Η 65χρονη Χαλίνα Ποπριάδουχινα έχει αναγκαστεί να εγκαταλείψει το σπίτι της τρεις φορές από το 2022, καθώς τα ρωσικά στρατεύματα προελαύνουν όλο και βαθύτερα στην ανατολική Ουκρανία, σε έναν πόλεμο που διαρκεί πλέον τέσσερα χρόνια. Εξαντλημένη από τις συνεχείς φυγές, ελπίζει ότι η Ουκρανία θα καταφέρει με κάποιον τρόπο να ανακόψει την προέλαση.
«Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει πια πού να πάω», λέει, περιγράφοντας πως ο ένας γιος της αγνοείται και ο άλλος πιθανότατα κρατείται από ρωσικές δυνάμεις.
Η Ποπριάδουχινα συγκαταλέγεται στους σχεδόν 4 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισμένους στην Ουκρανία, πέραν των άνω των 5 εκατομμυρίων που έχουν καταφύγει σε ευρωπαϊκές χώρες, καθώς ο πόλεμος εισέρχεται την επόμενη εβδομάδα στον πέμπτο χρόνο του. Πολλοί φοβούνται ότι δεν θα ξαναδούν τα σπίτια και τους αγαπημένους τους.
Ο έλεγχος του Ντονμπάς —που περιλαμβάνει τις βιομηχανικές περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ— βρίσκεται στο επίκεντρο των ειρηνευτικών συνομιλιών με τη στήριξη των ΗΠΑ, για τον τερματισμό της μεγαλύτερης σύγκρουσης που έχει ξεσπάσει στην Ευρώπη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Ρωσία απαιτεί από το Κίεβο να παραχωρήσει το εναπομείναν 20% της περιφέρειας του Ντονέτσκ που δεν έχει καταφέρει να καταλάβει — αίτημα που ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει απορρίψει, παρότι, όπως δήλωσε, Αμερικανοί μεσολαβητές τού υπέδειξαν κατ’ ιδίαν ότι αυτό θα μπορούσε να είναι αρκετό για την επίτευξη ειρήνης.
«Δεν μπορούμε απλώς να αποσυρθούμε», τόνισε αυτή την εβδομάδα. «Πρέπει να κατανοήσουμε ότι το Ντονμπάς είναι μέρος της ανεξαρτησίας μας… Δεν πρόκειται μόνο για γη ή εδάφη· πρόκειται για ανθρώπους», τόνισε.
Η εισβολή ξεκίνησε ενώ άρμεγε αγελάδες
Η Ποπριάδουχινα αφηγείται ότι άρμεγε αγελάδες με μια φίλη της όταν, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, άρχισαν να πέφτουν πύραυλοι με την έναρξη της ρωσικής εισβολής. Με βαριά καρδιά, δέχθηκε την προτροπή του γιου της να φύγει, εγκαταλείποντας το σπίτι και τα ζώα που εξασφάλιζαν την επιβίωσή της.
«Δεν πήρα τίποτα από εκεί. Ολα χάθηκαν», ανέφερε.
Επειτα από μερικούς μήνες στη δυτική Ουκρανία, επέστρεψε στην περιφέρεια του Ντονέτσκ το καλοκαίρι του 2022, ωστόσο αναγκάστηκε να φύγει ξανά τον περασμένο Μάρτιο, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις προέλαυναν. Οταν η προώθηση επεκτάθηκε δυτικότερα, προς την περιφέρεια του Ντνιπροπετρόφσκ, μετακινήθηκε εκ νέου.
Σήμερα ζει στην κεντρική Ουκρανία, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη γενέτειρά της Βρεμίβκα, που τελεί πλέον υπό ρωσική κατοχή. Οι ουκρανικές αρχές της παραχώρησαν εγκαταλελειμμένο και ετοιμόρροπο σπίτι στο χωριό Τζενζελίβκα.
Οπως σε αμέτρητες πόλεις και χωριά της χώρας, υπάρχει και εκεί μια «Λεωφόρος των Ηρώων» με τα πορτρέτα πεσόντων στρατιωτών. Οι κάτοικοι σταματούν κάθε πρωί για να τους τιμήσουν με ενός λεπτού σιγή.
Η πορεία της Ποπριάδουχινα αντικατοπτρίζει τη σταδιακή προέλαση της Ρωσίας, η οποία ελέγχει περίπου το ένα πέμπτο της χώρας.
Το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων προειδοποίησε ότι οι εσωτερικά εκτοπισμένοι δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να επιβιώσουν, καθώς η ανθρωπιστική βοήθεια μειώνεται και οι οικονομίες τους εξαντλούνται.
«Πολλές οικογένειες αναγκάζονται πλέον να ζουν σε επισφαλείς συνθήκες, καταφεύγοντας συχνά σε επικίνδυνες ή μη βιώσιμες λύσεις για να αντεπεξέλθουν, όπως η μείωση των δαπανών για υγεία ή θέρμανση», ανέφερε χθες, Πέμπτη.
Το μέλλον των δύο γιων της τη στοιχειώνει.
Ο ένας νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της πολιορκημένης Μαριούπολης όταν οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη. Ο άλλος κατατάχθηκε ακολουθώντας τα βήματα του αδελφού του και αγνοείται από το 2023.
Περισσότεροι από 70.000 Ουκρανοί στρατιώτες και πολίτες παραμένουν αγνοούμενοι, σύμφωνα με το Κίεβο, πέραν των δεκάδων χιλιάδων Ουκρανών στρατιωτών που έχουν σκοτωθεί.
Πηγή: Reuters
