«Ο,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό», λένε, κάτι το οποίο φαίνεται να ισχύει, σε ένα βαθμό έστω, στην περίπτωση του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. Εως και πριν από λίγους μήνες ο Γάλλος ηγέτης έδειχνε σοβαρά αποδυναμωμένος, κυρίως λόγω των πολιτικών αναταράξεων εντός των γαλλικών συνόρων. Από τις βουλευτικές εκλογές του 2022 κι έπειτα, ο Μακρόν και οι συν αυτώ βρέθηκαν να μετρούν σοβαρές απώλειες στο εσωτερικό, με τα δεδομένα να επιδεινώνονται ακόμη περισσότερο εις βάρος τους έπειτα από τις ευρωεκλογές του 2024 και τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν.
Μέσα σε διάστημα μικρότερο των δύο ετών, η Γαλλία βρέθηκε να αλλάζει τέσσερις πρωθυπουργούς (Ατάλ, Μπαρνιέ, Μπαϊρού, Λεκορνί), εν μέσω προτάσεων μομφής και με παγιωμένη πια την απώλεια κάθε προοπτικής κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας στη γαλλική εθνοσυνέλευση.
Η στάση που υιοθέτησε στο μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής τον «δικαίωσε», τόσο στη διεθνή σκηνή όσο και στο εσωτερικό.
Ο κλονισμός για τον Γάλλο πρόεδρο ήταν μάλιστα τέτοιος, ώστε πολλοί μιλούσαν για ενδεχόμενη παραίτησή του ή ακόμη και για το ενδεχόμενο διεξαγωγής πρόωρων προεδρικών εκλογών στη Γαλλία πριν από την άνοιξη του 2027.
Πήρε πόντους
Εν έτει 2026, ωστόσο, ο Γάλλος πρόεδρος δείχνει να παίρνει «ανάσες», πολιτικά και δημοσκοπικά. Η στάση που υιοθέτησε στο μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής, αποκρούοντας τις απειλές του Αμερικανού προέδρου κατά της Δανίας και των νατοϊκών χωρών που επέλεξαν να στηρίξουν ανοιχτά την Κοπεγχάγη για το ζήτημα της Γροιλανδίας, του έδωσε «πόντους» όχι μόνο διεθνώς αλλά και στο εσωτερικό.
Ακόμη και πολιτικοί αντίπαλοι του Μακρόν, όπως για παράδειγμα ο Ζορντάν Μπαρντελά, παρουσιάστηκαν να υιοθετούν θέσεις που σχεδόν ταυτίζονταν με εκείνες του Γάλλου προέδρου στα θέματα της Γροιλανδίας και των απειλών Τραμπ.
Παράλληλα, η κρίση που προκάλεσε ο Τραμπ στις διατλαντικές σχέσεις με τη στάση απαξίωσης που υιοθέτησε έναντι των Ευρωπαίων ήρθε υπό μια έννοια να «δικαιώσει» τον Μακρόν και τις εκκλήσεις που απηύθυνε εδώ και χρόνια η γαλλική ηγεσία για την «ανάγκη» μεγαλύτερης προώθησης της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας. «Ο πεισματικά ανυποχώρητος τόνος του (σ.σ. στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, απέναντι στις –δασμολογικές και μη– απειλές της αμερικανικής διοίκησης) τού εξασφάλισε σπάνια υποστήριξη μέσα στο κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο της Γαλλίας, μετά από ένα χρόνο κατά τον οποίο εκείνος είχε απορριφθεί από πολλούς ως αδύναμος και είχε τιμωρηθεί από τους ψηφοφόρους επειδή προώθησε μια αντιδημοφιλή μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος», σημειώνει ο Μαρκ Λάντλερ σε άρθρο του στους New York Times, αναφερόμενος στον Γάλλο πρόεδρο. Η εμφάνιση που έκανε ο Μακρόν στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός την περασμένη εβδομάδα λειτούργησε υπέρ του, ενώ θετικά αξιολογήθηκε και η κοινή εμφάνιση που έκανε την περασμένη Τετάρτη με τους ηγέτες της Δανίας και της Γροιλανδίας, τους οποίους υποδέχθηκε στη γαλλική πρωτεύουσα.
Ακόμη και σε επίπεδο καθαρά οπτικών εντυπώσεων, η εικόνα του με τα γυαλιά ηλίου, τα γυαλιά σε στυλ αεροπόρου, τα οποία ο Μακρόν πλέον φοράει στις δημόσιες εμφανίσεις του καθώς πάσχει από υποεπιπεφυκοτική αιμορραγία (σπασμένα αιμοφόρα αγγεία στο μάτι), φέρεται να είχε «αναζωογονητική» επίδραση στο προφίλ του.
«Δώρο το Νταβός»
«Για τον Μακρόν, το Νταβός ήταν ένα δώρο», γράφει χαρακτηριστικά ο Μαρκ Λάντλερ στους New York Times, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν κάπως καλύτερα πια για τον Γάλλο πρόεδρο και στο μέτωπο της εσωτερικής πολιτικής.
Για πρώτη φορά μετά τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2024, «η Γαλλία δείχνει να εισέρχεται σε μια περίοδο σχετικής πολιτικής σταθερότητας», με τον νέο προϋπολογισμό να οδεύει πια προς νομοθέτηση και τα επίπεδα της δημοτικότητας του Γάλλου προέδρου να ανακάμπτουν, έστω ελαφρώς.
Οπως φαίνεται, η «κόντρα» με τον Τραμπ ειδικά στην περίπτωση του Μακρόν λειτούργησε ως πολιτικό «σωσίβιο», χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι ο δρόμος που απομένει έως τις προεδρικές εκλογές του 2027, στις οποίες ο Μακρόν δεν δικαιούται να θέσει υποψηφιότητα, θα είναι ανέφελος για τον Γάλλο πρόεδρο.
Η «σύγκρουση» με τον Τραμπ είχε όμως «αναζωογονητική» επίδραση και σε άλλους Ευρωπαίους πολιτικούς. Το Politico υπογραμμίζει ως χαρακτηριστική την περίπτωση της πρωθυπουργού της Δανίας Μέτε Φρεντέρικσεν, η οποία κατέρρεε στις δημοσκοπήσεις, αλλά ανέκαμψε αφότου ο Αμερικανός πρόεδρος ανέβασε τους τόνους εναντίον της απαιτώντας την προσάρτηση της Γροιλανδίας.
