Αμερικανικές δυνάμεις προσεγγίζουν το νησί Χαργκ πετώντας χαμηλά με αεροσκάφη και ελικόπτερα. Επειτα από την προσγείωσή τους, διασπείρονται γύρω από τις εγκαταστάσεις πετρελαίου, χρησιμοποιώντας τις ως κάλυψη, ενώ δέχονται πυρά από ιρανικές δυνάμεις. Το δίλημμα για την Τεχεράνη είναι άμεσο και στρατηγικό: να πλήξει τις δικές της ενεργειακές υποδομές για να εκδιώξει τους Αμερικανούς ή να τις προστατεύσει, επιτρέποντας στην Ουάσιγκτον να θέσει υπό έλεγχο τον πυρήνα της οικονομίας της;
Το σενάριο αυτό δεν αποτελεί θεωρητική άσκηση. Στην Ουάσιγκτον εξετάζεται σοβαρά η κατάληψη του νησιού Χαργκ, από όπου διακινείται περίπου το 90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου. Με χιλιάδες πεζοναύτες καθ’ οδόν και αλεξιπτωτιστές έτοιμους για ανάπτυξη, η επιλογή της κατάληψης του νησιού αντιμετωπίζεται ως εργαλείο πίεσης προς το ιρανικό καθεστώς.
Μια τέτοια επιχείρηση θα έδινε στις ΗΠΑ τον έλεγχο σχεδόν του συνόλου των ιρανικών εξαγωγών, επιτρέποντας την αποκοπή εσόδων χωρίς όμως να καταστραφούν οι υποδομές και προσφέροντας στις ΗΠΑ διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.
Ωστόσο, η αποστολή χερσαίων δυνάμεων θα συνιστούσε σημαντική κλιμάκωση. Η Κάρεν Γκίμπσον, πρώην διευθύντρια πληροφοριών της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM), σημειώνει ότι πρόκειται για «μια επιχείρηση σαφώς πιο επικίνδυνη για τις ίδιες τις αμερικανικές δυνάμεις», επισημαίνοντας ότι «το ζήτημα δεν είναι μόνο η κατάληψη του νησιού, αλλά η διατήρησή του υπό συνεχή πίεση». Η ίδια χαρακτηρίζει την επιχείρηση «κλασική αποστολή των πεζοναυτών», διευκρινίζοντας όμως ότι θα πραγματοποιηθεί «υπό πίεση και υπό πυρά».
Ακόμη και μια επιτυχής κατάληψη δεν εγγυάται στρατηγικό αποτέλεσμα. Το Ιράν θα μπορούσε να επιλέξει κλιμάκωση αντί διαπραγμάτευσης ή ακόμη και να καταστρέψει τις ίδιες του τις υποδομές για να τις στερήσει από τον αντίπαλο. Παράλληλα, οι επιπτώσεις στις διεθνείς αγορές ενέργειας θα μπορούσαν να είναι άμεσες και απρόβλεπτες.
Συγκεντρώνονται οι αμερικανικές δυνάμεις
Η Ουάσιγκτον έχει ήδη αρχίσει να συγκεντρώνει δυνάμεις. Χιλιάδες στρατιώτες της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας βρίσκονται σε ετοιμότητα, ενώ δύο Μονάδες Εκστρατείας Πεζοναυτών κατευθύνονται προς την περιοχή, με πλήρη επιχειρησιακή σύνθεση και δυνατότητα αεροπορικών και αμφίβιων επιχειρήσεων. Ειδικότερα, οι μονάδες αυτές διαθέτουν τάγματα πεζικού, αεροπορικά μέσα και υποστήριξη μάχης. Τα πλοία μεταφέρουν αεροσκάφη V-22 Osprey, μαχητικά F-35 και αποβατικά μέσα, επιτρέποντας επιχειρήσεις τόσο από αέρα όσο και από θάλασσα.
Σύμφωνα με πρώην αξιωματούχους, πάντως, μια τέτοια δύναμη θα μπορούσε να κρατήσει το νησί για μεγάλο χρονικό διάστημα, εφόσον διατηρηθεί η αεροπορική και ναυτική υπεροχή. Ο Τζέιμς Σταυρίδης, απόστρατος ναύαρχος του αμερικανικού ναυτικού και πρώην ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, σημειώνει ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα μπορούσαν «να διατηρήσουν τον έλεγχο επ’ αόριστον, όσο διατηρούν την υπεροχή σε αέρα και θάλασσα», προσθέτοντας ότι η επιχείρηση «δεν είναι συγκρίσιμη με τις μεγάλες αποβατικές μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου».
Ταχύτητα και αιφνιδιασμός
Η επιχείρηση θα βασιστεί στην ταχύτητα και τον αιφνιδιασμό. Ο Σεθ Κρούμριχ, πρώην επικεφαλής επιτελείου της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή, σημειώνει ότι στόχος είναι «να αιφνιδιαστεί ο αντίπαλος και να καταληφθεί το έδαφος όσο το δυνατόν πιο γρήγορα», εξηγώντας ότι «η ταχύτητα είναι κρίσιμη, γιατί οι δυνάμεις δεν πρέπει να παραμείνουν εκτεθειμένες» και ότι θα κινηθούν «πολύ κοντά στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις για κάλυψη». Στο ίδιο πλαίσιο, ο Κάλεβ Σεπ, βετεράνος των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, εκτιμά ότι η επιχείρηση θα είναι «σύντομη και εξαιρετικά σφοδρή».
Η απόβαση θα μπορούσε να γίνει είτε από αέρα είτε από θάλασσα. Σε περίπτωση αμφίβιας επιχείρησης, όπως σημειώνει ο Μαρκ Κάνσιαν, απόστρατος συνταγματάρχης των πεζοναυτών και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, «θα δημιουργηθεί ένα προγεφύρωμα και στη συνέχεια οι δυνάμεις θα κινηθούν σε όλο το νησί».
Εναλλακτικά, εξετάζεται ανάπτυξη από βάσεις σε γειτονικές χώρες, κάτι που όμως δημιουργεί επιπλέον προκλήσεις. Ο Τζόναθαν Χάκετ, βετεράνος του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ, προειδοποιεί ότι μια τέτοια επιχείρηση θα συνοδευτεί «όχι μόνο από επιχειρησιακές δυσκολίες υποστήριξης, όπως καύσιμα και μεταφορές, αλλά και από σημαντικές διπλωματικές προκλήσεις για τη χρήση βάσεων και εναέριου χώρου».
Οι κίνδυνοι
Παρά τη στρατιωτική υπεροχή, οι κίνδυνοι παραμένουν υψηλοί. Το Χαργκ, μόλις 24 χιλιόμετρα από τις ιρανικές ακτές, βρίσκεται εντός εμβέλειας πυραύλων, drones και πυροβολικού. Οι απώλειες θεωρούνται σχεδόν βέβαιες. Επιπλέον, η προσέγγιση από θαλάσσης προϋποθέτει διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, τα οποία ενδέχεται να είναι ναρκοθετημένα.
Παράλληλα, η επιχείρηση ενδέχεται να εξελιχθεί σε μορφή οικονομικού πολέμου. Ο Κρούμριχ επισημαίνει ότι «πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική και πιο σύνθετη μορφή σύγκρουσης», καθώς ο έλεγχος των ενεργειακών ροών μετατρέπει τη στρατιωτική επιχείρηση σε εργαλείο οικονομικής πίεσης.
«Το μεγάλο ερώτημα είναι τι ακολουθεί», συνοψίζει ο Νικ Ρέινολντς, αναλυτής του Royal United Services Institute.
Πηγή: Financial Times
