Οι κάλπες στην Ουγγαρία έκλεισαν· ο κύβος ερρίφθη· Μόσχα, Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες επιχειρούν να «μεταβολίσουν» το τελικό αποτέλεσμα μιας αναμέτρησης που ίσως να είναι η πιο σημαντική του 2026, μαζί με τις επερχόμενες αμερικανικές Midterms για το Κογκρέσο.
Mε καταμετρημένο το 45,7% των ψήφων, το Εθνικό Εκλογικό Γραφείο (NVI) εκτιμά ότι το Tisza θα κερδίσει 135 έδρες στην 199μελή Βουλή και θα εξασφαλίσει πλειοψηφία δύο τρίτων. Το κόμμα Fidesz του Ορμπαν αναμένεται να συγκεντρώσει 57 έδρες.
Καθώς επιβεβαιώθηκαν όσα προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις, ο Βίκτορ Ορμπαν, πρωθυπουργός της Ουγγαρίας από το 2010, υπέστη μια μεγάλη εκλογική ήττα την οποία πρόκειται όμως να «νιώσουν» και άλλοι πολλοί διεθνώς, πέραν του ιδίου.
Φίλος του Πούτιν αλλά και του Τραμπ, εχθρός των Βρυξελλών καθώς και του Ζελένσκι, MAGA πριν από το ίδιο το MAGA… ο Ορμπαν διεκδίκησε στις 12 Απριλίου μια νέα – κατά σειρά πέμπτη – πρωθυπουργική θητεία, εκπροσωπώντας πολιτικά όχι μόνον τον εαυτό του και το κόμμα του (Fidesz), αλλά και όλους εκείνους τους «μεγάλους» που τον στήριξαν.
Υπό αυτήν την έννοια, η ήττα του πρόκειται να προκαλέσει αναζωπυρωμένο προβληματισμό σε Μόσχα και Ουάσιγκτον. Ειδικά για την Ουάσιγκτον, αυτή η νέα εστία προβληματισμού ανακύπτει πια σε μια μάλλον δύσκολη περίοδο, λίγους μήνες πριν από τις κρισιμότατες ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για το Κογκρέσο και ενώ το κίνημα MAGA διχάζεται λόγω του πολέμου στο Ιράν, στη σκιά ενός ηγέτη όπως είναι ο Τραμπ τα ποσοστά του οποίου υποχωρούν πια στις δημοσκοπήσεις.
Για τους Τραμπ και Βανς, ο Ορμπαν ήταν ο «proxy» που ως Δούρρειος Ιππος κλόνιζε εκ των έσω την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ. Και για τη Ρωσία του Πούτιν όμως από την άλλη πλευρά, ο Ορμπαν ήταν πολλά και χρήσιμα: εστία ευρωπαϊκού διχασμού, πηγή πληροφόρησης (βλ. συνομιλίες Σιγιάρτο – Λαβρόφ), φρένο για τη βοήθεια προς την Ουκρανία καθώς και επίμονο ανάχωμα στις αντιρωσικές ευρωπαϊκές κυρώσεις. Συν τοις άλλοις, ο Ορμπαν ήταν ο μακροβιότερος εθνολαϊκιστής ηγέτης στην Ευρώπη και, ως εκ τούτου, το «παράδειγμά» του λειτουργούσε ενισχυτικά υπέρ όλων εκείνων που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ομοϊδεάτες του. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, όλοι αυτοί οι ομοϊδεάτες κινδυνεύουν να χάσουν επιχειρήματα και σημεία αναφοράς τώρα που αυτό το «παράδειγμα» ξαφνικά ηττήθηκε στην κάλπη.
Για όλους τους προαναφερθέντες λόγους, Ουάσιγκτον και Κρεμλίνο προφανώς θα προτιμούσαν ο Ορμπαν να έχει κερδίσει αυτές τις εκλογές, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τώρα που έχασε δεν θα επιχειρήσουν να συνεργαστούν με τον νικητή των εκλογών και διάδοχό του στην πρωθυπουργία της Ουγγαρίας, τον Πέτερ Μάγιαρ και το δικό του κόμμα, το Tisza, έναν κεντροδεξιό, ευρωπαϊστή πολιτικό ο οποιος όμως προέρχεται κι αυτός από το Fidesz του Ορμπαν.
«Ο Τραμπ θα μπορούσε σύντομα να χάσει τον καλύτερό του φίλο στην Ευρώπη», έγραφε το CNN δυο 24ωρα πριν από τις ουγγρικές εκλογές της Κυριακής. Η πλευρά Τραμπ το είχε αντιληφθεί εδώ και καιρό ότι όντως υπήρχε ένα τέτοιο ενδεχόμενο· γι’ αυτό και έσπευσε να πάρει ανοιχτά θέση στο πλευρό του Βίκτορ Ορμπαν κατά την προεκλογική περίοδο.
Ο υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο και ο αντιπρόεδρος Βανς, δύο από τα πλέον κορυφαία στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης, δεν περιορίστηκαν σε δηλώσεις στήριξης όπως ο Τραμπ. Μετέβησαν οι ίδιοι στη Βουδαπέστη κατ’ εντολή του Αμερικανού προέδρου, ο μεν Ρούμπιο τον περασμένο Φεβρουάριο, ο δε Βανς μόλις λίγα 24ωρα πριν από τις εκλογές. Από το έδαφος της Ουγγαρίας την οποία επισκέφθηκε προ ημερών, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος κατηγόρησε τις Βρυξέλλες ότι επιχειρούν να παρέμβουν στην εκλογική διαδικασία. Εάν κοιταζόταν στον καθρέπτη ωστόσο, ο Τζέι Ντι Βανς θα έβλεπε όχι άλλους, αλλά τον εαυτό του να κάνει εκστρατεία υπέρ ενός ξένου πολιτικού σε μια ξένη χώρα.
Η πλευρά Τραμπ προώθησε τον Ορμπαν όχι σαν ξένο, αλλά σαν κάποιον που είναι πολιτικά δικός της. Κι όχι άδικα. Ο Ορμπαν υπήρξε «πρότυπο» για τη δεξιά πτέρυγα του αμερικανικού Ρεπουμπλικανικού κόμματος και το MAGA κίνημα. Κάποιοι από τους αρχετυπικούς κήρυκες των MAGA αξιών και των αντι-woke αφηγημάτων είδαν στην «ανελεύθερη δημοκρατία» του ένα μοντέλο εφαρμοσμένης εξουσίας το οποίο θέλησαν να κοπιάρουν. Ο Ορμπαν βρέθηκε έτσι να είναι πιο κοντά στους ακτιβιστές του αμερικανικού Ρεπουμπλικανικού κόμματος από κάθε άλλον Ευρωπαίο ηγέτη.
Η τελευταία φορά που ηττήθηκε σε βουλευτικές εκλογές στην Ουγγαρία ήταν πριν από ακριβώς 20 χρόνια, το 2006. Τότε είχε χάσει οριακά, με διαφορά σχεδόν μίας ποσοστιαίας μονάδας.
Δύο δεκαετίες μετά, υπέστη μία νέα ήττα. Η αποχώρησή του από την εξουσία δεν θα είναι εύκολη. Επειτα από 16 συναπτά έτη στην πρωθυπουργία, προφανώς ελέγχει πρόσωπα και μηχανισμούς που αναμένεται να κάνουν το προσεχές διάστημα δύσκολη (πολιτικά μιλώντας) τη ζωή του διαδόχου του, Πέτερ Μάγιαρ.
Ανεξάρτητα από όσα μπορεί να ακολουθήσουν σε πρακτικό επίπεδο, είναι γεγονός ότι η πλευρά του Ορμπαν υπέστη την Κυριακή ένα βαρύ πλήγμα. Οι Βρυξέλλες, ο Ζελένσκι, ο Τουσκ κ.ά. έχουν τώρα έναν νέο σημαντικό λόγο να χαμογελούν. Ο Τραμπ και ο Πούτιν από την άλλη πλευρά, δεν πήραν ακριβώς το αποτέλεσμα που ήθελαν, αλλά θα επιχειρήσουν να προσαρμοστούν. Υπό αυτήν την έννοια, το παιχνίδι δεν τελείωσε. Απλώς μπαίνει σε μια νέα φάση…
