Είναι μία ακόμη πτυχή της στεγαστικής κρίσης που μαστίζει εδώ και πολλά χρόνια τη Γερμανία: Ορισμένοι νοικιάζουν διαμερίσματα σε μία σχετικά λογική τιμή, όχι όμως για να κατοικήσουν οι ίδιοι, αλλά για να τα υπενοικιάσουν στη συνέχεια σε άλλους, αποκομίζοντας σημαντικό κέρδος.
Κατά κανόνα η υπενοικίαση επιτρέπεται, εφόσον ο ιδιοκτήτης έχει ενημερωθεί και έχει δώσει τη ρητή συγκατάθεσή του (διαφορετικά, η υπενοικίαση θα αποτελούσε λόγο έξωσης). Τι γίνεται όμως όταν ο υπενοικιαστής βγάζει σημαντικό κέρδος, το οποίο μπορεί να φτάνει ή και να υπερβαίνει το 100%;
Αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωση που κλήθηκε να εκδικάσει το Ανώτατο Δικαστήριο της Γερμανίας για αστικές υποθέσεις. Ενοικιαστής στο Βερολίνο είχε συμφωνήσει με τον ιδιοκτήτη ένα ενοίκιο 462 ευρώ μηνιαίως για διαμέρισμα 65 τ.μ. Στη συνέχεια, ο κύριος μισθωτής αποφάσισε να υπενοικιάσει το διαμέρισμα σε άλλο πρόσωπο έναντι 962 ευρώ. «Δεν είναι σπάνιο ένα τέτοιο περιστατικό με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην αγορά ακινήτων στο Βερολίνο» δηλώνει εκπρόσωπος του Συλλόγου Προστασίας Ενοικιαστών στο τοπικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο rbb.
Το Ανώτατο Δικαστήριο, επιβεβαιώνοντας προηγούμενη απόφαση του Εφετείου, ξεκαθάρισε πως η υπενοικίαση επιτρέπεται, προκειμένου ο κύριος μισθωτής να καλύψει δαπάνες ή οικονομικές απώλειες σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όχι όμως για να αποκομίσει κέρδος.
Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ο πρόεδρος του Δικαστηρίου Ραλφ Μπούνγκερ ανέφερε χαρακτηριστικά ότι σκοπός της νόμιμης υπενοικίασης είναι να «ανακουφιστεί» ο κύριος μισθωτής από το οικονομικό βάρος που προκύπτει όταν, για παράδειγμα, απουσιάζει για λίγους μήνες σε άλλη πόλη λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.
Συν τοις άλλοις, ειδικοί επισημαίνουν ότι σε περίπτωση υπενοικίασης ο κύριος μισθωτής δεν μπορεί να έχει λιγότερες υποχρεώσεις από τον ιδιοκτήτη όσον αφορά τον καθορισμό του μισθώματος. Μία από αυτές τις υποχρεώσεις είναι να λαμβάνει υπόψη τον γενικό Δείκτη Μισθώματος, που δίνει μία εικόνα των ενοικίων για συγκρίσιμα διαμερίσματα στην ίδια πόλη ή ακόμη και στην ίδια γειτονιά. Μία απόκλιση κατά 10% από τον Δείκτη θεωρείται νόμιμη και θεμιτή, αλλά μία μεγαλύτερη υπέρβαση μπαίνει στο «μικροσκόπιο» της Δικαιοσύνης.
Ενα επιχείρημα που επικαλέστηκε ο βασικός ενοικιαστής για να δικαιολογήσει την υπενοικίαση των 962 ευρώ είναι ότι δεν παρέδωσε στον υπενοικιαστή το διαμέρισμα στην αρχική του κατάσταση, αλλά με πλήρη εξοπλισμό (έπιπλα, τηλεόραση, στερεοφωνικό συγκρότημα, πλυντήριο, πλυντήριο πιάτων).
Η αλήθεια είναι ότι η ενοικίαση επιπλωμένων διαμερισμάτων παραμένει μία «γκρίζα ζώνη». Ο Σύλλογος Προστασίας Ενοικιαστών επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει μία γενικά αποδεκτή φόρμουλα για το πως προσαυξάνεται η τιμή του μισθώματος, σε περίπτωση που το διαμέρισμα δεν παραχωρείται κενό, αλλά με πλήρη επίπλωση. Πάντως, το γερμανικό υπουργείο Δικαιοσύνης έχει εξαγγείλει σχετική νομοθετική πρωτοβουλία.
Πηγή Deutsche Welle
