Καθώς το αποβατικό πλοίο «Τρίπολη», ένα μικρό αεροπλανοφόρο που μεταφέρει 2.200 πεζοναύτες, βρισκόταν εν πλω από την Ανατολική Ασία προς τον Περσικό Κόλπο, ο Ντόναλντ Τραμπ υποδεχόταν στον Λευκό Οίκο την πρωθυπουργό της Ιαπωνίας, Σανάε Τακαΐτσι. Οταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο αν αληθεύει πως ετοιμάζεται να στείλει χιλιάδες στρατιώτες για χερσαίες επιχειρήσεις στο Ιράν, απάντησε: «Δεν στέλνω στρατιώτες πουθενά. Αλλά αν το έκανα, φυσικά δεν θα σας το έλεγα».
Λίγο αργότερα, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου παραχώρησε τη δική του συνέντευξη Τύπου στην Ιερουσαλήμ, όπου διεμήνυσε ότι δεν εννοεί να σταματήσει τον πόλεμο αν δεν έχει εξασφαλίσει αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Αναγνώρισε όμως ότι «επανάσταση δεν γίνεται μόνο από τον αέρα» και ότι «κάποιου είδους χερσαία συνιστώσα είναι αναγκαία», ενισχύοντας τη διάχυτη διεθνή ανησυχία για το ενδεχόμενο να ξεφύγει από κάθε έλεγχο αυτός ο ήδη χαοτικός πόλεμος, που ήδη διανύει την τέταρτη εβδομάδα του.
Η πιο δραστική –και ευκταία, από την πλευρά του Ισραήλ– λύση θα ήταν βέβαια μια μεγάλης κλίμακας εισβολή των Αμερικανών για την κατάληψη της Τεχεράνης και τη βίαιη αλλαγή του ιρανικού καθεστώτος, κατά το πρότυπο του πολέμου του 2003 εναντίον του Ιράκ. Αλλά ακόμη κι αν ο Τραμπ παραμέριζε την τραγική για τις ΗΠΑ κατάληξη εκείνου του πολέμου (για τον οποίο υπερθεμάτιζε τότε ο Νετανιάχου), οι δυσκολίες του εγχειρήματος φαντάζουν εφιαλτικές, ακόμη και για την αμερικανική υπερδύναμη.
Οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί ιρανικών σκαφών και βάσεων γύρω από τα Στενά του Ορμούζ θεωρούνται προκαταρκτικό στάδιο αποβατικών επιχειρήσεων.
Αν η ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν απαίτησε δύναμη 550.000 στρατιωτών, το πολύ μεγαλύτερο, πιο δυσπρόσιτο και ισχυρότερο Ιράν θα απαιτήσει ένα ακόμη μεγαλύτερο εκστρατευτικό σώμα. Για τη συγκέντρωσή του θα χρειαστούν τουλάχιστον έξι μήνες, κάτι που σημαίνει ότι η Αμερική είναι πιθανό να βρίσκεται ακόμη σε πόλεμο καθώς θα οδεύει προς τις εκλογές για το Κογκρέσο, που μπορεί να αποδειχθούν πολιτική λαιμητόμος για τους Ρεπουμπλικανούς. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση του CNN, μόνο το 12% των Αμερικανών θα επικροτούσε την αποστολή χερσαίων δυνάμεων. Επομένως το ακραίο αυτό σενάριο θεωρείται για την ώρα εντελώς απίθανο.
Μια πολύ πιο περιορισμένη εκδοχή θα ήταν επιχείρηση καταδρομέων για την κατάσχεση ή την καταστροφή των αποθεμάτων ισχυρά εμπλουτισμένου ουρανίου (σε ποσοστό 60%) που διαθέτει το Ιράν. Καθώς ο Τραμπ δικαιολόγησε τον πόλεμο με βάση την «άμεση απειλή» που υποτίθεται ότι έθετε το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα (είπε ότι θα μπορούσε να αποκτήσει πυρηνικό όπλο σε ένα μήνα, κάτι που αποτελούσε χονδροειδές ψεύδος), μια επιτυχημένη επιχείρηση αυτού του τύπου θα του επέτρεπε να διακηρύξει ότι πέτυχε όλους τους στόχους του και να σταματήσει τον πόλεμο.
Πολύπλοκη επιχείρηση
Το εγχείρημα, ωστόσο, ενέχει τεράστιο ρίσκο. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το Ιράν διαθέτει γύρω στα 440 κιλά ισχυρά εμπλουτισμένου ουρανίου, από τα οποία γύρω στα 200 βρίσκονται στο Ισφαχάν, στα έγκατα βουνού, ενώ τα υπόλοιπα έχουν διασπαρεί σε διαφορετικά σημεία. Επομένως η κατάσχεσή τους θα απαιτήσει μια πολύπλοκη επιχείρηση, με αεροπορική υποστήριξη και μεγάλες προκλήσεις στο πεδίο της επιμελητείας, αλλά και με δυνητικά σοβαρό αριθμό απωλειών. Επιπλέον, το ραδιενεργό υλικό βρίσκεται σε αέρια μορφή εξαφθοριούχου ουρανίου, μέσα σε δοχεία διαστάσεων καταδυτικής φιάλης. Το εν λόγω αέριο είναι πολύ τοξικό και σχάσιμο, επομένως εγκυμονεί τον κίνδυνο τρομακτικού ατυχήματος στη μάχη για την απόκτησή του και στη μεταφορά του.
Μεταξύ αυτών των δύο ακραίων σεναρίων βρίσκεται το ενδεχόμενο για αποβατικές επιχειρήσεις με στόχο το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Ο πιο ελκυστικός στόχος θα ήταν η κατάληψη του νησιού Χαργκ, καρδιακής βαλβίδας της ιρανικής οικονομίας, καθώς από εκεί εξάγεται το 90% των πετρελαίων της χώρας. Ωστόσο, το Χαργκ βρίσκεται 300 μίλια βορειότερα από τα Στενά και όποιοι πεζοναύτες αποβιβάζονταν σε αυτό θα αποτελούσαν εύκολους στόχους για τους ιρανικούς πυραύλους και τα drones.
Εναλλακτικά, οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να επιχειρήσουν την κατάληψη νησιών όπως το Κεσμ, το Κις και το Ορμούζ, που ελέγχουν τα ομώνυμα Στενά, μαζί με τμήματα της ιρανικής ακτογραμμής. Ενδεχομένως βρισκόμαστε ήδη στα προκαταρκτικά στάδια υλοποίησης αυτού του σεναρίου, αν κρίνουμε από τις προχθεσινές δηλώσεις του πτεράρχου Νταν Κέιν, αρχηγού του αμερικανικού γενικού επιτελείου, κατά τις οποίες μαχητικά αεροπλάνα Α-10 και ελικόπτερα «Απάτσι» έχουν αρχίσει να καταστρέφουν συστηματικά επιθετικά ταχύπλοα, drones και βάσεις πυραύλων Κρουζ του Ιράν στην εν λόγω περιοχή. Ομως το Ιράν διαθέτει πολύ μεγάλο αριθμό αυτού του είδους όπλων, όπως και διαφόρων ειδών νάρκες, που καθιστούν πολύ ρεαλιστικό τον κίνδυνο παγίδευσης του Τραμπ σε μια σπείρα ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης, χωρίς ορατή έξοδο.
