H χρονική συγκυρία της κρίσης των ομήρων στο ανακαινισμένο θέατρο της Μόσχας και η αβεβαιότητα της έκβασής της είναι η χειρότερη για τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο Ρώσος πρόεδρος επιδίωξε να επαναφέρει τη Ρωσία στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων και παράλληλα φρόντισε να ενισχύσει τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ελπίζοντας να κερδίσει την «ασυλία» που χρειαζόταν στους χειρισμούς του τσετσενικού προβλήματος. Υπό τις παρούσες συνθήκες, ο πρόεδρος Πούτιν, ο οποίος πρόσφατα γιόρτασε με αυτοκρατορικό τρόπο την 50η επέτειο των γενεθλίων του, υποχρεώνεται να ακυρώσει τη μεγάλη περιοδεία του σε Γερμανία, Πορτογαλία και Μεξικό, εκεί όπου επρόκειτο στο περιθώριο της συνόδου του ΑΠΕΚ να συζητήσει την κρίση στο Ιράκ με τον πρόεδρο Μπους.
Είναι προφανές ότι έχουν παρέλθει μήνες από τους εναγκαλισμούς του κ. Μπους με τον κ. Πούτιν στο ράντζο του πρώτου το Τέξας και σίγουρα το άρωμα εκείνης της σχέσης ίσως έχει εξανεμιστεί. Ωστόσο είναι επίσης προφανές ότι η Μόσχα δεν θα ήθελε να έλθει σε ρήξη με την Ουάσιγκτον.
Η εισβολή των Τσετσένων ανταρτών σε θέατρο της Μόσχας και η κράτηση των ομήρων ήταν προσωπική προσβολή για τον Πούτιν που αναδείχθηκε στην εξουσία σαν ο νικητής του «δεύτερου» τσετσενικού πολέμου και εξαιτίας της σκληρής στάσης του στην Τσετσενία, ενώ φέρνει στην επιφάνεια το γεγονός ότι η κυβέρνησή του απέτυχε να διαπραγματευθεί την ειρήνη στην ευαίσθητη αυτή περιοχή. Παράλληλα, εκτιμάται ότι θα πλήξει την εικόνα του μεγάλου ηγέτη, ιδιαίτερα μετά τη στάση του στον πόλεμο του Αφγανιστάν και τη συμπαράταξή του με τους Αμερικανούς στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας. Βεβαίως, έτσι κατάφερε να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης από την Τσετσενία και να κατασιγάσει τις επικρίσεις της Δύσης για τη στρατιωτική δράση των Ρώσων στην περιοχή, την οποία ενέταξε στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας.
Αλλά και στο εσωτερικό, η κρίση των ομήρων θα πλήξει το κύρος του προέδρου. Εχουν εγερθεί θέματα ασφαλείας σε μια χώρα, η οποία εξακολουθεί να μην έχει τα χαρακτηριστικά συγκροτημένου κράτους.
