εξηγεί.
Η Pantheras FC εδρεύει στη σκληρή πόλη San Pedro Sula, στα βορειοδυτικά της Ονδούρας, όπου και μεγάλωσε. Το 2013 η βρετανική εφημερίδα «The Guardian» την περιέγραψε ως την «πιο βίαιη πόλη στον κόσμο». «Θέλω να στηρίξω τους νέους στη χώρα μου, ώστε να μπορέσουν, όπως εγώ, να εκπληρώσουν το όνειρό τους να γίνουν ποδοσφαιριστές, να γίνουν επαγγελματίες, να τους βάλω σε σπουδές και να βγουν προετοιμασμένοι από το ίδρυμά μου», προσθέτει.
Ο Ελις, ο οποίος λέει ότι ήρθε πιο κοντά στον Θεό μετά το ατύχημά του, κάνει επίσης κηρύγματα σε εκκλησίες σε όλη την Ονδούρα για την ιστορία του, την οποία ελπίζει να μεταφέρει και σε άλλα μέρη του κόσμου. «Αυτό το χτύπημα άλλαξε τη ζωή μου, άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τη ζωή και τον τρόπο που ακολουθώ τον Θεό», λέει. «Και, ως ποδοσφαιριστής, το όνειρό μου είναι να ξαναπαίξω ποδόσφαιρο…».
