Eρευνα – Ανάλυση: καθ. Γιάννης Μανιάτης
Με τη συνεργασία των μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών: Ι. Βούλγαρη, Α. Μανώλη
Το 2024 μόλις 32 εταιρείες ευθύνονταν για το 50% των παγκόσμιων εκπομπών CO2 από ορυκτά καύσιμα και τσιμέντο, έναντι 38 προ πενταετίας. Οι δέκα πιο ρυπογόνες εταιρείες αντιπροσωπεύουν το 27,5% των εκπομπών και είναι πλήρως ή κατά πλειοψηφία κρατικά ελεγχόμενες: πέντε κινεζικές, δύο ρωσικές, μία ιρανική, μία ινδική και μία σαουδαραβική. Παράλληλα, οι εκπομπές από τις καλλιέργειες έφτασαν τους 2,5 γιγατόνους ισοδύναμου CO2 το 2020. Το 93% προέρχεται από την αποστράγγιση τυρφώνων, την πλημμύρα αγρών για καλλιέργεια ρυζιού και τη χρήση συνθετικών λιπασμάτων, ενώ παράλληλα εκλύονται και ισχυρότερα αέρια θερμοκηπίου. Οι γεωργικές πρακτικές επηρεάζουν καθοριστικά τις εκπομπές της γεωργίας.
Ανιση «μάχη» για τις τιμές ενέργειας
Ο πληθωριστικός αντίκτυπος από τον φόβο για παρατεταμένη διακοπή των ενεργειακών μεταφορών στα Στενά του Ορμούζ εκτιμάται ότι θα είναι άνισος μεταξύ των οικονομιών. Οι χώρες που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, όπως η Ιταλία, η Γερμανία και η Μεγ. Βρετανία, αναμένεται να δεχθούν ισχυρότερες πληθωριστικές πιέσεις. Στην Ιταλία, ο πληθωρισμός στο τέταρτο τρίμηνο του 2026 θα μπορούσε να αυξηθεί έως και κατά μία ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με τις προβλέψεις, ενώ στην Ευρωζώνη και στη Μεγ. Βρετανία κατά μισή. Αντίθετα, χώρες εξαγωγείς ενέργειας, όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, επωφελούνται από την άνοδο των διεθνών τιμών ενέργειας, με πολύ περιορισμένο αντίκτυπο στον πληθωρισμό.
