ΜΟΣΧΑ. Το τελευταίο –καλά σκηνοθετημένο– ανδραγάθημα του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν αφορούσε την κατάδυση με βαθυσκάφος στη Μαύρη Θάλασσα, όπου επιθεώρησε βυζαντινό ναυάγιο. Αν και η σχεδόν κωμική φύση των «περιπετειών» του Πούτιν είναι αδιαμφισβήτητη, οι εξορμήσεις του αυτές αποδεικνύονται ιδιαίτερα αποδοτικές σε πολιτικό επίπεδο, όπως εξηγεί σε άρθρο του στην εφημερίδα The Guardian ο Τζόναθαν Τζόουνς.
Βέβαια, δεν λείπουν οι ειρωνείες που εισπράττει ο Ρώσος πρόεδρος από δυτικούς ηγέτες, οι οποίοι τον παρομοίασαν αυτήν τη φορά με «κακό» από ταινία του Τζέιμς Μποντ, ενώ ο ίδιος ο Πούτιν έχει αποδειχθεί ο πλέον επιτυχημένος σύγχρονος ηγέτης κράτους.
Την ώρα που άλλες κυβερνήσεις ταλανίζονται στα αβέβαια νερά της οικονομικής και πολιτικής αστάθειας, ο Πούτιν επιτυγχάνει τους στόχους του, εξασφαλίζοντας τεράστια λαϊκή αποδοχή για τις τολμηρές πρωτοβουλίες του. Η προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 αποδείχθηκε ιδιαίτερα δημοφιλής στη Ρωσία. Στην πρώτη επέτειο της μονομερούς αυτής επιθετικής ενέργειας, τον Μάρτιο, ο Ρώσος πρόεδρος επαίνεσε τον «εκπληκτικό πατριωτισμό» του ρωσικού λαού, ο οποίος στήριξε την «ιστορική επάνοδο» της Κριμαίας στους κόλπους της χώρας.
Η πρόσφατη πόζα του Πούτιν, ως μέλους ομάδας ενάλιας αρχαιολογίας, αποτελεί μία ακόμη προσπάθεια να υπογραμμίσει την ιστορική αξία της προσάρτησης της Κριμαίας. Ανάλογα κίνητρα είχε και ο διορισμός ορθόδοξου ιερέα στην καλά διατηρημένη αρχαία ελληνική πόλη της Ταυρικής Χερσονήσου, η οποία ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. και είναι επισκέψιμη στη σύγχρονη Σεβαστούπολη.
Αναδεικνύεται χωρίς αμφιβολία πως η ταύτιση αρχαίας ιστορίας και σύγχρονων γεωπολιτικών εξελίξεων προσφέρει στον Πούτιν πολιτικά εύπεπτη μέθοδο αιτιολόγησης της ιδιότυπης ερμηνείας του ρωσικού εθνικισμού που προωθεί.
Την ίδια στιγμή, ο τολμηρός συνδυασμός Ορθοδοξίας με τις πιο λαμπρές σελίδες της σοβιετικής ιστορίας και η επίκληση της βυζαντινής κληρονομιάς απευθύνονται στη νέα γενιά Ρώσων, η οποία αγαπάει με ασαφή τρόπο την ιστορία της χώρας, γνωρίζοντας ελάχιστα γι’ αυτήν.
