Η Ουκρανία βρίσκεται ένα βήμα από τη σύναψη μιας συμφωνίας με τις ΗΠΑ για την παραχώρηση μεγάλου μέρους των κερδών που αντλεί από τις σπάνιες γαίες της, κατόπιν σκληρής πίεσης από την κυβέρνηση Τραμπ. Παρά τις αρχικές απαιτήσεις του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, όμως, η συμφωνία (τουλάχιστον στην παρούσα μορφή της) δεν περιλαμβάνει εγγυήσεις ασφαλείας εκ μέρους των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση μιας πιθανής ρωσικής επίθεσης στο μέλλον. Αντ’ αυτού, ο Λευκός Οίκος υποστήριξε πως μόνη η ύπαρξη αμερικανικών συμφερόντων στη χώρα θα έπρεπε να αρκεί στο Κίεβο, το οποίο έτσι κι αλλιώς βρίσκεται αντιμέτωπο με μια δύσκολη πραγματικότητα: Οι Αμερικανοί θέλουν να πληρωθούν εδώ και τώρα για τη βοήθεια που παρείχαν τα τελευταία τρία χρόνια.
Καιρό πριν από την εκλογή του, ο Τραμπ επέμενε πως τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ θα πρέπει να δαπανούν μεγαλύτερα ποσά για την άμυνά τους. Η διαφαινόμενη συμφωνία για τα ορυκτά, πάντως, αποτελεί ένα ιστορικό βήμα προς την εμπορευματοποίηση της εξωτερικής πολιτικής, δόγμα που φαίνεται να ασπάζεται η νέα κυβέρνηση των Ρεπουμπλικανών.
Με άλλα λόγια, εάν οι ΗΠΑ ήταν μέχρι τώρα «ο αστυνόμος του πλανήτη», πλέον οδεύουν προς το να γίνουν ο παγκόσμιος «αρχηγός της μαφίας». H απαίτηση για τις ουκρανικές γαίες, ενώ η χώρα βρίσκεται στα όριά της, δίνει μια έντονη εντύπωση «πληρωμένης προστασίας», όπως σχολιάζουν πολλοί αναλυτές. Καθώς στην πρόσφατη ιστορία δεν υπάρχουν παραδείγματα περιπτώσεων που η Αμερική ζητούσε από τους συμμάχους της ανταλλάγματα σε καιρό πολέμου, οι εταίροι των ΗΠΑ ευλόγως πλέον υποθέτουν πως ο Τραμπ είναι διατεθειμένος να ανταλλάξει τα μακροπρόθεσμα στρατηγικά οφέλη με μακροπρόθεσμα κέρδη.
Οι απαιτήσεις των ΗΠΑ από την Ουκρανία, ενώ η χώρα βρίσκεται στα όριά της, δίνουν την έντονη εντύπωση «πληρωμένης προστασίας», σχολιάζουν πολλοί αναλυτές.
Πλέον, δεν είναι ξεκάθαρο ποιες χώρες βλέπει η κυβέρνηση Τραμπ ως εχθρούς και ποιες ως φίλους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, οι πράξεις του στέλνουν το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας αναξιόπιστος και ακριβός εταίρος, στη χειρότερη μια οντότητα που θα εκμεταλλευθεί την αδυναμία εχθρών και συμμάχων.
Αυτή η προσέγγιση, βέβαια, μπορεί να αποβεί μακροπρόθεσμα επιβλαβής για την Αμερική. Με τη στάση της πιθανώς θα κάνει συμμάχους να αναζητήσουν καλύτερες σχέσεις με χώρες όπως η Κίνα. Στην Ευρώπη, η πίεση για την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών με σκοπό την ανεξαρτητοποίηση από τις ΗΠΑ προτείνεται από όλο και περισσότερα κόμματα και θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Η Τουρκία, που κατέχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ, μπορεί να αναδειχθεί σύντομα σε σημαντικότερη δύναμη στην περιοχή.
Ορισμένοι αναλυτές κρίνουν πως η εξωτερική πολιτική του Τραμπ στέλνει στη Ρωσία και άλλους παραδοσιακούς εχθρούς των ΗΠΑ το μήνυμα ότι ο νέος πρόεδρος θα κάνει τα πάντα για το γρήγορο κέρδος, γεγονός που μπορεί να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες τα επόμενα χρόνια.
Αλλωστε, ακόμη και αν ο Τραμπ κάνει τελικά πίσω στις θέσεις του σχετικά με την εκκένωση της Γάζας ή ακόμη και την Ουκρανία, η αξιοπιστία των ΗΠΑ έχει ήδη υποστεί μέσα σε αυτόν τον μήνα ένα πολύ σοβαρό πλήγμα.
