«Η ιδεολογία είναι βλαβερό πράγμα», δήλωσε κάποτε ο Ντιμίτρι Μεντβέντεφ στους δημοσιογράφους, κάνοντας τα βλέμματα όλων να στραφούν στο πρόσωπό του. Τώρα, ο νυν αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης και πρόεδρος της GAZPROM, έχει στραμμένο πάνω του το παγκόσμιο ενδιαφέρον, αφού επελέγη ως ο προτεινόμενος διάδοχος -για την ώρα ή και για το μέλλον, ουδείς γνωρίζει ακριβώς- του προέδρου Πούτιν.
Ακολουθώντας την παραδοσιακή οδό του αιφνιδιασμού, ο Ρώσος πρόεδρος αποστόμωσε, χθες, όσους τον κατηγορούν ότι θρέφει την πολιτική αβεβαιότητα και επέλεξε από τους τρεις πιθανούς διαδόχους του τον τελευταίο στη σειρά, το αουτσάιντερ, για τον τίτλο του επίσημου αντικαταστάτη. Παρότι όμως τα χαρτιά του άνοιξαν μετά μήνες φημολογιών και προβλέψεων, στην πραγματικότητα παραμένουν κλειστά.
Η επομένη των βουλευτικών εκλογών της 2ας Δεκεμβρίου στη Ρωσία βρήκε τους πολιτικούς αναλυτές να παρατηρούν, σχεδόν ομόφωνα, ότι η αναμέτρηση άφησε αναπάντητο το μεγαλύτερο ερώτημα, το ποιος δηλαδή θα ηγηθεί της χώρας μετά τον Μάρτιο, οπότε ο Βλαντιμίρ Πούτιν υποχρεώνεται από το Σύνταγμα να παραδώσει τη σκυτάλη. Χθες, ο κ. Πούτιν έδωσε την ικανοποίηση στους επικριτές να απαντήσει στο βασικό ερώτημα «ποιος», αλλά όπως θα υποψιάζονται είναι σαν να μην απάντησε καθόλου. Σύμφωνα με τον αναλυτή Σεργκέι Σιντορένκο (από Κέντρο Κάρνεγκι της Μόσχας) π.χ., ο Βλαντιμίρ Πούτιν μπορεί στην πορεία να προτείνει και αντίπαλο υποψήφιο και τότε ο Μεντβέντεφ «θα είναι ο ηττημένος», διότι «αυτή δεν ήταν η τελευταία έκπληξη στην προεδρική εκστρατεία». Ο Ρώσος πρόεδρος άλλωστε συνηθίζει να αλλάζει εκλεκτούς για λόγους τακτικής χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η έκπληξη δεν θα είναι τελικά η οριστική επικράτηση του νέου πρωταγωνιστή, κ. Μεντβέντεφ.
Συνεργάτες 17 χρόνια
Ο Ντιμίτρι Ανατόλιεβιτς Μεντβέντεφ γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1965, στο Λένινγκραντ. Μεγάλωσε σ’ ένα προάστιο της εργατικής τάξης και αργότερα σπούδασε Νομική στο κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, συνεργάστηκε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν στο δημαρχείο της Αγίας Πετρούπολης, υπό τον μεταρρυθμιστή δήμαρχο, Ανατόλι Σπαμπτσάκ. Οταν αναδείχθηκε πρωθυπουργός το 1999, ο Πούτιν τον έφερε στη Μόσχα για να αναλάβει τη θέση του αναπληρωτή προσωπάρχη του Υπουργικού Συμβουλίου, αφού είχε διαπιστώσει προφανώς ότι ήταν μεταξύ των πλέον αξιόπιστων στην αποκαλούμενη «συμμορία» της Αγίας Πετρούπολης. Στη συνέχεια πήρε προαγωγή και διορίστηκε αναπληρωτής προσωπάρχης του Κρεμλίνου, ενώ το 2002 έγινε, για δευτερη φορά, επικεφαλής του διοικητικου συμβουλίου του ρωσικού κολοσσού φυσικού αερίου, GΑΖΡRΟΜ.
Τον Οκτώβριο του 2003 αντικατέστησε τον Αλεξάντρ Βολόσιν στη θέση του προσωπάρχη του Κρεμλίνου και τον Νοέμβριο του 2005 διορίστηκε πρώτος αντιπρόεδρος αρμόδιος για κοινωνικά προγράμματα, διορισμός που τον κατέστησε τότε επικρατέστερο διάδοχο του προέδρου. Ο τίτλος ωστόσο ανατράπηκε εύκολα με την περαιτέρω πολιτική αναβάθμιση του επίσης ισχυρού αντιπροέδρου και πρώην υπουργού Αμύνης, Σεργκέι Ιβανόφ. Μετά από λίγο παραμερίστηκε και ο Ιβανόφ μπροστά στην εμφάνιση του εξίσου έμπιστου πρωθυπουργού Ζουμπκόφ.«Τον γνωρίζω για 17 χρόνια τουλάχιστον, είχα στενή συνεργασία μαζί του και υποστηρίζω πλήρως την υποψηφιότητά του», δήλωσε για τον Μεντβέντεφ ο πρόεδρος Πούτιν στην τηλεόραση. Προηγουμένως, τέσσερα πολιτικά κόμματα (τα προσκείμενα στο Κρεμλίνο «Ενωμένη Ρωσία» και «Δίκαιη Ρωσία», το Αγροτικό Κόμμα και η Δύναμη των Πολιτών, κόμμα που προβάλλει φιλελεύθερο πρόγραμμα αλλά θεωρείται ψευδο-αντιπολίτευση) είχαν ανακοινώσει ότι στηρίζουν την υποψηφιότητα, κάτι που δεν παρέλειψε να επισημάνει ο πρόεδρος Πούτιν στην τηλεοπτική του εμφάνιση.
Με το όραμα Πούτιν
Εκείνο που δεν είπε είναι ότι η ανακοίνωση του ονόματος Μεντβέντεφ ουδόλως αποσαφηνίζει τον ρόλο του ιδίου του Πούτιν στη «μετά Πούτιν» εποχή – εάν υπάρξει. Οι περισσότεροι σχολιαστές αναφέρουν ότι αυτός ο εκλεκτός είναι η τέλεια επιλογή, αυτή ακριβώς που θα διασφαλίσει τη συνέχεια της παντοδυναμίας του νυν προέδρου. «Ταιριάζει τέλεια με το όραμα συνέχειας του Πούτιν», δήλωσε στο Ασοσέιτεντ Πρες, η Λίλια Σέβτσοβα, ενώ ο Βλαντιμίρ Πριμπιλόφσκι, από το πολιτικό ινστιτούτο Πανόραμα, συμφώνησε ότι ο Μεντβέντεφ «εγγυάται στον Πούτιν το status quo». Κατά τον Γιούρι Κοργκούνιουκ, από το Ιδρυμα Indem, «ο Μεντβέντεφ είναι ανίκανος να σχηματίσει τη δική του συμμορία και θα χρειάζεται πάντα τον Πούτιν».
Δεδομένων όλων αυτών, το όνομα Μεντβέντεφ δεν λύνει τον γρίφο της εξουσίας. Οι πιθανές λύσεις παραμένουν οι ίδιες: είτε θα αντικατασταθεί ο εκλεκτός είτε θα αντέξει μέχρι τον Μάρτιο για να κρατήσει την καρέκλα Πούτιν ζεστή έως το 2012 είτε θα καταλάβει την καρέκλα εκτοπίζοντας τον προκάτοχο, στο πλαίσιο μιας αναπάντεχης εκδήλωσης απιστίας, είτε ο Πούτιν θα σεβαστεί το Σύνταγμα και θα αποχωρήσει κύριος είτε θα εμφανίσει ένα άλλο κρυμμένο σενάριο που κανείς δεν είχε σκεφτεί έως τώρα…
Και σενάρια για ένωση με τη Λευκορωσία
Ποικίλα ήταν έως τώρα τα σενάρια για το πώς ο πρόεδρος Πούτιν θα παραμείνει, ταχυδακτυλουργικά, στην εξουσία, αλλά ένα ακόμη μπορεί να προστεθεί σε αυτά, καθώς υποστηρίζεται ως πιθανότητα από τον ηγέτη του Κ.Κ., Γκενάντι Ζιουγκάνοφ: με λίγα λόγια δρόμος προς την ισόβια προεδρία περνά από τη… Λευκορωσία. Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα γίνει ο πρώτος πρόεδρος μιας συνομοσπονδίας Ρωσίας-Λευκορωσίας. Ετσι, θα διασφαλιστεί, χωρίς αντιρρήσεις, η συνταγματικότητα της απόφασής του όπως και ο έλεγχος επί των ρωσικών πραγμάτων και φυσικά επί της γειτονικής χώρας, που θα συμπλεύσει, εάν πει το ναι, με την αναβιωμένη ισχυρή Ρωσία.
Οι σχετικές φήμες, που το Κρεμλίνο χαρακτήρισε «εικασίες», κυκλοφόρησαν εν όψει της συνάντησης του κ. Πούτιν με τον Λευκορώσο ομόλογό του, Αλεξάντρ Λουκασένκο, την Πέμπτη στο Μινσκ. «Ο Πούτιν μπορεί να γίνει ο πρόεδρος μιας ένωσης μεταξύ των δύο κρατών έως τα τέλη του χρόνου φέρεται να δήλωσε στο «Ιντερφάξ» ο Γκενάντι Ζιουγκάνοφ. «Ο διορισμός του Μεντβέντεφ, που ενορχηστρώθηκε από το Κρεμλίνο και η πιθανή επισπευσμένη προώθηση της ένωσης θα φέρουν μεγάλη δυστυχία στη Ρωσία».
