Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για τον υδροκεφαλισμό του ελληνικού ποδοσφαίρου από τη λίστα των ομάδων που κατέκτησαν το πρωτάθλημα. Οι τρεις «μεγάλοι» του τέως ΠΟΚ (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ) έχουν τη μερίδα του λέοντος, αφήνοντας τα ψίχουλα για τις υπόλοιπες. Από συστάσεως της Α΄ Εθνικής κατηγορίας το 1959 μέχρι σήμερα στα χρόνια της Σούπερ Λίγκας, οι μόνες ομάδες εκτός κέντρου που έχουν πανηγυρίσει τον τίτλο του πρωταθλητή είναι ο ΠΑΟΚ και η Λάρισα. Μέχρι τότε, ανάλογη επιτυχία είχε μόνο ο Αρης κι αυτός… προπολεμικά. Η τελευταία χρονιά που ο τίτλος βγήκε από την Αθήνα και τον Πειραιά ήταν το 1988, όταν τον κατέκτησε η Λάρισα. Τρία χρόνια νωρίτερα τον είχε κατακτήσει ο ΠΑΟΚ και έκτοτε το μονοπώλιο καλά κρατεί, με τον Ολυμπιακό να έχει το πάνω χέρι, λόγω του μεγάλου σερί του των τελευταίων χρόνων.
Μέχρι να αλλάξουν θεαματικά οι (οικονομικές κυρίως) ισορροπίες λόγω του Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και της υπόθεση Μποσμάν, ο δεύτερος πόλος του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν η Θεσσαλονίκη. Μπορεί οι ομάδες της να έπαιρναν τίτλο σπανιότατα αλλά ήταν πολύ ανταγωνιστικές μέχρι τέλους και μεγάλο «αγκάθι» στα πλευρά των «μεγάλων» του κέντρου. Μετά το άνοιγμα της ψαλίδας τις δύο τελευταίες δεκαετίες, οι ομάδες της Θεσσαλονίκης περιορίστηκαν στο ρόλο του ρυθμιστή και αυτόν όχι πάντα. Και οι τρεις (ΠΑΟΚ, Αρης, Ηρακλής) πέρασαν δύσκολα χρόνια και βίωσαν την παρακμή, σε σημείο που να απειλείται ακόμα και η ύπαρξή τους λόγω των μεγάλων χρεών και της έλλειψης σοβαρών (και ισχυρών οικονομικά) επενδυτών. Ο υποβιβασμός του Αρη στη Β΄ Εθνική το 2005 ήταν ένα σημάδι ότι η κατάσταση δύσκολα θα γυρίσει για τις ομάδες της Θεσσαλονίκης. Ο ΠΑΟΚ είχε κι αυτός μεγάλα (οικονομικά και διοικητικά) προβλήματα, ενώ ο Ηρακλής φυτοζωούσε και έπαιζε συνεχώς με τη φωτιά. Και όμως, εκεί που δεν φαινόταν φως στην άκρη του τούνελ, γύρισε ο τροχός και άρχισε μια θεαματική αντεπίθεση, χωρίς, μάλιστα, να έλθει ο «Μεσσίας» επενδυτής που όλοι περίμεναν. Με λύσεις εκ των έσω και συνετή οικονομική πολιτική, ΠΑΟΚ και Αρης επέστρεψαν δυναμικά στα ψηλά ράφια του ελληνικού ποδοσφαίρου, με μόνο τον Ηρακλή να βιώνει πλέον την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα. Αν και το ξεκίνημα της περιόδου ήταν αναιμικό και κατώτερο των προσδοκιών, τόσο ο ΠΑΟΚ όσο και ο Αρης έχουν φτιάξει πολύ ανταγωνιστικά σύνολα και με σταθερό βήμα ανεβαίνουν προς την κορυφή. Δεν μοιάζουν προς το παρόν ικανοί να διεκδικήσουν μέχρι τέλους και με καλές προϋποθέσεις τον τίτλο του πρωταθλητή, αλλά αν εξασφαλίσουν τη διοικητική σταθερότητα και βρουν τρόπο να μεγαλώσουν τη δεξαμενή των εσόδων τους, ίσως να μην αργήσει η μέρα που η φιέστα τίτλου θα γίνει σε ένα γήπεδο της Θεσσαλονίκης. Και είναι κάτι που το έχει απόλυτη ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο, διότι ο υδροκεφαλισμός είναι κατάσταση ανωμαλίας και παραμορφώνει μια εικόνα που θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να είναι πολύ πιο όμορφη.
Εσοδα από Τσάμπιονς Λιγκ
Ελλείψει ενός πανίσχυρου οικονομικά (και όχι μόνο) επενδυτή, ΠΑΟΚ και Αρης θα πρέπει να αυξήσουν σημαντικά τα έσοδά τους για να κινηθούν πιο ανταγωνιστικά σε επίπεδο κορυφής. Ο μόνος δρόμος που υπόσχεται μεγάλη εισροή χρημάτων στα ταμεία τους είναι αυτός του Τσάμπιονς Λιγκ. Πλην Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΑΕΚ, καμιά ελληνική ομάδα δεν έχει καταφέρει να παίξει στους «χρυσοφόρους» ομίλους κι αυτό δημιουργεί μια άνιση κατανομή του πλούτου στο πρωτάθλημα. Επειδή δύσκολα γίνεται απότομα ένα άλμα, το πρώτο βήμα για την κατάληψη της κορυφής είναι η συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ, αρχικά μέσω της κατάληψης της πρώτης θέσης στα πλέι οφ και εν συνεχεία μέσω της προκριματικής φάσης. Ο ΠΑΟΚ είχε την ευκαιρία του το 2004, αλλά την ξόδεψε ανάλαφρα απέναντι στη Μακάμπι Τελ Αβίβ.
