«Μόνο όταν βγαίνω να τραγουδήσω μ’ αρέσει τόσο πολύ αυτό που κάνω. Είτε είναι 50 άτομα είτε είναι 40, είτε είναι 10. Για εμένα είναι ένα πρόσωπο, που απευθύνομαι και λέω “σ΄αγαπώ”», ανέφερε σε μία από τις συζητήσεις της με τη δημοσιογράφο της «Κ» Τασούλα Επτακοίλη.
Η Μαρινέλλα δεν δίσταζε να τσαλακώσει τον εαυτό της. «Ούτε τον κόσμο κοροϊδεύω ούτε τον εαυτό μου. Το μεγαλύτερο ποσοστό των τραγουδιών μου δεν ήταν καλά. Δεν υπήρξα από τους τυχερούς. Η Μοσχολιού, για παράδειγμα, τραγούδησε Καλδάρα, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο. Κι εγώ έκανα σουξέ με τον Ζαμπέτα, τον Πλέσσα, τον Κατσαρό. Σαν τα δικά της τραγούδια δεν ήταν, όμως, τα δικά μου. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Στάθηκα στα πόδια μου μ’ αυτή την πραμάτεια, μ’ αυτή την προίκα».
«Νοσταλγώ τον Καζαντζίδη»
«Με τον Καζαντζίδη περάσαμε τα πρώτα μας χρόνια που ήταν τα αγαπησιάρικα. Ημασταν και οι δύο πολύ νέοι, και ήταν τότε που ήμασταν πολύ ερωτευμένοι. Αυτό νοσταλγώ», έλεγε. Η σχέση της με τον Καζαντζίδη παρέμεινε βαθιά και μετά τον χωρισμό τους. Τον χαρακτήριζε ως τον μεγαλύτερο δάσκαλό της, αναγνωρίζοντας την αυθεντικότητα και την απλότητα της ερμηνείας του.
«Ημουν τσαχπινομπουρμπουλήθρα»
«Οταν ήμουν παιδί, ήμουν… πολύ μικρή και κοντή. Και έτρεχα συνέχεια. Εγώ δεν περπατούσα στη Θεσσαλονίκη… Χιούμορ είχαμε όλοι». Αυτά έλεγε για τα παιδικά της χρόνια στην πόλη όπου γεννήθηκε.
