ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

«Μπράτσα μύρια εσένα φρουρούν/ λογισμοί σε σένα πετούν». Αυτοί οι στίχοι ήταν αφιερωμένοι στον Νίκο Ζαχαριάδη, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα από το Νταχάου. Ποιος θα φανταζόταν πως 28 χρόνια μετά, την 1η Αυγούστου 1973, θα έβαζε τέλος στη ζωή του στο Σοργκούτ της Σιβηρίας, μόνος και ταπεινωμένος από το Κόμμα του.

Ανεμοι του πολέμου, ως φαίνεται, ταράζουν τον νου κάποιων από τους ηγέτες της Ευρώπης, έπειτα από δεκαετίες ανεμελιάς και αφού πέρασαν τριάντα πέντε χρόνια από την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενώσεως.

Οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, στηριγμένες στα σημεία σύγκλισης που είχαν διαμορφωθεί στην ισλανδική πρωτεύουσα, οδήγησαν έναν χρόνο αργότερα στη Συνθήκη για τα Πυρηνικά Οπλα Μέσης Εμβέλειας (INF).

Για την Ανοιξη της Πράγας και το βάρβαρο τέλος της έχουν γραφτεί τα πάντα. Κι όμως συνεχίζουμε να τη μνημονεύουμε διότι δεν θα πρέπει να ξεχαστεί, καθώς έβαλε τέλος σε μια γλυκιά αυταπάτη εκατομμυρίων πιστών, οι οποίοι προσδοκούσαν πως η θρησκεία τους μπορεί να εξανθρωπιστεί.

Πρόκειται για μια συμβολική κίνηση που συνδέεται με ένα λιγότερο γνωστό κεφάλαιο της Ιστορίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το αεροπλανοφόρο Admiral Kuznetsov, που καθελκύσθηκε το 1985, ανέπτυξε δράση κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής εκστρατείας της Ρωσίας στη Συρία για να υποστηρίξει τον τότε πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ.

Στις 22 Ιουνίου 1941 οι Γερμανοί εκδήλωσαν την επίθεσή τους στη Σοβιετική Ενωση ρίχνοντας στη μάχη τη μεγαλύτερη δύναμη εισβολής που είχε καταγραφεί έως τότε στην ιστορία.

Η συμφωνία δεν είχε μόνο πρακτικά αλλά και συμβολικά αποτελέσματα, καθότι επιβεβαίωνε την πολιτική βούληση των δύο υπερδυνάμεων να κινηθούν πέρα από τη λογική της σύγκρουσης και της «ισορροπίας του τρόμου».

Το μνημείο, που βρίσκεται σε έναν διάδρομο που συνδέει δύο γραμμές στον σταθμό Ταγκάνσκαγια, είναι ένα ανάγλυφο που δείχνει άνδρες, γυναίκες και παιδιά να κρατούν λουλούδια και να περιβάλλουν ένα γλυπτό του Στάλιν.

Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αποτέλεσε την ισχυρότερη συμβατική στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, διαθέτοντας καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου σημαντική υπεροπλία έναντι του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.

Η λήξη του αποκλεισμού δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας θεαματικής νίκης αλλά προϊόν σκληρής, επίμονης διπλωματίας, έξυπνης στρατηγικής και άνευ προηγουμένου διεθνούς αποφασιστικότητας.

Η Γερμανία αναζητούσε κάποια διέξοδο από την απομόνωση και την περιθωριοποίηση στην Ευρώπη, στην οποία είχε περιέλθει μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.