Οι σημαίες και τα αντίσκηνα έκαναν εκ νέου την εμφάνισή τους στην κεντρική πλατεία του Κιέβου. Η μέθοδος είναι δανεική από την «Πορτοκαλί Επανάσταση» του 2004, αλλά η ψυχή δεν είναι εκεί.
Το αίτημα των υποστηρικτών του φιλο-ρώσου πρωθυπουργού Βίκτορ Γιανουκόβιτς, για ακύρωση του προεδρικού διατάγματος που οδηγεί τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, δεν φαίνεται να συγκινεί το σχετικά μικρό πλήθος.
Η συμβιβαστική λύση, την οποία παρουσίασε η πλευρά του αρχιτέκτονα της Πορτοκαλί Επανάστασης, προέδρου Γιούσενκο, θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές μέσα στον Μάιο. Η παρατεταμένη αστάθεια δεν εξυπηρετεί άλλωστε τα συμφέροντα των τοπικών ολιγαρχών που στηρίζουν τον Γιανουκόβιτς. Το ενδεχόμενο ξεσπάσματος βίαιων επεισοδίων δεν έχει απομακρυνθεί στο μεταξύ.
Οι αισιόδοξοι παρατηρητές εκτιμούν ότι για τα πρόσφατα γεγονότα ευθύνεται η νέα και ασταθής ουκρανική δημοκρατία και η εύθραυστη φύση των πολιτικών θεσμών της. Οι αισιόδοξοι ελπίζουν έτσι ότι οι εκλογές θα οδηγήσουν τη χώρα προς την πολιτική ομαλότητα.
Διεφθαρμένοι πολιτικοί
Ανεξάρτητα από τις προσπάθειες για συνταγματική μεταρρύθμιση, όμως, η Ουκρανία θα συνεχίσει να διοικείται από διεφθαρμένους πολιτικούς. Ο κ. Γιανουκόβιτς και η συμμορία του μοιάζουν να αντιμετωπίζουν τους πάντες (δικαστική εξουσία, βουλή, διαδηλωτές) ως εμπορεύσιμα αγαθά. Ακόμη χειρότερα, πίσω από την πρόσφατη αντιπαράθεση κρύβεται βαθύ ρήγμα, το οποίο ο κ. Γιούσενκο απέτυχε να γεφυρώσει: η γεωγραφική τομή, που χωρίζει τη φιλο-ρωσική Ανατολική Ουκρανία από την υπόλοιπη χώρα. Η Ανατολική Ουκρανία είναι άλλωστε αυτή που υπέφερε περισσότερο από τον λιμό της δεκαετίας του 1930 και υιοθέτησε πολιτική κουλτούρα που συνδυάζει τις στενές πατερναλιστικές προσδοκίες με τον βαθύτατο κυνισμό.
Ο κυνισμός αυτός δεν έχει, όμως, επιβεβαιωθεί. Η Ουκρανία διαθέτει σήμερα ελεύθερα ΜΜΕ και ενεργούς πολίτες, που απειλούν όμως να στραφούν τώρα σε αυταρχικές πολιτικές λύσεις, εξαιτίας των αδυναμιών που επιδεικνύουν οι ηγέτες της Πορτοκαλί Επανάστασης.
