H ιστορία προσφέρει στη Ρωσία μια δεύτερη ευκαιρία, την ίδια στιγμή που ο Βλαντιμίρ Πούτιν ετοιμάζεται να υποδεχθεί την ερχόμενη εβδομάδα τον πρόεδρο Μπους για τη θέσπιση νέου συμβουλίου NATO Ρωσίας.
Στροφή σε πολλούς τομείς
Η πρωτοβουλία, όμως, δεν αποτελεί παρά ένα βήμα σε μεγάλη διπλωματική προσπάθεια, που αν και είχε ξεκινήσει πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, επιταχύνθηκε σημαντικά μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα. Επειτα από 70 χρόνια αδιέξοδου κομμουνιστικού καθεστώτος και μία δεκαετία λανθασμένων επιλογών, ο Πούτιν έχει στοιχηματίσει ότι θα δώσει τέλος στη ρωσική εσωστρέφεια, δίνοντάς της θέση μεταξύ των αναπτυγμένων, δημοκρατικών χωρών.
Η στροφή αυτή είναι ορατή σε πολλούς τομείς. Οι φόβοι για διπλωματική αντιπαράθεση εξαιτίας της απόφασης των ΗΠΑ να υπαναχωρήσουν από την Αντιβαλλιστική Συνθήκη ABM του 1972 εξανεμίσθηκαν. Εως και πριν από λίγους μήνες, η ανάπτυξη σημαντικού αριθμού αμερικανικών δυνάμεων σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, θα εθεωρείτο στη Μόσχα απαράδεκτη παραβίαση της σφαίρας γεωπολιτικής επιρροής της Ρωσίας. Αντίθετα, ο Πούτιν μοιράζεται πληροφορίες με τις ΗΠΑ για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στο Αφγανιστάν και αλλού. Ενώ η σχέση Ρωσίας-ΝΑΤΟ υπήρξε εχθρική στο παρελθόν, εξαιτίας της προσέλκυσης ανατολικο- ευρωπαϊκών κρατών στη συμμαχία, αλλά και για τη συμμετοχή της στη βαλκανική σφαγή, οι συζητήσεις του τέλους αυτού του μηνός μεταξύ των δύο προέδρων θα επικεντρωθούν σε κοινά προβλήματα και στην από κοινού αντιμετώπισή τους.
Οι σκεπτικιστές έχουν, όμως, δίκιο σε κάτι: η Ρωσία είναι πολύ πιο αδύναμη από ό,τι στο παρελθόν.
Ο Πούτιν προσπαθεί έτσι να αποκομίσει όσα μπορεί από μια δύσκολη συγκυρία. Χρειάζεται τη συμφωνία περιορισμού των οπλοστασίων περισσότερο από ό,τι ο Μπους, καθώς η Ρωσία αδυνατεί πλέον να συντηρήσει το οπλοστάσιό της.
Προτίμησε να σιωπήσει για τη διεύρυνση του NATO και τη συμφωνία ABM, καθώς θεωρεί ατελέσφορες τις αντιπαραθέσεις, τις οποίες δεν μπορεί να κερδίσει.
Στην Κεντρική Ασία
Η άφιξη των Αμερικανών στη Κεντρική Ασία δεν είναι καταστροφική για τη Ρωσία, μιας και η αμερικανική επιρροή μπορεί να λειτουργήσει στην περιοχή ανασχετικά σε κινεζικά σχέδια στρατηγικής επέκτασης.
Αντίθετα από τους προκατόχους του, όμως, ο Πούτιν δεν αρκείται στη διαχείριση της παρακμής της χώρας του. Γνωρίζει άλλωστε ότι το μέτρο της επιτυχίας μιας χώρας βρίσκεται στους οικονομικούς δείκτες και όχι στους πυρηνικούς της πυραύλους.
Η βοήθεια στο Ιράν
Οι δύκολες συζητήσεις της συνόδου κορυφής της ερχόμενης εβδομάδας, όμως, θα αφορούν τη βοήθεια που προσφέρει η Μόσχα στο Ιράν για την ανάπτυξη ανεξάρτητου πυρηνικού προγράμματος, παρά τους φόβους για τις πυραυλικές φιλοδοξίες της Τεχεράνης και τη συστηματική παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τα ρωσικά στρατεύματα στα νότια της χώρας. Τα προβλήματα, όμως, δεν θα πρέπει να προκαλέσουν παρέκκλιση της Ρωσίας από την πορεία προς την οικονομική ευρωστία και ανεξαρτησία, που αποτελεί το επίκεντρο της πολιτικής Πούτιν.
