Το νεογέννητο ήρθε στο σπίτι και όλοι ρωτάνε… πώς είναι, τι κάνει. Tρώει; Kοιμάται; Τι γίνεται, όμως, με τη νέα μαμά; Πόσο διαρκεί η λοχεία; Πότε περνάει; Πότε μιλάμε για «πονάκια» και πότε για πόνο που χτυπάει καμπανάκια; Και τελικά… μήπως το ίδιο το μωρό έχει καλύτερες «οδηγίες» να δώσει από μια θεία ή μια γνωστή;
Στο 3ο επεισόδιο της ενότητας για τα νεογέννητα και τις νέες μαμάδες, οι Μαμάδες με Ρούμι στρέφουν το βλέμμα εκεί που συχνά το ξεχνάμε: στη μητέρα. Μαζί με την κ. Μαρία Χαραμαντά, χειρουργό μαιευτήρα-γυναικολόγο στο Femine Clinic, μιλάμε για το σώμα, τις αλλαγές, τη φροντίδα και τη στήριξη που χρειάζεται μια γυναίκα τις πρώτες μέρες της μητρότητας.
Ακούστε εδώ το επεισόδιο
Ο Μάρτιος ήταν αφιερωμένος στα νέα μωρά και τις νέες μαμάδες. Ξεκινήσαμε από το συναίσθημα. Οι πρώτες μέρες με το νεογέννητο, που είναι γεμάτες από ένα μείγμα συγκίνησης, κούρασης, αβεβαιότητας και τρυφερότητας. Και που όσο κι αν κάποιος έχει προετοιμαστεί θεωρητικά, η πραγματικότητα φέρνει μαζί της νέους ρυθμούς, πρακτικές δυσκολίες και πολλά ερωτήματα.
Ακούστε το επεισόδιο: Στο σπίτι με το μωρό
Στη συνέχεια, σταθήκαμε στη σημασία του παιχνιδιού, ακόμη και από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες της ζωής ενός μωρού. Στο πώς η επαφή, η αλληλεπίδραση και το παιχνίδι δεν είναι «πολυτέλεια», αλλά βασικό κομμάτι της ανάπτυξης και της σύνδεσης.
Ακούστε το επεισόδιο: Παίζω με το μωρό
Και αυτός ο κύκλος ολοκληρώνεται με κάτι εξίσου σημαντικό, ίσως και το πιο παραμελημένο: τη φροντίδα της νέας μητέρας.
Στο σώμα της, στις αλλαγές που βιώνει, στη φροντίδα που χρειάζεται και που πολλές φορές ξεχνάμε να της δώσουμε.
Η νέα μητέρα στο επίκεντρο
Οι πρώτες μέρες με ένα μωρό είναι έντονες, απρόβλεπτες και συχνά εξαντλητικές. Και ενώ όλα μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από το νεογέννητο, υπάρχει μια βασική αλήθεια που δεν πρέπει να ξεχνάμε: κάθε μαμά και κάθε μωρό είναι διαφορετικοί. Δεν υπάρχει «σωστός τρόπος». Υπάρχει ο δικός σας τρόπος.
Οι ρυθμοί αλλάζουν απότομα, η καθημερινότητα αναδιαμορφώνεται και εσείς καλείστε να προσαρμοστείτε σε κάτι εντελώς νέο. Αυτό από μόνο του είναι μια μεγάλη μετάβαση.
Ρεαλιστικές προσδοκίες, λιγότερη πίεση
Πολλές γυναίκες περιμένουν τη μητρότητα έχοντας στον νου τους εικόνες γεμάτες ηρεμία, σύνδεση και ισορροπία. Η πραγματικότητα, όμως, συχνά φέρνει μαζί της κούραση, αβεβαιότητα και έντονα συναισθήματα.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Σημαίνει ότι βρίσκεστε μέσα στη διαδικασία της προσαρμογής.
Οσο πιο ρεαλιστικές είναι οι προσδοκίες τόσο πιο εύκολο γίνεται να αποδεχτούμε τις δυσκολίες χωρίς ενοχές.
Δεν χρειάζεται να είναι όλα «τέλεια»
Κάποιες μέρες θα είναι όμορφες. Κάποιες άλλες θα είναι δύσκολες. Μπορεί να νιώσετε ότι δεν τα καταφέρνετε, ότι αμφιβάλλετε ή ότι κουράζεστε περισσότερο από όσο περιμένατε. Ολα αυτά είναι φυσιολογικά.
Δεν χρειάζεται να συγκρίνετε τον εαυτό σας ούτε με άλλες μαμάδες ούτε με μια ιδανική εικόνα που ίσως είχατε στο μυαλό σας. Κάθε διαδρομή είναι μοναδική.
Μια μικρή παύση έχει μεγάλη σημασία
Μέσα σε όλο αυτό, χρειάζεται να θυμάστε τον εαυτό σας. Να κάνετε μικρές παύσεις. Να παίρνετε βαθιές ανάσες και να καμαρώνετε για όσα καταφέρνετε.
Γιατί μόλις περάσατε μια πολύ μεγάλη σωματική και συναισθηματική εμπειρία. Και συνεχίζετε.
Η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη.
Μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό: λίγα λεπτά ξεκούρασης, ένα ντους χωρίς βιασύνη, μια συζήτηση με έναν άνθρωπο που σας καταλαβαίνει.
Το ένστικτο είναι σύμμαχος
Καμιά φορά, εσείς αλλά και το μωρό ξέρετε καλύτερα από όλους τι χρειάζεται να κάνετε. Το σώμα σας, η διαίσθησή σας, η μεταξύ σας σύνδεση είναι πολύ πιο δυνατά από οποιαδήποτε «οδηγία». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ακούμε συμβουλές. Σημαίνει ότι τις φιλτράρουμε. Κρατάμε αυτό που μας ταιριάζει και αφήνουμε αυτό που δεν μας αφορά.
Εχετε ήδη μέσα σας δύναμη
Ολοι μας έχουμε μέσα μας δυνάμεις που δεν γνωρίζουμε καν ότι υπάρχουν. Βασίζονται στα βιώματά μας, σε όσα έχουμε ήδη καταφέρει, σε όσα έχουμε αντέξει. Σε δύσκολες στιγμές, μπορούμε να επιστρέφουμε σε αυτό το προσωπικό «συναισθηματικό απόθεμα». Να θυμόμαστε ότι έχουμε ξαναβρεί τον δρόμο μας και μπορούμε να προχωρήσουμε ξανά. Η μητρότητα δεν είναι μόνο φροντίδα προς το παιδί. Είναι και μια βαθιά διαδικασία προσωπικής ανακάλυψης.
Ζητήστε βοήθεια και δεχτείτε τη
Αν νιώθετε ότι δυσκολεύεστε, μιλήστε. Στον σύντροφό σας, στους ανθρώπους σας, σε έναν ειδικό. Δεν είναι αδυναμία αλλά ίσως το πιο ουσιαστικό κομμάτι της φροντίδας, της μητρότητας και της σχέσης που χτίζετε με το παιδί σας. Και αν οι γύρω σας θέλουν να βοηθήσουν, αφήστε τους. Ακόμη κι αν δεν συμφωνείτε σε όλα, η παρουσία, η πρόθεση και η στήριξη έχουν αξία. Μερικές φορές, το πιο δύσκολο βήμα δεν είναι να ζητήσεις βοήθεια, αλλά να τη δεχτείς.
Οταν κάτι σας ανησυχεί, μιλήστε σε ειδικό
Αν νιώσετε ότι κάτι σας ξεπερνά, ότι η δυσκολία επιμένει ή βαραίνει, είναι σημαντικό να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό.
Σε έναν γιατρό. Σε έναν ψυχολόγο.
Δεν χρειάζεται να το περάσετε χωρίς βοήθεια. Υπάρχει στήριξη και αξίζετε να τη λάβετε.
Και για όσους είναι κοντά σε μια νέα μαμά
Αν είστε σύντροφος, φίλος ή συγγενής, θυμηθείτε: η φροντίδα δεν είναι μόνο σε πρακτικό επίπεδο. Δεν αφορά το να κρατήσεις για λίγο το μωρό ή να μαγειρέψεις φαγητό.
Είναι να ρωτήσεις τη νέα μητέρα «πώς είσαι;».
Να ακούσεις χωρίς να διορθώσεις.
Να σταθείς χωρίς να πιέσεις.
Και, όταν χρειάζεται, να τη βοηθήσεις να ζητήσει βοήθεια.
Η νέα μητέρα δεν χρειάζεται να τα κάνει όλα σωστά. Χρειάζεται να είναι παρούσα. Δεν χρειάζεται να έχετε όλες τις απαντήσεις, ούτε να ανταποκρίνεστε σε κάθε προσδοκία – δική σας ή των γύρω σας. Χρειάζεται παρουσία για το μωρό σας, αλλά και για εσάς. Να δίνετε χρόνο. Να αναπνέετε. Να επιτρέπετε στον εαυτό σας να μαθαίνει, να δοκιμάζει, να κάνει λάθη και να συνεχίζει. Να φροντίζετε, αλλά και να φροντίζεστε.
Γιατί η μητρότητα δεν είναι μια συνθήκη που κατακτιέται από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι μια διαδρομή που χτίζεται μέρα με τη μέρα, με μικρές στιγμές, με αμφιβολίες, με τρυφερότητα, με αντοχή. Και κάπου μέσα σε αυτό το καινούργιο, θα αρχίσετε να αναγνωρίζετε τον δικό σας ρυθμό.
Εναν ρυθμό που δεν χρειάζεται να μοιάζει με κανενός άλλου.
