Ας σκεφτούμε μια χώρα όπου το κράτος έχει οργανώσει δύο «παράλληλες κοινωνίες». Στις γειτονιές με πολλούς μετανάστες, χαμηλά εισοδήματα και υψηλή ανεργία, αναλφαβητισμό και εγκληματικότητα, οι νόμοι αλλάζουν. Οι ποινές για παραβατική συμπεριφορά είναι δύο φορές υψηλότερες απ’ ό,τι στην υπόλοιπη επικράτεια. Μειώνεται επίσης, ειδικά εκεί, η ποσόστωση στα κτίρια για κοινωνικές κατοικίες. Οι Αρχές μπορούν να κατάσχουν οτιδήποτε έχει αξία άνω των 1.300 ευρώ από τους πρόσφυγες, προκειμένου να καλύπτουν οι ίδιοι τα έξοδά τους: χρήματα, κοσμήματα, ρολόγια, λάπτοπ.
Λειτουργούν κέντρα προετοιμασίας αναχώρησης, ουσιαστικά κρατητήρια για όσους έχουν λάβει απορριπτική απάντηση στο αίτημα ασύλου. Εκεί οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν χρήματα, δεν έχουν δικαίωμα να εργαστούν, δεν βλέπουν μέλη της οικογένειάς τους και πρέπει να δίνουν το «παρών» τρεις φορές την εβδομάδα μέχρι να φύγουν από τη χώρα.
Δεν ξέρεις αν όλα αυτά είναι ένα οργουελικό αφήγημα ή η ουτοπία του Θάνου Πλεύρη και του Νάιτζελ Φάρατζ. Είναι όμως η επίσημη πολιτική της Δανίας, της χώρας που κυβερνά το πιο επιτυχημένο κεντροαριστερό κόμμα της Ευρώπης (οι Σοσιαλδημοκράτες της Μέτε Φρεντέρικσεν). Και είναι επίσης το μοντέλο που προσπαθεί πλέον να μιμηθεί, με το δικό της νέο νομοσχέδιο, η κεντροαριστερή κυβέρνηση του Κιρ Στάρμερ στη Βρετανία.
Οταν η Σαμπάνα Μαμούντ, υπουργός Εσωτερικών των Εργατικών, τελείωσε την ανάγνωση των μέτρων στη Βουλή, ο βουλευτής Ντάνι Κρούγκερ σηκώθηκε από τα έδρανα του Reform του Φάρατζ, και της είπε ότι το μόνο που απομένει είναι να συμπληρώσει μια αίτηση για να γραφτεί μέλος στο κόμμα τους. «Πάνω από το πτώμα μου», απάντησε η Μαμούντ, αλλά εδώ το ερώτημα είναι αν αντικρίζουμε ήδη το πτώμα του Εργατικού Κόμματος όπως το ξέραμε.
«H δουλειά μας είναι να αντικρούσουμε τη ρατσιστική ρητορική του Φάρατζ, όχι να τη μιμηθούμε», της είπε ο Εργατικός βουλευτής Σάιμον Οφερ. Είναι ένας από τους περίπου 20 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που θα καταψηφίσουν το νομοσχέδιο επικαλούμενοι τις ανθρωπιστικές αξίες των Εργατικών. Είναι όμως πολύ λίγοι.
Οι Εργατικοί (Labour) είναι στο πλευρό της Μαμούντ, αυτή είναι η συνολική κατεύθυνση του κόμματος, και πλην εξαιρέσεων κανείς δεν την αμφισβητεί. Ο επικεφαλής του πρωθυπουργικού γραφείου και ιθύνων νους της κυβέρνησης (Μόργκαν ΜακΣουίνι) όπως και η ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών προέρχονται από τους Blue Labour. Είναι οι Εργατικοί βουλευτές που πιστεύουν ότι το σωστό μέρος για να ανθήσει το κόμμα είναι «στα αριστερά της πλατείας MAGA του Τραμπ». Οι Εργατικοί βουλευτές λένε ότι η πίεση από τους μετανάστες στο κράτος πρόνοιας είναι μεγάλη και η προστασία των κοινωνικών επιδομάτων για τους ασθενέστερους συνιστά υποχρέωση κάθε αριστερού κόμματος, ιδίως μάλιστα από ανθρώπους που παραβιάζουν τους κανόνες του ασύλου. Αν συνεχίζουμε έτσι, σημειώνει η Μαμούντ, στοχοποιούμε οι ίδιοι τους μετανάστες και διχάζουμε την κοινωνία μας χωρίς να απαντάμε στην αδικία. Χώρα χωρίς ασφαλή σύνορα δεν είναι ασφαλής ούτε για τους μετανάστες της. Αυτό είναι το επιχείρημα της Μαμούντ, αυτό υπήρξε η προεκλογική υπόσχεση των Βρετανών Εργατικών.
Οι Εργατικοί υποστηρίζουν πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος ώστε το κόμμα να ανακτήσει το έρεισμά του στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του: τα λαϊκά στρώματα, που πλέον στρέφονται στο Reform. Απαντες ακούν ήδη τον καλπασμό του Φάρατζ προς την Ντάουνινγκ Στριτ. Προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις με δέκα μονάδες διαφορά. Εκεί ακριβώς ποντάρει ο Φάρατζ: Το Reform προσλαμβάνεται πια ως η «κυβερνώσα» λαϊκιστική Δεξιά, αφού ο κόσμος έχει πάψει προ πολλού να το αντιμετωπίζει ως ένα μονοθεματικό κόμμα διαμαρτυρίας.
Ολα δείχνουν ότι η αναμέτρηση του 2029 θα είναι μια μάχη ανάμεσα σε δύο κόμματα στους δύο πόλους του πολιτικού φάσματος, αλλά χωρίς ριζικές διαφορές στο μεταναστευτικό τους πρόγραμμα.
* Ο κ. Θύμιος Τζάλλας είναι δημοσιογράφος. Ζει στο Λονδίνο και έχει εργαστεί στη βρετανική Βουλή και σε think tank.
