ΒΙΒΛΙΑ

Η στήλη δεν έχει δει την ταινία που συγκίνησε τη Βενετία και αφηγείται την τραγική ιστορία ενός εξάχρονου κοριτσιού στη Γάζα. Είμαι βέβαιος, όμως, ότι όπως έγραψε και ο κριτικός μας, Αιμίλιος Χαρμπής, που την παρακολούθησε, η ταινία της Κάουτερ Μπεν Χάνια «Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» ήταν συνταρακτική.

Ενα από τα ωραιότερα κείμενα που έχουν γραφεί για τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς είναι μυθιστόρημα, όχι μελέτη ή βιογραφία. Πρόκειται βέβαια για τον «Αχό της εποχής» (μτφρ.: Θωμάς Σκάσσης, εκδ. Μεταίχμιο, 2016) από τον Τζούλιαν Μπαρνς.

Ευτυχήσαμε να αποκτήσουμε και στη γλώσσα μας ένα από τα μεγάλα κλασικά κείμενα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.

Καλή και αγαπημένη φίλη βρέθηκε στην όχι ασυνήθιστη θέση να πρέπει να αδειάσει το σπίτι των γονιών της, τους οποίους «έχασε» σχετικά πρόσφατα. Με τον χρόνο να πιέζει λόγω υποχρεώσεών της στο εξωτερικό, μου άφησε δύο χαρτοκιβώτια με βιβλία, από την οικογενειακή βιβλιοθήκη, λέγοντάς μου να δω ποια από αυτά είχαν κάποια αξία.

Ο συγγραφέας του βιβλίου Changeover Γκίρι Νέιθαν ακτινογραφεί τους πρωταθλητές Γιανίκ Σίνερ και Κάρλος Αλκαράθ, και εξηγεί στο «Κ» γιατί έχει έρθει η εποχή τους.

Η σχέση μητέρας – γιου, οι φυλακές Αβέρωφ και η νόσος Αλτσχάιμερ.

Η Λολίτα, ο Γκάτσμπι και οι άλλοι.

Το πρώτο της βιβλίο, «Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο…» (εκδ. Μελτέμι), είναι ένα διήγημα με στοιχεία παραμυθιού, το οποίο προάγει την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και την αποδοχή της διαφορετικότητας.

Ο Ιορδάνης έγραψε ένα βιβλίο για τα χέρια και η αλήθεια είναι πως δεν έχω προσέξει ποτέ τα χέρια του. Αφού είδαμε την ταινία του Γιόνας Μέκας, αυτός γύρισε σπίτι του και, σε αντίθεση με μένα, σημείωσε κάτι: «Σάββατο απόγευμα στην Ταινιοθήκη, με τον Κωνσταντίνο, στην 3η σειρά.

Η έρευνα ενός φόνου ανοίγει την πύλη του κόσμου των κατασκόπων, της προδοσίας και της διαφθοράς.

Ο «Πετρίτης» (Δώμα, 2025/1967) του Τζον Αλεκ Μπέικερ συνίσταται στην παρατήρηση των γερακιών στο αγγλικό τοπίο. Η ματιά είναι σχεδόν μυστικιστική. Ο πετρίτης, με το θηρευτικό μένος του, ανάγεται σε αντικείμενο θαυμασμού. Κάθε επίθεση, κάθε θάνατος –μιλάμε για σχεδόν σελίδα και φόνο– παρουσιάζεται ως στιγμή απόλυτης διαύγειας.

Οι ελλιπείς επικοινωνίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα της Ελλάδας στη Μικρασιατική Εκστρατεία.