ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ

«H ελληνική κυβέρνηση έχει ενημερώσει την κυβέρνηση της Τουρκίας, σε πολλές περιπτώσεις, επισήμως και με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι το Πρακτικό της Βέρνης έχει καταστεί παρωχημένο και ανενεργό (obsolete and inoperative), καθώς οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τις οποίες αφορούσε αποκλειστικά, έχουν λήξει».

Πάγια τακτική της Αγκυρας είναι να αναζητεί νομιμοφάνεια στις διεκδικήσεις έναντι της Ελλάδος. Το τελευταίο νομιμοφανές σχήμα που έχει δημιουργήσει βασίζεται στο Πρακτικό της Βέρνης του 1976 και στο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019.

Ο υπουργός Αμυνας Γκιουλέρ κάνει λόγο για παραβίαση της Βέρνης – Οι τουρκικές αναφορές παραπέμπουν εμμέσως πλην σαφώς στο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου.

«Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» τραγουδά ο Ν. Παπάζογλου. Αυτή η αίσθηση υπάρχει με τα ελληνοτουρκικά. Εντάσεις, απειλές, τουρκικές διεκδικήσεις συνθέτουν το βασικό σκηνικό των τελευταίων 50 ετών. Σε πολλά σημεία, όμως, έχουμε ριζική αλλαγή των δεδομένων εν συγκρίσει προς το 1974.

Στην ουσία της διαδικασίας διερεύνησης των δυνατοτήτων να προχωρήσει μια συζήτηση για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία προχώρησαν χθες οι υπουργοί Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης και Χακάν Φιντάν, δίχως, βεβαίως, να μετακινηθούν από τις πάγιες θέσεις των δύο χωρών.

Στη σημερινή συνάντηση των δύο ΥΠΕΞ στις 10:30 αναμένεται να συζητηθούν και οι θαλάσσιες ζώνες.

Το μικρό λεξικό του διαλόγου ενόψει συνάντησης των ΥΠΕΞ των δύο χωρών στην Αθήνα την Παρασκευή και το plan b.

Οι (χαμηλές) προσδοκίες της Αθήνας από το ραντεβού Γεραπετρίτη – Φιντάν και οι εκτιμήσεις της τουρκικής πλευράς.

Η Τουρκία ήταν πιο συνεννοήσιμη πριν από 20-25 χρόνια, όταν συζητιόταν η ένταξή της στην Ε.Ε. Σταδιακά σκλήρυνε τη στάση της, κάτι που καθιστά όλο και πιο δύσκολη τη συμφωνία.

Πώς ορίζονται οι βασικές παράμετροι της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης και πώς τις εννοεί κάθε πλευρά. Ενας οδηγός για όσα θα βρεθούν στο τραπέζι της συνάντησης Γεραπετρίτη – Φιντάν.

Ολα τα κόμματα συμφωνούν ότι υπάρχει μία ελληνοτουρκική νομική διαφορά, η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Μόνο μία; Αυτό που σκοπίμως συσκοτίζεται είναι ότι για να επιλυθεί η διαφορά (στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης) αυτονόητη προϋπόθεση είναι ο καθορισμός του εύρους των χωρικών υδάτων.

Οι διαφορές μας με την Τουρκία μπορεί να λυθούν με τρεις τρόπους: με μια διμερή διαπραγμάτευση και συμφωνία, με μια απόφαση κάποιου διεθνούς δικαστηρίου ή στο πεδίο μιας στρατιωτικής σύγκρουσης. Αλλος τρόπος δεν υπάρχει. Κάθε ένα από αυτά τα τρία σενάρια εμπεριέχει πολύ μεγάλα ρίσκα. Πολιτικά και εθνικά ρίσκα.