Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, εμφανίζεται ως ο βασικός Ευρωπαίος διαμεσολαβητής με τον Ντόναλντ Τραμπ, μετά τη συμφωνία για τη Γροιλανδία που συνέβαλε στην αποκλιμάκωση της σοβαρότερης διατλαντικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, σύμφωνα με ανάλυση των Financial Times.
Την επομένη της συμφωνίας, ο Ρούτε εμφανίστηκε ιδιαίτερα ευδιάθετος στο Νταβός, δηλώνοντας ότι με τον Τραμπ συμφώνησαν να υλοποιήσουν «το όραμa του προέδρου», το οποίο χαρακτήρισε «απολύτως σωστό». Oπως είπε, είχαν «μια πολύ καλή συζήτηση».
Η κατ’ ιδίαν συνομιλία τους οδήγησε τον Τραμπ να αποσύρει την απειλή επιβολής δασμών κατά ευρωπαϊκών χωρών και να μετριάσει τη ρητορική του περί κατάληψης της Γροιλανδίας, με αντάλλαγμα τη δέσμευση για έναρξη συνομιλιών σχετικά με το μέλλον της αμερικανικής παρουσίας στο αρκτικό νησί.
Σύμφωνα με φίλους, συνεργάτες και πολιτικούς αντιπάλους του Ρούτε που μίλησαν στους FT, το αποτέλεσμα αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της μεθόδου του: συμβιβασμοί που βασίζονται στην προσωπική σχέση και στην απόλυτη προσήλωση στο αποτέλεσμα, με εργαλείο –όπως σημειώνουν– γενναιόδωρους επαίνους προς τον Τραμπ, οι οποίοι συχνά αγγίζουν τα όρια της κολακείας.
Ο Ερνστ Ντάιξχορν, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, επισημαίνει ότι τα 14 χρόνια του Ρούτε στην ηγεσία κυβερνήσεων συνασπισμού στην Ολλανδία τον έκαναν ιδιαίτερα ικανό στην εξεύρεση συμβιβασμών και στη διαχείριση κρίσεων, χωρίς να δείχνει να αιφνιδιάζεται.
Ευρωπαίος διπλωμάτης περιγράφει τη στρατηγική του απέναντι στον Τραμπ ως «αρχή του υποβρυχίου»: παραμονή κάτω από την επιφάνεια, αποφυγή θορύβου και ανάδυση μόνο όταν χρειάζεται να επιτευχθεί αποτέλεσμα.
Μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία της Ολλανδίας το 2024, η πολιτική του ευελιξία και η ήδη καλή σχέση του με τον Τραμπ τον κατέστησαν, σύμφωνα με τους FT, την προφανή επιλογή για την ηγεσία του ΝΑΤΟ, ενόψει μιας ενδεχομένως δύσκολης περιόδου για τη Συμμαχία σε περίπτωση επιστροφής του κινήματος MAGA στην εξουσία.
Από την ανάληψη των καθηκόντων του τον Οκτώβριο του 2024, ο Ρούτε έχει θέσει ως βασική του προτεραιότητα τη «διαχείριση του Τραμπ».
Πρώην πρωθυπουργός χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ τον περιγράφει ως «ζεστό, σχολαστικό και εξαιρετικό στο χτίσιμο σχέσεων».
Αλλοι αναφέρουν ότι απαντά σε μηνύματα εντός λίγων λεπτών και παρακολουθεί συστηματικά ιδέες και προτάσεις που του κατατίθενται. Aγαμος και με έντονη εργασιακή καθημερινότητα, συνηθίζει να καλεί Ευρωπαίους ηγέτες σε άτυπα δείπνα στη Χάγη.
Η τακτική του Ρούτε είχε προκαλέσει αντιδράσεις όταν, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη το περασμένο καλοκαίρι, αποκάλεσε τον Τραμπ «μπαμπά» σε τηλεοπτική συζήτηση για τις αμυντικές δαπάνες.
Ακολούθησε και μήνυμα προς τον Τραμπ, το οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος δημοσιοποίησε, όπου ανέφερε ότι «η Ευρώπη θα πληρώσει σε ΜΕΓΑΛΟ βαθμό, όπως πρέπει, και αυτό θα είναι δική σου νίκη».
Παρά τη χλεύη και την αμηχανία που προκάλεσαν αυτές οι κινήσεις σε κύκλους της Συμμαχίας, πρόσωπα του περιβάλλοντός του σημειώνουν ότι ο Ρούτε αδιαφόρησε για το κόστος, θεωρώντας ότι πέτυχε τον στόχο του.
«Εμβαθύνει σε αυτό που κινεί τον άλλον και προσαρμόζει αναλόγως τη δράση του», σημειώνει ο Ρόμπερτ ντε Χρόοτ, πρώην πρέσβης της Ολλανδίας στην Ε.Ε. και σήμερα αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.
Κατά τον ίδιο, ως γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ ο Ρούτε έχει ως κύρια μέριμνα να διατηρεί τη συνοχή της Συμμαχίας, ακόμη κι αν αυτό απαιτεί προσωπικούς συμβιβασμούς.
Ο ίδιος ο Ρούτε, μιλώντας στο Νταβός πριν από τη συνάντησή του με τον Τραμπ, υπερασπίστηκε ανοιχτά τον Αμερικανό πρόεδρο, δηλώνοντας ότι η Ευρώπη μπορεί τελικά να είναι «ευτυχής που βρίσκεται εκεί», καθώς –όπως είπε– ο Τραμπ την ανάγκασε να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη. «Χωρίς τον Ντόναλντ Τραμπ, αυτό δεν θα είχε συμβεί», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στην ανάλυση των Financial Times υπογραμμίζεται επίσης το πολιτικό παρελθόν που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη σημερινή τακτική του Ρούτε. Ως Ολλανδός πρωθυπουργός, ηγήθηκε τεσσάρων διαφορετικών κυβερνήσεων συνασπισμού από το 2010 έως το 2024, σχεδόν όλες ασταθείς, συγκρουσιακές και απαιτητικές σε διαρκή διαχείριση.
Κατάφερε να κρατήσει το κεντρώο VVD στην εξουσία συνεργαζόμενος με κόμματα από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, δίνοντας συστηματικά προτεραιότητα στον πραγματισμό έναντι της ιδεολογικής καθαρότητας.
Η πρώτη του κυβέρνηση στηρίχθηκε σε μια αμφιλεγόμενη συμφωνία ανοχής και κοινοβουλευτικής στήριξης με το ακροδεξιό εθνικιστικό PVV του Γκέερτ Βίλντερς, επιλογή που, σύμφωνα με συνομιλητές του, κατέδειξε την ικανότητά του να «κάνει δουλειά» ακόμη και σε πολιτικά τοξικά περιβάλλοντα.
Ο ίδιος είχε συνοψίσει αυτή τη στάση με μια φράση που έμεινε: «Αν ψάχνετε για όραμα, καλύτερα να πάτε σε οπτικό».
«Ηταν σε θέση να συνεργάζεται με όλους», λέει ο Ρόμπερτ ντε Χρόοτ, αναφέροντας ως παραδείγματα τον Βίκτορ Oρμπαν, τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.
Η ίδια λογική αποτυπώνεται και στον τρόπο με τον οποίο ο Ρούτε υπερασπίζεται σήμερα τον Τραμπ απέναντι σε ένα συχνά εχθρικό ευρωπαϊκό ακροατήριο. «Δεν είμαι δημοφιλής σε εσάς αυτή τη στιγμή επειδή υπερασπίζομαι τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά πιστεύω πραγματικά ότι μπορείτε να είστε χαρούμενοι που βρίσκεται εκεί», είπε σε ακροατήριο στο Νταβός, λίγο πριν από τη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο.
Οπως πρόσθεσε, ο Τραμπ «ανάγκασε την Ευρώπη να κάνει βήματα μπροστά», τονίζοντας ότι «χωρίς τον Ντόναλντ Τραμπ, αυτό δεν θα είχε συμβεί».
Πηγή: FT
