Eρευνα – Ανάλυση: καθ. Γιάννης Μανιάτης
Με τη συνεργασία των μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών: Ι. Βούλγαρη, Α. Μανώλη
Η Συμφωνία των Παρισίων του 2015 στοχεύει στον περιορισμό της παγκόσμιας αύξησης της θερμοκρασίας κατά 1,5 °C σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, υπάρχουν όρια στην ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα που μπορεί να εκπέμψει η ανθρωπότητα (αλλιώς, ανθρακικός προϋπολογισμός). Με τον σημερινό ρυθμό εκπομπών, ο προϋπολογισμός του 1,5 °C πρόκειται να εξαντληθεί έως το 2030, γεγονός που καθιστά την επίτευξη του στόχου σχεδόν αδύνατη. Ενώ ο προϋπολογισμός για τους 2 °C εκτιμάται ότι θα επαρκέσει έως το 2050. Η κατάσταση απαιτεί άμεσα νέα μέτρα και πολιτικές για να επιτευχθεί η μείωση των εκπομπών και ο περιορι-σμός της υπερθέρμανσης.
Το μέλλον των ορυκτών καυσίμων
Στα σενάρια υφιστάμενων πολιτικών (CPS) και ανακοινωθεισών πολιτικών (STEPS), η ζήτηση για άνθρακα, πετρέλαιο και φυσικό αέριο εξελίσσεται διαφορετικά. Ο άνθρακας, με το 55% της σημερινής παγκόσμιας ζήτησης να κατευθύνεται στην ηλεκτροπαραγωγή στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, μειώνεται και στα δύο σενάρια, αλλά πιο αργά στο CPS. Στο πετρέλαιο, με το 45% της σημερινής ζήτησης να αφορά τις μεταφορές, το CPS οδηγεί σε 5 εκατ. βαρέλια/ημέρα υψηλότερη κατανάλωση το 2035, λόγω της βραδύτερης διείσδυσης των ηλεκτρικών οχημάτων. Η χρήση φυσικού αερίου αυξάνεται και στα δύο σενάρια, κυρίως λόγω της ηλεκτροπαραγωγής (10% στο STEPS και 15% στο CPS), με τη διαφορά να οφείλεται στον βαθμό διείσδυσης των ΑΠΕ.
