Αγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του Ντόναλντ Τραμπ και της θεατρικότητας στην άσκηση της πολιτικής από τον Αμερικανό πρόεδρο αποκαλύπτει στην «Κ» ο αποκαλούμενος «πρίγκιπας του σκότους», Ρότζερ Στόουν. Mε εμπειρία δεκαετιών στο πλευρό προέδρων, από τον Ρίτσαρντ Νίξον και τον Ρόναλντ Ρέιγκαν έως τον Τζορτζ Μπους, ο συντηρητικός σύμβουλος Στρατηγικής κατάφερε ήδη από το 1988, όταν ο Τραμπ φλέρταρε για πρώτη φορά με την ιδέα της πολιτικής, να πείσει τον τότε νεοφώτιστο επιχειρηματία να κατέλθει υποψήφιος. Από την προεκλογική «απόπειρα» του 2000 έως την προεκλογική εκστρατεία του 2015, ο Στόουν πείστηκε ότι ο Τραμπ ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να ηγηθεί των ΗΠΑ.
Το «πρώτο αίμα»
«Η ανεξαρτησία, η αντοχή και το θάρρος του Ντόναλντ Τραμπ ήταν εμφανή για εμένα ήδη από το 1988, όταν τον παρότρυνα για πρώτη φορά να σκεφτεί σοβαρά να διεκδικήσει την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών», λέει ο Στόουν. «Αν και Ρεπουμπλικανός, ο Τραμπ δεν ήταν δέσμιος των λαθών της εξωτερικής πολιτικής του παρελθόντος, που ήταν υπέρ των πολέμων. Λόγω των επιχειρηματικών του καταβολών, ένιωσα ότι ήταν ο πλέον κατάλληλος για να διαπραγματευθεί καλύτερες συμφωνίες με τους ξένους εμπορικούς εταίρους μας. Ταυτόχρονα διέκρινα ότι οι ψηφοφόροι θα έβρισκαν τη δημόσια ειλικρίνειά του αναζωογονητική σε σύγκριση με τους καριερίστες πολιτικούς, που παραδοσιακά επιδίωκαν την προεδρία».
Ο Στόουν διηγείται πώς μια κατεπείγουσα συνάντηση με τον Τραμπ το 1989 έσωσε τον σημερινό πρόεδρο από βέβαιο θάνατο, περιγράφοντας παράλληλα και την αντίδρασή του. «Εκείνη τη χρονιά, όταν τον εκπροσωπούσα ως λομπίστας», αφηγείται, «ο Ντόναλντ Τραμπ ανέβαλε ένα ταξίδι με ελικόπτερο στο Ατλάντικ Σίτι για να με συναντήσει για ένα επείγον ζήτημα. Οταν το ελικόπτερο συνετρίβη στα πευκοδάση του Νιου Τζέρσεϊ, σκοτώνοντας όλους τους επιβάτες, τον είδα να τηλεφωνεί μεθοδικά στις χήρες των στελεχών του για να τους ανακοινώσει ο ίδιος τα τραγικά νέα, αντί να τις αφήσει να τα μάθουν από τις ειδήσεις».
Ο Στόουν, γνωστός για το δόγμα «επίθεση, επίθεση, επίθεση – ποτέ άμυνα», μια στρατηγική που αποκωδικοποιεί στο βιβλίο του «Stone’s Rules: How to Win at Politics, Business, and Style» (Οι κανόνες του Στόουν: Πώς να κερδίζεις στην πολιτική, στις μπίζνες, και το στυλ). Μήπως όμως η διαρκής σύγκρουση στραφεί τελικά εναντίον του ιδίου του επιτιθέμενου, δηλαδή του Αμερικανού προέδρου, συσπειρώνοντας όσους βρίσκονται σε αμυντική θέση; «Ο Ντόναλντ Τραμπ κατανοεί τόσο το κίνητρο όσο και την απειλή στη διαχείριση των εξωτερικών υποθέσεων. Εχει τερματίσει περισσότερες από οκτώ ξένες πολεμικές συγκρούσεις μέσω διαπραγματεύσεων. Επεισε επίσης τον δικτάτορα της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν να σταματήσει προσωρινά το πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων, κατά την ιστορική επίσκεψή του στη Βόρεια Κορέα στη διάρκεια της πρώτης θητείας του».
Η σύλληψη Μαδούρο
«Η εντυπωσιακή σύλληψη του ισχυρού άνδρα της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών αποδεικνύει την αποτελεσματική και στοχευμένη χρήση της αμερικανικής ισχύος από τον Τραμπ, χωρίς να εμπλέκεται σε δαπανηρούς, ατέρμονους πολέμους στο εξωτερικό ή σε περιπέτειες».
«Οι επιτυχημένες προσπάθειες του Τραμπ να πείσει τους εταίρους μας στο ΝΑΤΟ να πληρώσουν το μερίδιό τους για την άμυνα είναι ένα ακόμη παράδειγμα της αποτελεσματικής διεθνούς διακυβέρνησής του. Η χρήση περιορισμένων αεροπορικών επιθέσεων σε εγκαταστάσεις ανάπτυξης πυρηνικών όπλων του Ιράν, χωρίς την αποστολή στρατευμάτων ή παρατεταμένες συγκρούσεις, συνιστούν εξίσου αποτελεσματική επίδειξη της αμερικανικής δύναμης».
«Τέλος η επιτυχημένη προσπάθειά του να σταματήσει τη μαζική είσοδο παράνομων μεταναστών στις ΗΠΑ μέσω των νότιων συνόρων μας, χωρίς τη θέσπιση νέων νόμων, συνέβαλε ώστε οι εχθροί της Αμερικής να σέβονται τη δύναμη, όχι την αδυναμία της. Ο Τραμπ το κατανοεί πλήρως αυτό».
Αποδοκιμάζοντας την κυβέρνηση Μπάιντεν για τα έργα και τις ημέρες της, ο Στόουν είναι κατηγορηματικός: «Η σθεναρή αντίθεση του Τραμπ τόσο στα αυταρχικά μαρξιστικά καθεστώτα όσο και στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών στο δυτικό ημισφαίριο υπογραμμίζει τον ρεαλισμό του απέναντι στην απειλή που αποτελούν αυτά τα καθεστώτα».
Πληρώνουν για το ΝΑΤΟ – Οι επιτυχημένες προσπάθειες του Τραμπ να πείσει τους εταίρους μας στο ΝΑΤΟ να πληρώσουν το μερίδιό τους για την άμυνα είναι παράδειγμα επιτυχημένης διακυβέρνησης.
Για την Κίνα
«Ο Τραμπ αναγνώρισε σωστά τις προσπάθειες της κομμουνιστικής Κίνας να μονοπωλήσει την αγορά των σπάνιων γαιών, να αγοράσει εκτεταμένες εκτάσεις γης και αγροτικές εκτάσεις σε στρατηγικές τοποθεσίες κοντά σε αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, να χειραγωγήσει το αμερικανικό νόμισμα και να υποκλέψει πνευματική ιδιοκτησία. Αν και η Ρωσία και η Κίνα είναι και οι δύο αυταρχικές χώρες, παραδοσιακά είναι καχύποπτες η μία προς την άλλη. Ισως η μεγαλύτερη ζημιά που προκάλεσε η εξωτερική πολιτική του Μπάιντεν ήταν ότι έφερε κοντά αυτές τις δύο υπερδυνάμεις».
«Ο Αμερικανός πρόεδρος ανέδειξε τη στρατηγική σημασία της Γροιλανδίας και έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα δεχθεί μια ευρωπαϊκή χώρα να διατηρεί αποικιακή παρουσία στο ημισφαίριό μας. Εχει επίσης υπογραμμίσει τη στρατηγική σημασία της Ισλανδίας, ιδίως ενόψει της αυξημένης δραστηριότητας τόσο της κομμουνιστικής Κίνας όσο και της Ρωσίας στο βορειοαμερικανικό ημισφαίριο. Θεωρώ ότι αυτό είναι ρεαλισμός».
Σύμφωνα με αναλυτές, η αποδυνάμωση των θεσμών και η περιθωριοποίηση των Ευρωπαίων ηγετών μέσα από προσβλητικές αναφορές και ειρωνικά σχόλια αποδίδονται σε αυτό που περιγράφεται ως «ναρκισσιστική» προσωπικότητα του Τραμπ. Παρότι δηλωμένος υποστηρικτής του, θέτουμε στον Ρότζερ Στόουν το καίριο ερώτημα: Ο Τραμπ 2.0 τελικά αποδυναμώνει τις ΗΠΑ ή τις καθιστά ισχυρότερες; «Ο μεγαλύτερος τίτλος που μπορεί να απονείμει η Ιστορία σε οποιονδήποτε ηγέτη είναι αυτός του “ειρηνοποιού”. Ο Τραμπ διαπραγματεύθηκε μια κρίσιμη συμφωνία στη Γάζα. Στο διεθνές προσκήνιο, μείωσε τις εντάσεις και προώθησε την ειρήνη».
«Θα χαρακτηρίζατε τον Τραμπ ανατρεπτική φιγούρα, με την έννοια ότι επιδιώκει να αλλάξει την υπάρχουσα διεθνή τάξη;», τον ρωτάμε. «Ο Τραμπ σίγουρα δεν είναι οπαδός της παγκοσμιοποίησης. Αντιμετωπίζει κάθε ζήτημα μέσα από το πρίσμα τού τι είναι καλύτερο για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τον λαό τους».
Στο ζήτημα της διαδοχής Τραμπ ο Στόουν σημειώνει πως «ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς θα πρέπει να θεωρείται ισχυρός υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών το 2028, αν και ο πρόεδρος Τραμπ έχει δικαίως αναγνωρίσει τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ως πιθανό διάδοχό του».
Αλλωστε, «παρά τη συνεχιζόμενη αντιπολίτευση εκ μέρους των Δημοκρατικών, των μέσων ενημέρωσης και του κατεστημένου της Ουάσιγκτον, η επιρροή του Τραμπ μεταξύ των Ρεπουμπλικανών παραμένει ισχυρή και η υποστήριξή του είναι σχεδόν πάντα καθοριστική στις εσωκομματικές μάχες». Οσον αφορά στο Δημοκρατικό Κόμμα, ο Στόουν θεωρεί πως «δεν έχει συγκεκριμένο σχέδιο για τον έλεγχο του πληθωρισμού, την εξάλειψη του εμπορικού ελλείμματος με τους εμπορικούς μας εταίρους, τη δημιουργία θέσεων εργασίας ή τη μείωση του κόστους ζωής και της διαθεσιμότητας των κατοικιών. Το σημερινό Δημοκρατικό Κόμμα δεν είναι πλέον το κόμμα του Τζον Φ. Κένεντι ή του Χάρι Τρούμαν. Εχει καταληφθεί από μια ριζοσπαστική προοδευτική κλίκα που επικεντρώνεται σε πολιτικές “DEI (σ.σ. “διαφορετικότητας, ισότητας και συμπερίληψης”), εμμονής στα τρανς δικαιώματα και επικίνδυνες πολιτικές “ανοιχτών συνόρων”, που δημιουργούν ανασφάλεια στις αμερικανικές κοινότητες και γειτονιές. Η ρητορική τους είναι ο “αντί-τραμπισμός”, χωρίς να προσφέρουν κανένα θετικό πρόγραμμα ούτε στην εσωτερική ούτε στην εξωτερική πολιτική».
Ελληνες πολιτικοί
Σε προηγούμενη συνέντευξή του στο «Βήμα» είχε αναφέρει ότι Ελληνες πολιτικοί τον προσέγγισαν αναζητώντας πολιτική καθοδήγηση και πρόσβαση στον στενό κύκλο του Τραμπ, χωρίς ωστόσο να προκύψει κάποια συνεργασία, καθώς δεν εντόπισε τον «κατάλληλο» υποψήφιο. Σύμφωνα με τον Στόουν, «αν και είναι απολύτως νόμιμο για έναν Αμερικανό πολιτικό στρατηγικό σύμβουλο να βοηθάει έναν ξένο πελάτη, δεν έχω εκπροσωπήσει ποτέ κανένα ελληνικό πολιτικό κόμμα ή άτομο. Ομως βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το αυξανόμενο εθνικιστικό συναίσθημα».
Ολοκληρώνοντας την κουβέντα, τον ρωτάμε ποια ήταν η πιο πρόσφατη συμβουλή που έδωσε στον Τραμπ. Δεν απαντάει. «Πάντα θεωρούσα τις συνομιλίες μου με τον πρόεδρο Τραμπ εμπιστευτικές. Θα συνεχίσω να τηρώ αυτήν την πολιτική».
