ΥΠΗΡΞΕ από εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που σε έκαναν να αναρωτιέσαι πόσα μπορεί να χωρέσει κανείς σε μια ζωή που δυστυχώς, κράτησε μόλις 37 χρόνια. Τα οποία για τον Χρήστο Βακαλόπουλο υπήρξαν παραπάνω από αρκετά για να απλώσει την πάντα ενδιαφέρουσα, αιχμηρή, πνευματώδη και συνάμα με βαθιά αγάπη για το λαϊκό στοιχείο, σκέψη του με κάθε πιθανό τρόπο.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1956, ο Χρήστος Βακαλόπουλος ήδη από τα σχολικά του χρόνια στη Λεόντειο Σχολή υπήρξε ανήσυχος γύρω από τα πράγματα που αγαπούσε. Το σινεμά και η μουσική ήταν δύο μεγάλες αγάπες -για την πρώτη, δεν άργησε να αρχίσει να αρθρογραφεί, ήδη ως φοιτητής, στο περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος», πριν ακολουθήσει μια πλούσια αρθρογραφία σε πολλά μέσα για τη μουσική, το σινεμά, την τηλεόραση και τη σύγχρονη κουλτούρα. Τα περισσότερα δημοσιογραφικά του κείμενα, που παραμένουν οξυδερκή τόσες δεκαετίες μετά, θα τα βρει κανείς στις συλλογές «Από το Χάος στο Χαρτί» και τον τόμο «Η Ονειρική Υφή της Πραγματικότητας» (από τις εκδόσεις Εστία, όπως και όλα τα βιβλία του).
Σε αυτόν τον ανήσυχο κόσμο που είχε στήσει ο Βακαλόπουλος, η Αθήνα παρέμενε μια σημαντική σταθερά: από την αιώνια Κυψέλη, που ύμνησε ξανά και ξανά, ως τα Εξάρχεια στα οποία έζησε την τελευταία δεκαετία της ζωής του.
Ο Χρήστος Βακαλόπουλος δεν ήταν απλά ένας αρθρογράφος των καιρών του. Γύρισε ταινίες, με την Αθήνα να κρατά σημαίνουσα θέση στο κινηματογραφικό του σύμπαν: από τη μικρού μήκους «Βεράντες» (1984) ως την «Ολγα Ρόμπαρντς» (1989) που βρήκε την «έδρα» της στην ταράτσα της λεγόμενης Μπλε Πολυκατοικίας στα Εξάρχεια. Ο δρόμος του συναντήθηκε στη μεγάλη οθόνη και με τον φίλο του Σταύρο Τσιώλη, με τον οποίο συνυπέγραψαν την ταινία «Παρακαλώ, Γυναίκες, Μην Κλαίτε» (1992).
Τίποτα δεν ξεπέρασε βέβαια σε φήμη τα βιβλία που έγραψε και τα οποία, από καιρό σε καιρό ανάγονται σε σπάνιο θησαυρό, που περιμένουν την επόμενη επανέκδοσή τους για να συστηθούν σε νέες γενιές θιασωτών του Χρήστου Βακαλόπουλου. Από την «Υπόθεση Μπεστ Σέλλερ» ως τα διηγήματα-γράμματα αγάπης στην πόλη του στις «Νέες Αθηναϊκές Ιστορίες» και από τους «Πτυχιούχους» ως την πολυδιαβασμένη «Γραμμή του Ορίζοντος», τα βιβλία του Χρήστου Βακαλόπουλου δε λένε να γεράσουν.
Σε αυτόν τον ανήσυχο κόσμο που είχε στήσει ο Βακαλόπουλος, η Αθήνα παρέμενε μια σημαντική σταθερά: από την αιώνια Κυψέλη, που ύμνησε ξανά και ξανά, ως τα Εξάρχεια στα οποία έζησε την τελευταία δεκαετία της ζωής του. Μαζί με τον Κώστα Λιβιεράτο, επιμελητή εκδόσεων, που ανέλαβε μάλιστα τη συλλογή «Η Ονειρική Υφή της Πραγματικότητας» και κυρίως, παιδικό του φίλο από τα χρόνια τους στη Λεόντειο, επισκεπτόμαστε ξανά τις γωνιές της Αθήνας που έκαναν τον Χρήστο Βακαλόπουλο αυτό που ήταν.
