Υπάρχει, άραγε, μια «αδελφή ψυχή» εκεί έξω για τον καθένα από εμάς; Κι αν ναι, είναι άραγε μόνο μία αυτή η «αδελφή ψυχή» για τον καθένα και την καθεμία ή μήπως περισσότερες και διαφορετικές μεταξύ τους; Τα εν λόγω ερωτήματα διχάζουν εδώ και αιώνες όσους επιχειρούν να αναλύσουν υπό επιστημονικό πρίσμα τις ανθρώπινες σχέσεις.
«Η επιστήμη των αδελφών ψυχών: Υπάρχει κάποιος εκεί έξω απολύτως κατάλληλος για εσάς;», διερωτάται το BBC, με αφορμή την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, αναζητώντας τις σχετικές απαντήσεις πέρα από το συναίσθημα: στη λογική και στην επιστήμη.
Μέσα στους αιώνες, οι άνθρωποι ανέκαθεν έλκονταν από την ιδέα ότι η αγάπη δεν είναι τυχαία, όπως σημειώνεται. Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Πλάτωνας στο «Συμπόσιο», το ανδρόγυνο ήταν αρχικά ενωμένο και ενιαίο, με τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια και δύο κεφάλια, προτού χωριστεί από τον Δία και αρχίσει το κάθε ένα από τα μέρη του να αναζητά το άλλο του μισό.
Τι λέει όμως η επιστήμη του 21ου αιώνα για τις αδελφές ψυχές; Υπάρχει κάποιος ξεχωριστός για εμάς εκεί έξω;
Ο Βίρεν Σουάμι, καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Anglia Ruskin στο Κέμπριτζ, υποστηρίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε πια τον ρομαντικό έρωτα στη Δύση έχει τις ρίζες του στη μεσαιωνική Ευρώπη και σε εκείνες τις ιστορίες του Κάμελοτ, του Λάνσελοτ και της Γκουίνεβιρ. «Αυτές οι ιστορίες έδωσαν πρώτες ώθηση στην ιδέα ότι θα πρέπει να διαλέγεις ένα άλλο άτομο ως σύντροφο και ότι αυτός ο σύντροφος είναι διά βίου», λέει ο Σουάμι στο BBC. «Είμαστε πλάσματα που βασίζονται στους δεσμούς. Επιθυμούμε αυτό το δέσιμο», σημειώνει από την πλευρά του ο Τζέισον Κάρολ, καθηγητής Οικογενειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Brigham Young των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον Κάρολ, μπορεί να προσεγγίσει κανείς τις μονογαμικές σχέσεις μέσα από κατά βάση δύο πρίσματα: εκείνο του «πεπρωμένου» με βάση το οποίο ό,τι γίνεται ήταν κατά κάποιον τρόπο «γραφτό» να συμβεί, και εκείνο της σχέσης που χτίζεται σταδιακά και αναπτύσσεται από το κάθε ζευγάρι.
Σύμφωνα με μελέτες που είχαν πραγματοποιηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με επικεφαλής τον καθηγητή Τσιπ Ρέιμοντ Νι στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, οι ερευνητές είχαν διαπιστώσει ότι όσοι πίστευαν πως οι σχέσεις ήταν «γραφτό να υπάρξουν» ήταν πολύ πιο πιθανό να αμφιβάλλουν για το μέλλον μιας σχέσης έπειτα από μια κρίση ή έναν καβγά. Οσοι, αντιθέτως, αντιμετώπιζαν τις σχέσεις ως ένα πρότζεκτ που αναπτύσσεται, αναδιαμορφώνεται και είναι σε εξέλιξη, έτειναν να παραμένουν πιο αφοσιωμένοι, ακόμη και έπειτα από κρίσεις ή καβγάδες.
