ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Είμαι κι εγώ από εκείνους που κατά την παρατεταμένη εφηβεία τους έβγαλαν γλώσσα στον Διονύση Σαββόπουλο και το ομολογώ, ελπίζοντας να ισχύει πως αμαρτία εξομολογημένη είναι και συχωρεμένη. Τώρα που ο κουρνιαχτός από την εκδημία του κάπως καταλάγιασε, νιώθω πως χρωστώ δυο λόγια.

Άφησε τη νομική για το τραγούδι, θέλοντας να διεκδικήσει τη ζωή της από την αρχή. Πλέον, ονειρεύεται να μεγαλώνει χωρίς να αλλοιώνεται και να είναι σύγχρονη με τον δικό της τρόπο.

Μια ποπ σταρ που ξέρει από κορώνες τραγουδάει σε δεκατρείς γλώσσες και βάζει τη συμφωνική μουσική σε διάλογο με τα αβανγκάρντ πειράματα.

Λίγο πριν κυκλοφορήσει το τέταρτο άλμπουμ της με τίτλο «Lux» και ενώ το βιντεοκλίπ του σινγκλ της «Berghain» χαλάει κόσμο, ανατέμνουμε το φαινόμενο της Ισπανίδας σούπερ σταρ που ενώνει την αβανγκάρντ μουσική σκηνή με την ποπ του καιρού μας.

Οταν ήταν μικρός, στα 1740 με 1750, ο Φραντς Γιόζεφ Χάιντν είχε εξαιρετική φωνή σοπράνο. Τα αγόρια με τέτοιο μέταλλο στη φωνή τους, όμως, είχαν οικτρή τύχη: τα ευνούχιζαν για να μη βαθύνει και χαθεί αυτή η φωνή. 

Για τον ∆ιονύση Σαββόπουλο ειπώθηκαν ήδη πολλά και θα ειπωθούν ακόμα περισσότερα τα επόμενα χρόνια. Εύλογο. Και πρέπον. Μιλάμε, νιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, άλλος σιγανά και ταπεινά κι άλλος βουερά, άλλος σαν τάχα αυθεντία κι άλλος με ήρεμη γνώση και γνήσιο σεβασμό, για ένα φαινόμενο. Ενα καλλιτεχνικό φαινόμενο.

Στις 24 Νοεμβρίου 2017 το Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τον αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορα. Η ομιλία του είναι ένα εγκώμιο στη γενέτειρά του και στις πρώτες πηγές της έμπνευσής του.

Οι συντάκτες της «Κ» ανθολογούν από τα τραγούδια του τους στίχους που τους έχουν «σφραγίσει».

O Στέλιος Ράμφος ψυχαναλύει τον καλλιτέχνη στο κεφάλι του οποίου «κάλπαζαν άλογα αφηνιασμένα».

Πώς πλάστηκαν τα «ηχοτοπία» μιας εποχής μεταβατικής, που επιχείρησε να ξεπεράσει τις προκαταλήψεις και τα διχαστικά δίπολα για να βιώσει «τον κόσμο σαν έργο τέχνης», διεκδικώντας νέους τολμηρούς τρόπους έκφρασης.

Η Ζωζώ και η Ελσα, η Ελενα η χορεύτρια και ο Τάσος, η Σούλα και ο Δεσποτίδης, η θεία Μάρω και ο Αλέξης Ασλάνης: Οι ιστορίες πίσω από το «αγιολόγιο» του σαββοπουλικού σύμπαντος.

Οι δώδεκα πιο σημαντικοί σταθμοί στη δισκογραφία του, από τη μετεφηβική βραχνάδα του «Φορτηγού» στον ώριμο στοχασμό του «Χρονοποιού».