Η πρώτη πτυχή του «ονείρου» των φίλων του Πανιωνίου, να δουν την αγαπημένη ομάδα τους να πρωταγωνιστεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως συνέβαινε στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70, άρχισε να γίνεται πραγματικότητα μόλις πριν από δύο μήνες. Οταν, δηλαδή, πάτησαν το πόδι τους στην Αθήνα οι δύο Ουρουγουανοί «αστέρες» του, ο Αλβαρο Ρεκόμπα και ο Φαμπιάν Εστογιάνοφ και ήταν η πρώτη φορά που ο «ιστορικός» μίλησε τη «γλώσσα» του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, επενδύοντας περίπου δύο εκατομμύρια ευρώ για τα συμβόλαια των δύο παικτών.
Στο σημερινό παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, οι γηπεδούχοι θα έχουν να αντιπαρατάξουν δύο πραγματικά «αστέρια» του λατινοαμερικανικού ποδοσφαίρου και είναι φυσικό οι τηλεοπτικές κάμερες και οι φωτογραφικοί φακοί θα εστιάσουν πάνω στον Ρεκόμπα και στον Εστογιάνοφ. Και από τους δύο, ο Εβαλντ Λίνεν και οι «κυανέρυθροι» φίλαθλοι περιμένουν πολλά, αλλά όχι τα πάντα για να φτάσει η ομάδα της Νέας Σμύρνης στη νίκη.
Είναι, όμως, σχεδόν σίγουρο ότι η παρουσία των Ρεκόμπα και Εστογιάνοφ θα αναγκάσει τον κόσμο του «ιστορικού» να «ξεχάσει» γρήγορα τα προηγούμενα «αστέρια» της ομάδας, όπως ο Φερνάντεζ για την πώληση του οποίου υπήρξαν το προηγούμενο καλοκαίρι και ισχυρές αντιδράσεις από την εξέδρα… Οι οποίες όμως δεν ήταν ίδιες για την πώληση του Αλγερινού Ρέφικ Τζιμπούρ στην ΑΕΚ, η οποία και έδωσε το «ζεστό χρήμα» με το οποίο δελεάστηκαν οι δύο σταρ.
Το δίδυμο των Ουρουγουανών, μαζί με τον Χούτο, τον Ντελούρα, τον Μπάρκογλου και τον Αντερσον, συνθέτουν την πιο ισχυρή επιθετική γραμμή του Πανιωνίου την τελευταία 20ετία. (Του Γιωργου Βαλαβανη)
Η φτώχεια των αποτελεσμάτων φέρνει γκρίνια και ξεθωριάζει τη λάμψη των αστέρων. Ετσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στον Παναθηναϊκό με τα τελευταία ανεπιτυχή αποτελέσματα, κανείς παίκτης δεν αποτελεί πόλο έλξης για τους οπαδούς. Κι αυτό θα συνεχιστεί μέχρι να έλθουν οι επιτυχίες. Ελάχιστοι ξεφεύγουν απ’ αυτόν τον κανόνα σε πολλές χώρες, πόσω δε μάλλον στην Ελλάδα όπου λόγω νοοτροπίας εύκολα γκρεμίζονται σε λίγες εβδομάδες καριέρες που έκαναν χρόνια να χτιστούν.
Καλύτερο παράδειγμα από τον Ζιλμπέρτο Σίλβα δεν υπάρχει. Η πιο ηχηρή μεταγραφή του Παναθηναϊκού (και όχι μόνο) τα τελευταία χρόνια, λίγο απέχει από τα όρια της απαξίωσης. Εν ενεργεία βασικός (και αρχηγός ενίοτε) στην εθνική Βραζιλίας κι όμως, στην Ελλάδα βγήκε πολύ γρήγορα από το παρατσούκλι του η λέξη «τείχος». Εμεινε χαιρέκακα μόνο η λέξη «αόρατος» επειδή το στυλ του παιχνιδιού του δεν θυμίζει τον ταχυδακτυλουργό που οι περισσότεροι περίμεναν κι επειδή είναι σύνηθες τις αποτυχίες να τις φορτώνουμε στις πιο φαρδιές πλάτες. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού περιμένουν πολύ περισσότερα και από τα άλλα αστέρια της ομάδας. Ο Καραγκούνης και ο Ιβανσιτς είναι από τους πλέον αγαπητούς παίκτες στους οπαδούς, αλλά τους χρεώνεται ότι δεν μπόρεσαν να κάνουν το κάτι παραπάνω για να σπρώξουν την ομάδα προς τα εμπρός. Το ίδιο ισχύει και για τους ανατέλλοντες αστέρες της νέας γενιάς. Ο Ρουκάβινα με τον Χριστοδουλόπουλο έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό από την πλειοψηφία των οπαδών του Παναθηναϊκού, αλλά δεν βρήκαν ακόμα ρυθμό. Στην αναμονή παραμένει και ο Νίνης, ίσως ο πιο αγαπημένος παίκτης των «πράσινων» οπαδών. Νοέμβρης μπαίνει κι έχει παίξει ελάχιστα. (Του Χρηστου Κοντου)
