Το θέαμα του απαγχονισμού του Σαντάμ Χουσεΐν, το οποίο μεταδόθηκε με κάθε πορνογραφική λεπτομέρεια σε ολόκληρο τον κόσμο, συγκλόνισε όλους όσους σέβονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ευπρέπεια. Ο εκδικητικός όχλος των σιιτών, στον οποίο επετράπη να σαρκάσει τις τελευταίες στιγμές του ανδρός και οι θηριώδεις δήμιοί του, οι οποίοι άνοιξαν την καταπακτή ενώ εκείνος απήγγειλε τις προσευχές του, μετέτρεψαν τη σκηνή της αποκαλούμενης ιρακινής δικαιοσύνης σε δημόσιο λιντσάρισμα. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος υπέρμαχος του Σαντάμ για να νιώθει φρίκη στην ιδέα του απαγχονισμού του, ιδιαίτερα δε όταν πραγματοποιείται την παραμονή της ιερής γιορτής της Εΐντ αλ-Αντα, αψηφώντας ανοικτά τη θρησκευτική πρακτική και προσβάλλοντας βάναυσα τον ισλαμικό κόσμο.
Προδιαγεγραμμένη μοίρα
Οι δικαστές, εξαιτίας της άκαιρης βιασύνης τους, έδωσαν τελικά την εντύπωση ότι πρόκειται για ανθρώπους κακοπροαίρετους, αιμοδιψείς και εκδικητικούς σε αντίθεση με τον Σαντάμ, ο οποίος διαφύλαξε την αξιοπρέπειά του μέχρι το τέλος, προκαλώντας τον θαυμασμό πολλών από τους εχθρούς του.
Η μοίρα του φαίνεται ότι είχε σφραγιστεί από τη στιγμή της σύλληψής του από τις αμερικανικές δυνάμεις. Στόχος ήταν να χρησιμοποιηθεί ως τρόπαιο ενός αλόγιστου και καταστροφικού πολέμου και ως αντιστάθμισμα της αμαυρωμένης εικόνας των ΗΠΑ. Επρεπε, επίσης, πάση θυσία να τον εμποδίσουν να αποκαλύψει μυστικά σχετικά με τον ενθουσιασμό με τον οποίο η Δύση υποστήριξε και εξόπλισε το καθεστώς του. Εξ ου και καταδικάστηκε για την αναλογικά μικρή κατηγορία της εκτέλεσης 148 ανθρώπων στο χωριό Ντουτζέιλ έπειτα από αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εις βάρος του. Για τον αραβικό κόσμο ήταν ένα επαίσχυντο και εξευτελιστικό γεγονός, που υπογραμμίζει την απόλυτη υποταγή του στις επιταγές της Δύσης. Ο Σαντάμ κρατείτο στις αμερικανικές φυλακές μέχρι το τέλος και μόνον τότε παραδόθηκε στους Ιρακινούς για την εκτέλεση της αποτρόπαιας πράξης, ενώ η σορός του μεταφέρθηκε άρον άρον, αμέσως μετά την εκτέλεση, με αμερικανικό ελικόπτερο, προκειμένου να ταφεί εσπευσμένα. Κι αυτό παρουσιάστηκε ως ανεξάρτητη απόφαση ενός «κυρίαρχου κράτους». Το γεγονός είναι ότι επρόκειτο για έργο μιας ιρακινής κυβέρνησης, η οποία τελεί υπό τον έλεγχο των σιιτών εχθρών του Σαντάμ, η οποία υλοποίησε μια προκαθορισμένη απόφαση. Ωστόσο, τα αραβικά κράτη παρακολούθησαν τα τεκταινόμενα καταπίνοντας σιωπηρά την προσβολή, αφήνοντας την αμερικανο-ιρακινή δικαιοσύνη να ολοκληρώσει το έργο της, ελπίζοντας πως κανείς δεν θα επισημάνει ότι ορισμένα από αυτά υπήρξαν σύμμαχοι του Σαντάμ στον πόλεμο κατά του Ιράν στη δεκαετία του ’80.
Δικαστήριο-παρωδία
Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο Σαντάμ ήταν ένας βάναυσος τύραννος, ωστόσο το δικαστήριο-παρωδία που τον δίκασε δεν διέθετε καμία νομική αξιοπιστία. Κανένας δυτικός ηγέτης δεν είχε τέτοια μεταχείριση, εύλογα λοιπόν οι Αραβες μπορούν να αναρωτιούνται για τα αίτια αυτής της εξαίρεσης. Μήπως άραγε οφείλεται στο γεγονός ότι άλλοι είναι οι κανόνες που ισχύουν γι’ αυτούς και άλλοι για τους δυτικούς «πολιτισμένους» ανθρώπους; Η εκτέλεση ήταν μια χαμένη ευκαιρία για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Πάνω από όλα, όμως, για το «νέο» Ιράκ, το οποίο είχε την ευκαιρία να δείξει ότι δεν υιοθέτησε το δυτικό στερεότυπο, το οποίο προκάλεσε και την εισβολή των ξένων δυνάμεων στη χώρα: το στερεότυπο ενός άνομου, δεσποτικού λαού με μοναδική αρχή την εκδίκηση και την αιματοχυσία.
