Με αυτά τα χειροπιαστά επιτεύγματα στο ενεργητικό του, δεν είναι περίεργο που ο Πούτιν βλέπει τη δημοτικότητά του να κυμαίνεται σταθερά στο 70-75%. Αλλά οι επιτυχίες του προκαλούν αντίθετα συναισθήματα στις δυτικές ελίτ, ή τουλάχιστον στο πιο ρωσοφοβικό τμήμα τους. Η ομιλία του Αμερικανού αντιπροέδρου Ντικ Τσένι, στις 4 Μαΐου, στη Λιθουανία, παρομοιάστηκε από πολλούς με την ιστορική ομιλία του Ουίνστον Τσόρτσιλ στο Φούλτον του Μισούρι, τον Μάρτιο του 1946, για το «Σιδηρούν Παραπέτασμα», που εγκαινίασε τον Ψυχρό Πόλεμο. Κατηγορώντας τον Πούτιν για «ενεργειακό εκβιασμό» πρώην σοβιετικών Δημοκρατιών και για «καταστολή των δημοκρατικών ελευθεριών», ο Τσένι επανήλθε στη φρασεολογία της ψυχροπολεμικής εποχής. Δύο ισχυρής επιρροής γερουσιαστές, οι Τζο Λίμπερμαν και Τζον Μακ Κέιν, ζήτησαν τον εξοστρακισμό της Ρωσίας από το G8, ενώ πρόσφατο άρθρο του περιοδικού «Φόρεϊν Αφέρς» αποφάνθηκε ότι «η Ρωσία εγκαταλείπει τη Δύση».
Ο,τι ενστάσεις κι αν έχει κανείς για την πολιτική του Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι δύσκολο να συμμερισθεί παρόμοιους λίβελλους κατά της Ρωσίας. Η αλήθεια είναι ότι ένα περήφανο έθνος βίωσε την αιφνίδια απώλεια παραδοσιακών του συμμάχων, την οικονομική-κοινωνική κατάπτωση και την καταπίεση ρωσικών μειονοτήτων σε ανεξάρτητες, πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες χωρίς να αναπτύξει το «σύνδρομο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης», που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Επιτέλους, αν ο Πούτιν ήθελε όντως να ασκήσει εκβιαστική πολιτική, όπως τον κατηγορούν, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια σειρά απολύτως νόμιμων όπλων: Να χρεώσει σε διεθνείς «τιμές αγοράς» φυσικό αέριο στους γείτονές του, να διώξει τους μετανάστες που εργάζονται στη Ρωσία από χώρες όπως η Γεωργία και η Μολδαβία (για τις οποίες τα μεταναστευτικά εμβάσματα αποτελούν σχεδόν μοναδική πηγή συναλλάγματος) και να συνηγορήσει ευθέως υπέρ της απόσχισης μειονοτικών περιοχών (Κριμαία, Νότια Οσετία, Αμπχαζία κ.α.) ή και την ένταξή τους στη Ρωσική Ομοσπονδία – κάτι ανάλογο, δηλαδή, με αυτό που ετοιμάζεται να κάνει η Δύση στο Κοσσυφοπέδιο!
Ανάμειξη των ΗΠΑ
Είναι επίσης αλήθεια ότι η κυβέρνηση Μπους έκανε ό,τι μπορούσε για να ωθήσει τον Πούτιν προς το «νεοϊμπεριαλισμό» επιδιώκοντας ανοιχτά την πυρηνική υπεροχή, με την μονομερή ακύρωση της συνθήκης ΑΒΑ του 1972, την περικύκλωση της Ρωσίας με αμερικανικές βάσεις και την ανοιχτή υποστήριξη των αντιρωσικών δυνάμεων σε Γεωργία, Ουκρανία, Κιργιζιστάν και Λευκορωσία. Ακόμη χειρότερα, η Ουάσιγκτον εννοεί να αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας, επεμβαίνοντας ανοιχτά στα εσωτερικά της προβλήματα, είτε αφορούν την Τσετσενία, είτε τους «ολιγάρχες» (δέκα οικογένειες που είχαν φτάσει να ελέγχουν το… 60% του ρωσικού ΑΕΠ), είτε την αντιμετώπιση «μη κυβερνητικών οργανώσεων» που χρηματοδοτούνται από τον Σόρος και την Ολμπράιτ. Δεν αντέχει κανείς στον πειρασμό να διερωτηθεί πώς θα αντιμετώπιζε η κυβέρνηση Μπους «μη κυβερνητικές οργανώσεις», που θα χρηματοδοτούνταν ανοιχτά από το Κρεμλίνο ή το Πεκίνο για να δρουν στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Ευτυχώς, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν δείχνει διατεθειμένος να εμπλακεί σε ένα «Δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο» με τη Δύση. Αφησε να περάσουν εννέα ημέρες προτού απαντήσει στον Τσένι και επέλεξε πολύ προσεκτικούς τόνους, επιμένοντας ότι προτεραιότητά του δεν είναι η συγκρότηση «αντιαξόνων» απέναντι στις ΗΠΑ, αλλά η αντιμετώπιση των εσωτερικών προβλημάτων της Ρωσίας. Εν τέλει, το πρόβλημα δεν είναι ότι «η Ρωσία εγκαταλείπει τη Δύση», στην οποία άλλωστε ποτέ δεν είχε ενσωματωθεί. Το «πρόβλημα» είναι ότι η Ρωσία επιστρέφει, με προσεκτικά βήματα, στην παγκόσμια σκηνή. Και ότι, με όλα της τα προβλήματα, είναι πολύ μεγάλη για να μπορεί να περιορισθεί σε ρόλο κομπάρσου.
