ΣΤΑΣΕΙΣ

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2020, μια πυρκαγιά καταστρέφει το σημείο μηδέν της ντροπής, ελληνικής και ευρωπαϊκής: τον προσφυγικό καταυλισμό στη Μόρια.

Υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω –και δεν εννοώ το υπερδιάστημα, αλλά το γύρω μας και το δίπλα μας– που ονειρεύονται τον κόσμο, αν όχι σαν ένα απέραντο μεσαιωνικό Κατάρ, έστω σαν ένα απέραντο μεταμοντέρνο Αμαζον.

Στις 28 Απριλίου πληροφορηθήκαμε από τον πρόεδρο του ΕΟΔΥ Παναγιώτη Αρκουμανέα ότι «το 95% των ανθρώπων που βρίσκονται σε ΜΕΘ και αυτών που χάνουν τη ζωή τους δεν έχει εμβολιαστεί».

Εχει απόλυτο δίκιο η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Υπάρχουν πράγματι «αγαπημένοι καλεσμένοι των μίντια».

Καλές είναι οι μεταφορές, οι μετωνυμίες, οι παρομοιώσεις, οι παραβολές. Ολα καλά. Αλλά στον καιρό τους. Και με μέτρο.

Φρόνιμη η απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας να βαφτίσει τις μεταλλάξεις του κορωνοϊού με γράμματα του αλφαβήτου μας.

Εβλεπα στην τηλεόραση, 29 Μαΐου, την ηλεκτρονική «ανακατάληψη» της Αγια-Σοφιάς από τον Μωάμεθ τον Πορθητή, που σχημάτιζαν έφιππο από πάνω της τα τεχνολογικά φώτα, και σκεφτόμουν ότι η ανθρωπότητα δεν μοιράζεται μόνο σε φυλές και έθνη.

Οσοι αγαπάμε την μπάλα σαν ένα πανέμορφο παιχνίδι και όχι σαν οπαδικό ή εθνικό αναβολικό, έχουμε αδυναμία σε παίκτες όπως ο Νγκολό Καντέ της Τσέλσι, ένας τυπάκος που τον πιάνει – δεν τον πιάνει το μάτι σου.

Το έγκλημα, οργανωμένο ή περιστασιακό, δεν παρακολουθεί το πολιτικό ημερολόγιο.

Οσο κρατούν οι βομβαρδισμοί στρέφουμε το βλέμμα στη Λωρίδα της Γάζας και στο Ισραήλ, αφιερώνουμε λίγο από τον χρόνο μας κι έπειτα μας απορροφά η καθημερινότητά μας.

Ας μην είμαστε υπερβολικοί. Εστω και ένα μόνο σύμπαν παράλληλο προς το δικό μας αν εντοπιστεί, και όχι πέντε ή άπειρα, η χαρά θα είναι τεράστια.

Μα ναι. Ομολόγησε ο αντιφρονών Λευκορώσος δημοσιογράφος Ρομάν Προτάσεβιτς.