Στη «σμαραγδένια πόλη», στο Γιουτζίν του Ορεγκον των ΗΠΑ, διεξάγεται το 18ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου. Από το 1983 και τους πρώτους αγώνες στο Ελσίνκι, η διοργάνωση ανδρώθηκε και συγκαταλέγεται στις κορυφαίες του αθλητισμού. Στα 39 χρόνια της, στο βιβλίο των επιτυχιών του θεσμού γράφτηκαν ανθρώπινες στιγμές, σπουδαίες επιδόσεις «θρύλων» του χώρου και 21 ελληνικά μετάλλια.
Τον… δρόμο των ελληνικών διακρίσεων άνοιξε η Αννα Βερούλη. Η πρωταθλήτρια του ακοντισμού πήρε μέρος στην «παρθενική» εμφάνιση του θεσμού (1983, Ελσίνκι, Φινλανδία) και, ένα χρόνο μετά τη «χρυσή» επιτυχία στο Ευρωπαϊκό της Αθήνας (1982), ήρθε 3η. «Είχα φύγει από την Ελλάδα με 36 βαθμούς θερμοκρασία και βρέθηκα στους 6-9. Η 5η βολή μού έδωσε τη διάκριση. Ηταν μια όμορφη εμπειρία που έφερε πολλά παιδιά στον στίβο. Ανάμεσα σε αυτά και τη μετέπειτα ολυμπιονίκη Βούλα Πατουλίδου», δήλωσε στην «Κ» η τριταθλήτρια κόσμου.
Χρειάστηκε να περάσουν 14 χρόνια για να ανεβεί και πάλι η ελληνική σημαία στον ιστό ενός Παγκοσμίου. Αθήνα, 1997. Το Ολυμπιακό Στάδιο μετατρέπεται σε «σπίτι» του παγκόσμιου στίβου. «Δεν θα ξεχάσω τις, γεμάτο με κόσμο, κερκίδες και την υποστήριξη. Θα θυμάμαι για πάντα ότι στο άλμα που μου έδωσε το ασημένιο μετάλλιο δεν είχα κανονική προσγείωση και “προσγειώθηκα” όρθια», μας είπε γελώντας η Νίκη Ξάνθου και ο τριταθλητής κόσμου στον ακοντισμό Κώστας Γκατσιούδης πρόσθεσε: «Θυμάμαι το στάδιο ήταν γεμάτο και χειροκροτούσαν. Οσο ζω δεν πρόκειται να ξεχάσω τον παλμό και την ένταση».
Μιλούν στην «Κ» Βερούλη, Κεντέρης, Θάνου, Κελεσίδου, Μανιάνι, Ξάνθου, Βασδέκη, Γκατσιούδης.
Δύο χρόνια μετά ήρθαν και τα πρώτα χρυσά από τη Βούλα Τσιαμήτα και τη Μιρέλα Μανιάνι. «Ηταν η πρώτη μου μεγάλη διάκριση. Εστειλα το ακόντιο στα 67,09 μ., κατέκτησα το χρυσό και μπήκα στους “elite” αθλητές. Δεν ξέραμε ούτε πώς να πανηγυρίσουμε. Θυμάμαι που ο προπονητής μου Βασίλης Κοκόλης μου είπε “το πήρες”. Ακόμη και σήμερα συγκινούμαι», υπογράμμισε η Μανιάνι.
Το 1999 κατέκτησαν τα παγκόσμια μετάλλια οι Τασούλα Κελεσίδου (ασημένιο), Κατερίνα Θάνου και Ολγα Βασδέκη (χάλκινα). «Ηταν η πιο σημαντική στιγμή της καριέρας μου σε ό,τι αφορά τους χρόνους. Μέσα σε 1,5 ώρα έτρεξα δύο κούρσες, με 10,84 και 10,83 σε ημιτελικό και τελικό, επίδοση που αποτελεί ακόμα και σήμερα πανελλήνιο ρεκόρ. Αυτές οι επιδόσεις με καταξίωσαν», τόνισε η Θάνου και η Βασδέκη αναφέρθηκε στο άλμα που τη «στοιχειώνει»: «Είχα ίδια επίδοση με την Αλντάμα και ήθελα ένα άλμα πάνω από 14,34. Κυνήγησα όμως μεγάλη επίδοση και ακυρώθηκα». Η Κελεσίδου προτίμησε να αναφερθεί στη διοργάνωση του Εντμοντον: «Αγωνίστηκα χειρουργημένη. Μπήκα δύσκολα στον τελικό, έριξα καλά και ήρθα 4η, αλλά βρήκαν “θετική” τη Σάντοβα και πήρα χάλκινο».
Στο Εντμοντον (2001) πρώτευσε ο Κώστας Κεντέρης. «Το άγχος ήταν μεγάλο γιατί, μετά το χρυσό στο Σίδνεϊ, ήμουν φαβορί και ένιωθα ότι έπρεπε να επιβεβαιώσω ότι το άξιζα. Διάβαζα και προσπαθούσα να είμαι ήρεμος. Μετά την πρώτη κούρσα έφυγε το άγχος γιατί είδα ότι ήμουν καλά», μας είπε ο παλαιός πρωταθλητής.
