«Το Κρεμλίνο δεν αφήνει τίποτε στην τύχη και δεν πρόκειται να επιτρέψει σε οτιδήποτε αναπάντεχο να υπονομεύσει τη μετάβαση της εξουσίας, όπως αυτή θα σκηνοθετηθεί, το 2008». Η άποψη ανήκει σε Ρώσο σχολιαστή και η αιχμή στρέφεται εναντίον του νέου αριστερού πολιτικού σχήματος που συστάθηκε στη Ρωσία αυτήν την εβδομάδα, στο πλαίσιο των σχεδίων του προέδρου Πούτιν να δημιουργήσει ένα σταθερό δικομματικό σύστημα.
Πολλαπλές οι πτυχές του εγχειρήματος, όπως ποικίλες είναι και οι αντιδράσεις των επικριτών του Κρεμλίνου. Στο φόντο του πολιτικού σκηνικού προβάλλουν οι βουλευτικές εκλογές του 2007 και η λήξη της θητείας του Βλαντιμίρ Πούτιν το 2008. Στον αντίποδα των υποστηρικτών του προέδρου Πούτιν, οι οποίοι μιλούν για την ανάγκη ανάδειξης μιας «εποικοδομητικής αντιπολίτευσης», οι αντίπαλοι εντός και εκτός Ρωσίας ερμηνεύουν τη δημιουργία του νέου πολιτικού κόμματος ως εκστρατεία -εν όψει της προεδρικής διαδοχής- διατήρησης του ελέγχου του Κρεμλίνου σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα και περιθωριοποίησης των κομμουνιστών, οι οποίοι επιμένουν να αρνούνται τη σύμπλευσή τους με το Κρεμλίνο.
«Ενωση Εμπιστοσύνης»
Το όνομα αυτού «Ενωση Εμπιστοσύνης». Μέλη του, το Κόμμα των αριστερών εθνικιστών, Ροντίνα, το Κόμμα των Συνταξιούχων και το κεντροαριστερό Κόμμα της Ζωής. Στόχος, σύμφωνα με την ισπανική εφημερίδα «Ελ Παΐς», «η δημιουργία ενός συστήματος δύο βασικών κομμάτων, που θα εναλλάσσονται διαδοχικά στην εξουσία, όπως γίνεται στις ΗΠΑ»… «Με μια μικρή διαφορά: ότι αμφότερα τα κόμματα θα πρέπει να είναι αφοσιωμένα στο Κρεμλίνο. Το ένα θα αντιπροσωπεύει τις δυνάμεις της Δεξιάς και το άλλο τις δυνάμεις της Αριστεράς». Αλλοι Δυτικοί αναλυτές μιλούν για προσπάθεια εξουδετέρωσης οιασδήποτε πολιτικής πρόκλησης προέλθει από τα αριστερά.
Οι επικριτές του Βλαντιμίρ Πούτιν βασίζουν τα επιχειρήματά τους στο γεγονός ότι και τα τρία κόμματα που απαρτίζουν την «Ενωση Εμπιστοσύνης» αναδείχθηκαν από το Κρεμλίνο, ενώ «στη συνέχεια αποδυναμώθηκαν όταν έδειξαν τάσεις ανεξαρτητοποίησης». Ο Ντιμίτρι Ρογκόσιν, ο χαρισματικός ηγέτης της Ροντίνα -τρίτης πολιτικής δύναμης μετά την Ενωμένη Ρωσία και το Κ.Κ.- αντικαταστάθηκε τον περασμένο Μάρτιο από τον επιχειρηματία Αντρέι Μπαμπάκοφ ο οποίος θεωρείται υποστηριτής του Κρεμλίνου. Η αλλαγή προβλήθηκε από ρωσικά και δυτικά ΜΜΕ ως επισφράγιση του «αποκεφαλισμού της ισχυρής Ροντίνα», ενώ ανάλογη αλλαγή ηγεσίας στο Κόμμα των Συνταξιούχων τον Δεκέμβριο ερμηνεύτηκε με τον ίδιο τρόπο. Ο πρώην επικεφαλής της παράταξης, Βαλερί Γκάρτουνγκ είχε ηγηθεί μεγάλων διαδηλώσεων κατά του Κρεμλίνου στις αρχές του 2005.
Τάσεις ανεξαρτητοποίησης
Ωστόσο, παρότι ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την επιρροή του προέδρου Πούτιν στο πολιτικό σκηνικό, η πορεία των τριών κομμάτων δεν κινήθηκε αποκλειστικά στη σφαίρα της αφοσίωσης και είναι πιθανόν στο μέλλον να εκδηλωθούν περαιτέρω «τάσεις ανεξαρτητοποίησης». Υπό το πρίσμα του Σεργκέι Μιρόνοφ, υποψήφιου για την προεδρία το 2004, ηγέτη του Κόμματος της Ζωής και προέδρου του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου (Ανω Βουλής), «αυτή η πολιτική ένωση θα αλλάξει ριζικά τον πολιτικό χάρτη της Ρωσίας»… «Θα είμαστε η αντιπολίτευση έναντι της (προσκείμενης στο Κρεμλίνο) Ενωμένης Ρωσίας. Πρόκειται για ιστορικό γεγονός».
