Εκπληξη αποτέλεσε η ξαφνική απόφαση της Μόσχας να συμπαραταχθεί με το Παρίσι και το Βερολίνο στη μέχρι τέλους αντίθεσή τους προς τον πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ. Αναμφισβήτητα, τα τεράστια πετρελαϊκά συμφέροντα της Ρωσίας στο Ιράκ (το γιγαντιαίο πετρελαιοφόρο κοίτασμα στη Δυτική Κούρνα που έχει εκχωρήσει ο Σαντάμ σε ρωσικές εταιρείες, μπορεί να περιέχει όσο πετρέλαιο καταναλώνει οκτώ μήνες ολόκληρος ο πλανήτης!) έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στη στάση του Πούτιν, ο οποίος δευτερευόντως συνυπολόγισε και το γεγονός ότι άνω του 90% της ρωσικής κοινής γνώμης είναι εναντίον του πολέμου.
Το σημαντικότερο ρόλο, όμως, έπαιξαν οι στρατηγικοί υπολογισμοί του Κρεμλίνου, σε σχέση με τη θέση της Ρωσίας στο διαμορφούμενο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων.
Εντεκα και πλέον χρόνια μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Μόσχα διαπιστώνει σταδιακά πως αποτελεί αυταπάτη η επιδίωξή της να εμφανίζεται ως δεύτερη δύναμη στον κόσμο, μέσω της πλήρους ευθυγράμμισης ή προσαρμογής της στη γραμμή των ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τα σημαντικά διεθνή ζητήματα. H διεθνής επιρροή της Ρωσίας έχει μειωθεί δραματικά, παρά τις κολακευτικές κινήσεις της Ουάσιγκτον να την αναγνωρίζει ως δήθεν προνομιακό συνομιλητή – παρηγοριά σε έναν αβάσιμο πλέον μεγαλοϊδεατισμό, απόηχο ενός ισχυρού παρελθόντος που πέρασε ανεπιστρεπτί.
Η αχανής Ρωσία ουδέποτε θα μπορούσε να ενσωματωθεί στην Ευρώπη, ούτε άλλωστε θα τη συνέφερε κάτι τέτοιο. Οσο, όμως, τάσσεται με τις ΗΠΑ, αδυνατεί να οικοδομήσει στενές σχέσεις με την Ευρώπη, ειδικά όσο αποσυντίθενται οι διατλαντικοί δεσμοί, οπότε η ευρωπαϊκή καχυποψία απέναντι στη Μόσχα αναβιώνει.
Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο αυτό, η Ρωσία «λεηλατείται» πολιτικά και από τις δύο πλευρές: οι Αμερικανοί της αποσπούν ήδη τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου, ενώ στο ευρωπαϊκό έδαφος τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικανοί προσεταιρίζονται τις ευρωπαϊκές τέως σοβιετικές δημοκρατίες μέσω της διεύρυνσης της E.E. και του ΝΑΤΟ.
Σωτηρία η Ευρώπη
Αντικειμενικά, το συμφέρον της Ρωσία επιβάλλει την αποκατάσταση σχέσεων στενής συνεργασίας με την Ευρώπη.
Πρώτον, άμεσα, επειδή μια εναρμόνιση της πολιτικής Ευρώπης – Ρωσίας συγκροτεί έναν πόλο εξαιρετικά ισχυρό από πο-
