Οι Μαμάδες με Ρούμι κάνουν πάρτι!
Για την ακρίβεια, παρουσιάζουν ένα επεισόδιο για τα πάρτι. Για τα παιδικά πάρτι που καμιά φορά ξεφεύγουν από το μέτρο, από την ηλικία, από την απλότητα και γίνονται project, άγχος και υπερβολή.
Πόσοι να είναι οι καλεσμένοι; Ποιος επιλέγει τη μουσική;
Γιατί μια παρέα 8χρονων αντί για γαλότσες φοράει… παντόφλες και κάνει spa; Και πώς γίνεται να ξέρουμε ποιος έφερε το δώρο που δεν είχε κάρτα;
Ενα επεισόδιο για την ισορροπία, τα όρια, τη χαρά του παιχνιδιού και το πώς το παιδικό πάρτι μπορεί να ξαναγίνει αυτό που είναι: μια στιγμή χαράς, παιχνιδιού και σύνδεσης. Σε μια ζεστή κουβέντα με την ψυχοπαιδαγωγό Μαριάννα Κυρίου, ξεμπερδεύουμε τι έχει σημασία – και τι όχι.
🎧 Ακούστε εδώ το επεισόδιο
Τι είναι τελικά ένα παιδικό πάρτι;
Παλαιότερα, τα πάρτι γενεθλίων συνήθως γίνονταν στο σπίτι. Με απλά παιχνίδια (μουσικές καρέκλες, παντομίμα, σκυταλοδρομίες). Τα παιδιά τραγουδούσαν, έτρωγαν τούρτα, άνοιγαν τα δώρα και κάπου εκεί η γιορτή ολοκληρωνόταν.
Σήμερα, πολλές φορές τα πάρτι μοιάζουν να χρειάζονται κάθε φορά κάτι μεγαλύτερο, πιο εντυπωσιακό, πιο οργανωμένο και σχεδιασμένο. Φουσκωτά, ανιματέρ, concept, θεματικές.
Κι όμως, είναι σημαντικό ο ενήλικος να σταθεί για λίγο και να αναρωτηθεί:
Γιατί κάνουμε ένα πάρτι;
Τι καταλαβαίνουν τα παιδιά για αυτήν τη γιορτή;
Τι θυμούνται τελικά;
Είναι σχεδόν βέβαιο πως αυτό που μένει στα παιδιά είναι το συναίσθημα και όχι η τέλεια οργάνωση.
Guest list
Λένε συχνά πως «όσα τα χρόνια του παιδιού, τόσοι και οι καλεσμένοι» ή «η ηλικία του παιδιού που γιορτάζει συν δύο». Με απλά λόγια, όσο πιο μικρό το παιδί, τόσο πιο λίγοι θα πρέπει να είναι και οι καλεσμένοι.
Και αυτό γιατί το πάρτι είναι μια στιγμή όπου το παιδί ενισχύει σχέσεις που ήδη έχουν σημασία για εκείνο, μαθαίνει να φιλοξενεί, νιώθει σύνδεση και ευγνωμοσύνη.
Τα μικρά πάρτι:
- προσφέρουν χώρο για πραγματική επαφή
- μειώνουν την πίεση
- επιτρέπουν στα παιδιά να είναι ο εαυτός τους
Σπίτι, αυλή, κήπος, πάρκο.
Ενα πετυχημένο πάρτι στο σπίτι μοιάζει πολύ με ένα «μεγάλο playdate». Χαλαρό, με λίγες οργανωμένες δραστηριότητες, αλλά και χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι.
Πάρκο, αυλή, γειτονιά συχνά λειτουργούν καλύτερα από «χώρους event», γιατί προσφέρουν κάτι ανεκτίμητο. Μια φυσιολογική συνθήκη.
Η επιλογή χώρου, όμως, εξαρτάται από μερικούς βασικούς παράγοντες:
- την ηλικία του παιδιού
- τον αριθμό των καλεσμένων
- πόσοι ενήλικοι μπορούν να βοηθήσουν στην επίβλεψη
- το πώς σκοπεύουμε να απασχολήσουμε τα παιδιά
Τα μικρότερα παιδιά νιώθουν πιο ασφαλή και κινούνται πιο άνετα σε έναν οικείο χώρο, όπως το σπίτι. Τα μεγαλύτερα παιδιά, όμως, συχνά διασκεδάζουν περισσότερο σε έναν εξωτερικό ή οργανωμένο χώρο, αρκεί να υπάρχει επαρκής επίβλεψη.
Ενας χώρος εκτός σπιτιού μπορεί να κοστίζει περισσότερο, αλλά συχνά μειώνει το άγχος της οργάνωσης, της ψυχαγωγίας και, ας είμαστε ειλικρινείς, του συγυρίσματος μετά. Από την άλλη, απαιτεί καλύτερο σχεδιασμό: να έχουμε σκεφτεί τη μετακίνηση, την ασφάλεια, τα σημεία συνάντησης, τις δραστηριότητες. Ενας χώρος εκτός σπιτιού δεν σημαίνει απαραίτητα αίθουσα εκδηλώσεων. Μπορεί να είναι ένα πάρκο, ένας λόφος, μια παιδική χαρά, η αυλή μας. Μέρη που δίνουν φυσικό ρυθμό, χώρο για κίνηση και πιο αυθόρμητο παιχνίδι.
Από την άλλη, μια μικρή παρέα παιδιών είναι πολύ πιο διαχειρίσιμη στο σπίτι (θέλουμε πραγματικά είκοσι παιδιά να τρέχουν στο σαλόνι μας); Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει σωστή απάντηση. Κάποιες φορές το σπίτι είναι ιδανικό. Αλλες, ένας εξωτερικός χώρος λειτουργεί καλύτερα. Το κλειδί δεν είναι η τοποθεσία αλλά να ταιριάζει στο παιδί, στην ηλικία, στην παρέα και σίγουρα στις δυνατότητες της οικογένειας.
Τα δώρα. Μέτρο, νόημα και πραγματικές ανάγκες
Από τη συζήτηση για τα παιδικά πάρτι, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα δώρα. Κι εδώ, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα, το κλειδί είναι η ισορροπία. Σε σχέση με την ηλικία του παιδιού, τη συνθήκη του πάρτι και το μήνυμα που, άθελά μας, περνάμε.
Οι υπερβολές δημιουργούν προηγούμενο. Οταν το δώρο, ο χώρος και η οργάνωση ανεβάζουν διαρκώς τον πήχυ, το πάρτι παύει να είναι χαρά και γίνεται σύγκριση, προσδοκία, απαίτηση. Και αυτό δεν βαραίνει μόνο τους γονείς αλλά και τα παιδιά.
Το δώρο, όπως και το πάρτι, δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακό αλλά ανθρώπινο. Να ταιριάζει στην ηλικία, στη σχέση, στη στιγμή.
Πόσα δώρα χρειάζεται πραγματικά ένα παιδί;
Η αναπτυξιακή ψυχολογία μάς θυμίζει κάτι απλό, αλλά που συχνά ξεχνάμε. Τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να εστιάσουν την προσοχή τους σε πολλά πράγματα ταυτόχρονα.
Ενας γενικός κανόνας λέει πως:
- ένα παιδί 1 έτους εστιάζεται σε ένα ερέθισμα
- ένα παιδί 2 ετών σε δύο
- ένα παιδί 3 ετών σε τρία
Πολύ λίγα παιδιά χρειάζονται πολλά δώρα για να βιώσουν χαρά και να προκληθεί το ενδιαφέρον τους.
Οταν ένα παιδί βλέπει πολλά δώρα ταυτόχρονα, το αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα ενθουσιασμός. Μπορεί να είναι υπερδιέγερση. Οπως μπορεί να νιώσει και ένας ενήλικας μέσα σε ένα πολυκατάστημα. Η πληθώρα δεν βοηθά την εστίαση.
Δώρα που μένουν
Πολύ καλές επιλογές είναι τα επιτραπέζια, τα παιχνίδια με κάρτες, τα δημιουργικά σετ και οι κατασκευές. Συνήθως είναι οικονομικά, δεν καταλαμβάνουν πολύ χώρο και καλλιεργούν δεξιότητες. Κυρίως, όμως, δημιουργούν κοινό χρόνο. Κι αυτό είναι από τα πιο ισχυρά «αντίδοτα» στο άγχος, στη βαρεμάρα και στις εντάσεις. Τα βιβλία επίσης, όταν επιλεγούν με φροντίδα και με βάση τα ενδιαφέροντα του παιδιού, μπορούν να γίνουν δώρα που έχουν διάρκεια. Μια ιστορία που διαβάζεται ξανά και ξανά γίνεται συντροφιά, δίνει αφορμές για συζητήσεις, δημιουργεί αναμνήσεις και κοινές στιγμές.
Ιδέες για δώρα:
- υλικά ζωγραφικής και χειροτεχνίας
- παζλ
- παιχνίδια ρόλων (κουζινικά, εργαλεία, φιγούρες)
- αθλητικός εξοπλισμός (μπάλα, σχοινάκι, πατίνι ανά ηλικία)
- σετ πειραμάτων ή εξερεύνησης
- παραμύθια, κόμικς, βιβλία δραστηριοτήτων
- επιτραπέζια συνεργατικά παιχνίδια
Μοιραζόμαστε την ευθύνη
Αν είμαστε οι γονείς του παιδιού που γιορτάζει, μπορούμε να ενημερώσουμε διακριτικά για κάτι που πραγματικά χρειάζεται ή θα χαρεί. Αν πρόκειται για ένα μεγάλο δώρο, μπορούν να «συμπράξουν» περισσότεροι, ώστε αντί για πολλά δώρα να υπάρχουν λίγα και ουσιαστικά.
Αν είμαστε καλεσμένοι, μπορούμε απλώς να ρωτήσουμε τους γονείς τι μπορεί να ταιριάζει στο παιδί. Και να ενθαρρύνουμε και το δικό μας παιδί να συμμετάσχει φτιάχνοντας μια ζωγραφιά, μια χειροποίητη κάρτα, ένα μικρό σημείωμα. Αυτές οι κινήσεις δίνουν νόημα. Γιατί το δώρο δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο. Είναι μια πράξη σχέσης.
Βιβλία για πάρτι, φιλία & γιορτές
- Πάρτι για τρεις – Αννα Κοντολέων, εκδ. Πατάκη
- Μια σκούπα, μα τι σκούπα! (με ιδέες για πάρτι) – Julia Donaldson, εκδ. Πατάκη
- Η Ούρσουλα, ο κύριος Μοβ και το Σαφάρι Πόλης – Chris Riddell, εκδ. Πατάκη
- Ο Κοντοπίθαρος και η εξαφάνιση των διδύμων – Σ. Νέμα, εκδ. Πατάκη
- Τα γενέθλια της Ριρίκας – Μαρία Κηλαηδόνη, εκδ. Πατάκη
- Το πάρτι – Λίνα Μουσιώνη, εκδ. Μεταίχμιο
- Πίκο και Λόλα: Τα γενέθλια – Λ. Σωτηροπούλου, εκδ. Μεταίχμιο
- Τα γενέθλια του Μέλιου – Θ. Παπαϊωάννου, εκδ. Ικαρος
- Μαθήματα σπασίματος πινιάτας – Φ. Δούσος
- Τέλεια μέρα για πάρτι! – Suzanne Lang, Εκδόσεις Παπαδόπουλος
- Φίλοι στον λόφο – Benji Davies & Linda Sarah, εκδ. Ικαρος
- Ο Πιο Γλυκός Χορός – Γιολάντα Τσορώνη–Γεωργιάδη, εκδ. Σαββάλας
Ταινίες για πάρτι, φιλία & γιορτές
- Toy Story (1995)
- Sing (2016)
- Trolls (2016)
- Encanto (2021)
- Luca (2021)
- The Peanuts Movie (2015)
Το βέβαιο είναι πως ένα παιδικό πάρτι χρειάζεται μέτρο, όρια, παρουσία και χώρο για παιχνίδι. Καλεσμένους που έχουν σημασία στη ζωή του παιδιού που γιορτάζει, δραστηριότητες που ταιριάζουν στην ηλικία και δώρα με νόημα. Χρειάζεται επίσης φροντίδα στη μουσική και στη συνολική αισθητική. Η ένταση, οι στίχοι, ο ρυθμός και το ύφος της γιορτής οφείλουν να απευθύνονται στα παιδιά και όχι στους ενηλίκους. Ενα παιδικό πάρτι δεν είναι βραδινή έξοδος· είναι χώρος έκφρασης, παιχνιδιού και ασφάλειας. Η αισθητική θα πρέπει να είναι απλή, φωτεινή, φιλική, χωρίς να προκαλεί υπερδιέγερση και χωρίς να υπάρχει πίεση για εντυπωσιασμό.
Διαβάστε και το άρθρο για το επεισόδιο Playdate
Τα γενέθλια δεν αφορούν μόνο το «μεγαλώνω». Αφορούν κυρίως το πώς μεγαλώνω. Το πώς μαθαίνω, πώς δοκιμάζω τον εαυτό μου μέσα στις σχέσεις, πώς νιώθω ότι ανήκω κάπου. Κάθε τέτοια γιορτή είναι μια μικρή στάση στη διαδρομή αυτογνωσίας και χαράς του παιδιού, και αυτές οι στιγμές διαμορφώνουν και τα δικά μας μέτρα. Μας καλούν να αναρωτηθούμε αν το μοντέλο γιορτής που προτείνουμε στα παιδιά μας (που μπορεί να είναι γεμάτο πίεση, κόστος και υπερβολή), είναι το μοντέλο ζωής που θέλουμε να τους παρουσιάσουμε. Και αν ο τρόπος που γιορτάζουμε είναι σε αρμονία με τις αξίες και τις δυνατότητές μας.
Αυτό που χρειάζεται να μείνει στα παιδιά είναι το πώς ένιωσαν. Αν έπαιξαν, γέλασαν, αν ένιωσαν ότι ανήκουν κάπου· αν εκείνο το πρωινό ή το απόγευμα χαράχτηκε μέσα τους ως μια όμορφη ανάμνηση. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό δώρο.
